Uzasadnienie
Do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga Spółki z o. o. "A" z siedzibą w K., reprezentowanej przez doradcę podatkowego J. H., z dnia 21 listopada 2009 r., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od czerwca do grudnia 2004 r. w łącznej kwocie [...]. Jednocześnie z wniesieniem skargi strona załączyła potwierdzenie dokonania przelewu bankowego tytułem wpisu od skargi w wysokości [...].
W dniu 18 grudnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w trybie autokontroli wydaną przez siebie decyzję będącą przedmiotem skargi oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Drugiego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w K. i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania.
W związku z uwzględnieniem skargi przez organ odwoławczy we wskazanym trybie, tutejszy Sąd zwrócił się w dniu 4 stycznia 2010 r. do pełnomocnika strony skarżącej o wyjaśnienie, czy w tym stanie rzeczy skarżąca cofa skargę.
Pismem z dnia 11 stycznia 2010 r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, iż wycofuje skargę i jednocześnie oczekuje na wydanie przez Sąd stosownego zarządzenia o zwrocie wpisu sądowego oraz o zasądzeniu kosztów procesu według norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie: P.p.s.a.), strona skarżąca może cofnąć skargę, a jej oświadczenie w tym zakresie – co do zasady – wiąże sąd, który może uznać tę czynność strony skarżącej za niedopuszczalną wyłącznie w przypadku istnienia w sprawie aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności lub jeśli cofnięcie skargi zmierzałoby do obejścia prawa.
W niniejszej sprawie nie zaistniała żadna ze wskazanych przesłanek negatywnych, które uniemożliwiałyby stronie cofnięcie skargi, zatem biorąc pod uwagę treść normy z art. 60 P.p.s.a. oraz okoliczność skutecznego wniesienia pisma cofającego skargę, zachodzi jedna z przesłanek umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, o której stanowi art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
W zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, należy stwierdzić, iż przysługuje on skarżącej z mocy art. 201 § 1 P.p.s.a.
Do niezbędnych kosztów postępowania w niniejszej sprawie Sąd zaliczył, zgodnie z przepisem art. 205 § 2 w zw. z § 4 P.p.s.a, uiszczony przez skarżącego wpis ([...]), opłatę skarbową od złożonego dokumentu pełnomocnictwa ([...]) oraz – w związku z treścią § 2 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212 poz. 2075) – wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie [...].
W ty stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.
/-/ Maria Skwierzyńska