Uzasadnienie
M. B., A. K., R. K., R. M., reprezentowani przez adwokata, pismem z dnia [...] października 2014 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...], nr [...], w przedmiocie określenia wysokości dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami przypadającej do zwrotu do budżetu Gminy [...].
W petitum skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia stronom znacznej szkody majątkowej. W argumentacji zgłoszonego żądania skarżący podnieśli, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia im znacznej szkody nie tylko przez wzgląd na znaczną wysokość ewentualnego zobowiązania ([...] zł – dop. Sądu), ale także brak środków na jego pokrycie, co z kolei wiązać się będzie z koniecznością pozyskania przez nich kosztownego finansowania, którego koszty obsługi mogą być równe lub przewyższać nawet kwotę zobowiązania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w skrócie: "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślenia wymaga, że obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na względzie powyższe, Sąd stwierdza, że złożony przez skarżących, reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wnioskodawcy nie przedstawili żadnych dokumentów, które uprawdopodabniałyby zasadność wstrzymania zaskarżonego aktu. Podnieść bowiem należy, że nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt I GSK 1030/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem skarżący - poza lakonicznym twierdzeniem, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia im znacznej szkody - nie tylko przez wzgląd na znaczną wysokość ewentualnego zobowiązania ([...] zł – dop.
Sądu), ale także brak środków na jego pokrycie, co z kolei wiązać się będzie z koniecznością pozyskania przez nich kosztownego finansowania, którego koszty obsługi mogą być równe lub przewyższać nawet kwotę zobowiązania - nie przedstawili żadnych dokumentów obrazujących ich aktualną sytuację majątkową i finansową oraz wskazujących jakie dochody obecnie uzyskują, co uniemożliwia dokonanie przez Sąd oceny, czy w podanych przez nich okolicznościach zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody. Wobec opisanej powyżej bierności wnioskodawców, Sąd uznał, iż wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji, nie wykazali oni, by w stosunku do nich zachodziła przesłanka z art. 61 § 3 P.p.s.a., warunkująca wydanie orzeczenia wstrzymującego wykonanie zaskarżonego aktu administracyjnego.
Na marginesie należy zauważyć, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponadto podkreślenia wymaga, że potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.