Uzasadnienie
P.B. właściciel Stacji Paliw Płynnych w 2004 r. posiadał dwa pojazdy od [...].2003 r. ciągnik siodłowy [...]. o nr rej. [...]. i od [...]. 2001 r. naczepę [...]. o nr rej. [...]..
Z tytułu posiadania tych pojazdów w 2003 i 2004 r. był zobowiązany do regulowania bez wezwania podatku od środków transportowych w dwóch ratach, I - w terminie do [...]., - a II do [...].każdego roku. Wobec tego, że nie dokonał wpłaty podatku za II ratę 2004 r. Burmistrz postanowieniem z dnia [...].2004 r. wszczął postępowanie w sprawie określenia P. B. wysokości zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2004 r.
Decyzją z dnia [...].2005 r. Burmistrz [...]. określił P. B. za rok 2004 zobowiązanie podatkowe w podatku od środków transportowych za ciągnik siodłowy [...]. w wysokości [...].zł. i orzekł, że w związku z uregulowaniem kwoty [...]. zł. do zapłaty pozostaje [...].zł.
W uzasadnieniu decyzji podał, że zaległość podatkowa wynosi tylko określoną w decyzji kwotę [...].zł. ponieważ I rata podatku została uregulowana w dniu [...].2004 r. i obejmowała kwotę [...].zł,. + odsetki [...].zł.
Od powyższej decyzji w dniu [...].2005 r. podatnik wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W odwołaniu podając błędną datę decyzji [...]. 2005 r. zamiast [...].2005 r. podniósł, że podatek za 2004 r. uregulował w dwóch ratach, a to w dniu [...].2004 r. i w dniu [...].2004 roku.
Wniesione odwołanie nie zostało uwzględnione i decyzją z [...].Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje organu I instancji wydaną w dniu [...].2005 r. o nr [...].. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśnia, że roczna stawka podatku ustalona w uchwale Rady Miejskiej Nr [...].r. z dnia [...].2003 r. w sprawie podatku od środków transportowych na 2004 r. od ciągnika siodłowego przystosowanego do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub wyższej niż 12 ton wynosi 1.678,00 zł. Ponieważ istniała zaległość podatkowa za ciągnik siodłowy [...]. w roku 2003 część dokonanej wpłaty została zarachowana na tą zaległość.
Powyższą decyzję zaskarżył podatnik P.B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargą, w której ponownie podnosi, że podatek od środków transportowych za 2004 r. uregulował i nie ma zamiaru ponosić konsekwencji za błędy urzędników. Skarga nie podaje jakie przepisy zostały naruszone przez organ I i II-ej instancji, a wniosek skargi obejmuje wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę nie znajduje podstaw do zmiany swego stanowiska i wnosi o oddalenie skargi oraz wyjaśnia, że dokonana przez podatnika wpłata z dnia [...].2004 r. oraz z dnia [...].2004 r. w wysokości [...].zł, każda z odsetkami została zarachowana zgodnie z dyspozycja podatnika za pojazd naczepę [...].. Natomiast na podatek od środków transportowych za ciągnik siodłowy [...]. za 2004 r. zaliczono wpłatę dokonaną w dniu [...].2004 r. w wysokości [...].zł. – I rata + [...]. zł odsetki oraz z wpłaty dokonanej [...].2004 r. w wysokości [...].zł. kwotę [...].zł. zarachowano na zaległość podatkową za [...]. 2003 r. za ciągnik siodłowy [...]. + [...].zł. na odsetki, a pozostałe [...].zł. na poczet II raty za 2004 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz.U.Nr 153, poz. 1269) – prawo o ustroju sądów administracyjnych Sąd w zakresie swej właściwości sprawuje kontrolę zaskarżonych decyzji wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym, przepisami postępowania i nie tylko samej decyzji, ale także procedowania organu przed jej wydaniem.
Natomiast w myśl art. 5 Ordynacji podatkowej ustawie z 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) zobowiązanie podatkowe wynika z obowiązku podatkowego określonego ustawa i nie może być oparte na domniemaniach i wykładni rozszerzającej.
Niesporne w sprawie jest, że podatnik jest posiadaczem ciągnika siodłowego [...]. i naczepy [...]. oraz z tego tytułu był zobowiązany płacić podatek od środków transportowych. Trafne jest spostrzeżenie organów podatkowych, że zgodnie z brzmieniem art. 21 § 3 w związku z § 4 Ordynacji podatkowej jeżeli organ podatkowy stwierdzi w prowadzonym postępowaniu, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji to wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego ciążącego na podatniku za określony rok, co miało miejsce w sprawie za 2004 r. i określonego podatku od środków transportowych.
Z akt sprawy wynika, że ciągnik siodłowy [...]. o nr [...]. został zarejestrowany w Gminie l w dniu [...].2003 r., a zatem obowiązek podatkowy zaistniał od [...].2003 r. W decyzji z dnia [...].2004 r. dotyczącej zobowiązania podatkowego za [...]. 2003 r. Burmistrz [...]. ustalił, że do dnia jej wydania podatnik nie dokonał wpłaty należnego podatku za ten okres i wobec tego powstała zaległość wraz z odsetkami.
Decyzją z dnia [...].2004 r. dotyczyła nieuregulowanej II raty podatku za 2004 roku, ale wobec wątpliwości została uchylona decyzją Samorządowego kolegium Odwoławczego w dniu [...].2005 r. i przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W związku z powyższym ustaleniem nieuzasadniony jest zarzut zawarty w skardze, że decyzja z [...].2004 r. dotyczyła ustalenia zobowiązania pieniężnego za [...]. 2004 r.
Burmistrz po ponownym rozpatrzeniu sprawy kierując się wskazaniami Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawartymi w decyzji z dnia [...].2005 r. wydał decyzję w dniu [...].2005 r., a nie jak podaje skarżący w dniu [...].2004 roku (data podana w odwołaniu k. 5 akt podatkowych).
W ocenie Sądu w sposób nie budzący wątpliwości organy dokonały rozliczenia wpłat z dnia [...].2004 r. i z dnia [...].2004 r. mając na uwadze istniejącą zaległość za [...].2003 ustaloną decyzją ostateczną z dnia [...].2004 r. od której podatnik się nie odwołał (k. 6 akt podatkowych) nadesłanych do Sądu wraz z pismem z dnia [...].2006 r. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 9 poz. 84 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w 2004 r.) obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży na osobach fizycznych.
Natomiast w myśl art. 9 ust. 4 obowiązek podatkowy o którym mowa w ust. 1 powstaje od 1 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego od 1 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty. Obowiązek podatkowy wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany (art. 9 ust. 5 cyt. rozporządzenia), co w sprawie nie miało miejsca.
W jaki sposób podatek ma być regulowany traktuje o tym art. 11 cyt. ustawy na który to przepis organy podatkowe powołały się w swojej decyzji.
Sąd mając na uwadze powyższe ustalenia oraz okoliczność, że skarga nie podnosiła żadnych zarzutów odnośnie naruszenia prawa, a wobec tego nie związanych zarzutami skargi doszedł do przekonania, że decyzje nie naruszają prawa materialnego i procesowego. Na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153. poz. 1271 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
/-/R.Wiatrowski /-/S.Zapalska /-/Wł.Zygmont
LF