Uzasadnienie
Skarżący KM pismem z dnia [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wskazaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Następnie skarżący złożył sporządzony na urzędowym formularzu w dniu [...] wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. Z uzasadnienia wniosku wynika, że skarżący ma [...] lat, jest osobą samotną, rozwiedzioną od [...], prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Wnioskodawca od lat choruje, skarżący we wniosku o przyznanie prawa pomocy podał na co choruje. Skarżący wyjaśnił, że obecne jego dochody nie pozwalają na opłacenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych i dlatego ciągle musi zadłużać się u rodziny i znajomych. Wnioskodawca podał, że żyje bardzo oszczędnie, w prymitywnych warunkach i nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek dodatkowych kosztów, w tym wpisu od skargi.
Skarżący oświadczył, że nie pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z innymi osobami, nie posiada domu, zamieszkuje w pomieszczeniach, w prymitywnych warunkach, bez ogrzewania stałego, posiada nieruchomość rolną o pow. [...], która podlega zajęciu komorniczemu oraz inną nieruchomość o pow. [...], o zróżnicowanym charakterze, która podlega zajęciu komorniczemu, nie posiada oszczędności, papierów wartościowych, przedmiotów o wartości powyżej 5.000,- zł. Skarżący oświadczył, że otrzymuje emeryturę w wysokości [...] netto oraz korzysta z pomocy siostry, którą oszacował na kwotę [...] miesięcznie. Wnioskodawca wskazał, że zobowiązania i stałe wydatki są wyższe jak środki, które posiada do dyspozycji i ciągle się zadłuża, opłaty za prąd wynoszą [...], za wodę [...], na jedzenie ok. [...], koszty komunikacji i przejazdy [...], telefon [...], środki czystości [...], lekarstwa [...] miesięcznie.
W świetle art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") zasadą jest, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Wyjątkiem od tej zasady jest instytucja prawa pomocy i zgodnie z art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (por. art. 245 § 2 i § 3 P.p.s.a.). Art. 246 § 1 P.p.s.a. stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje:
- 1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania;
- 2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zauważyć należy, że instytucja prawa pomocy wiąże się ściśle z realizacją jednego z podstawowych standardów państwa prawnego, jakim jest prawo do sądu. Stanowi ona wyjątek od ogólnej zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania i zapewnia osobie znajdującej się w ciężkich warunkach materialnych możność obrony swoich praw przed sądem, mimo braku środków finansowych potrzebnych do poniesienia kosztów postępowania.
Biorąc pod uwagę powyższe zauważa się, że z argumentacji skarżącego wynika, iż zasadnym jest zwolnienie jego od kosztów sądowych oraz ustanowienie dla niego doradcy podatkowego, gdyż wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z oświadczeń skarżącego wynika, że nie pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z innymi osobami, jest osobą schorowaną, utrzymuje się z emerytury w wysokości [...] oraz korzysta z pomocy rodziny i znajomych. Z oświadczenia skarżącego wynika zatem, że nie ma środków pieniężnych na uiszczenie jakichkolwiek kosztów postępowania w przedmiotowej sprawie.
Wobec powyższego na podstawie art. 245 § 1 i § 2, art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.