Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ na wniosek podatnika termin płatności podatku może być odroczony lub płatność podatku rozłożona na raty.
Decyzje wydawane w oparciu o ten przepis są decyzjami uznaniowymi.
Organy podatkowe rozpatrujące wniosek skarżącej Spółki o rozłożenie na raty zaległości podatkowej w podatku od towaru i usług uznały, iż stan faktyczny sprawy niniejszej nie uzasadnia rozłożenia spłaty tej zaległości na raty. Ocenę swoją w tym zakresie organy podatkowe w sposób przekonujący umotywowały w uzasadnieniach decyzji.
Stanowisko organów podatkowych, że zastosowanie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych dopuszczalne jest tylko w przypadku, gdy istnieje realna możliwość spłaty tych zobowiązań na warunkach określonych w decyzji o zastosowaniu ulgi, zasługuje na aprobatę. Stan faktyczny istniejący w chwili wydawania zaskarżonej decyzji nie pozwalał na uznanie, że skarżąca w przypadku rozłożenia jej spłaty zaległości w podatku od towarów i usług na raty będzie w stanie zaległość zapłacić. Zaległości w zapłacie podatku VAT powstały u skarżącej już w roku 1993 i w latach 1994-1997 systematycznie narastały, przy czym jednocześnie wzrastała wysokość zobowiązań Spółki z tytułu innych podatków.
Ogółem wysokość zobowiązań skarżącej z tytułu podatków wynosiła na dzień 15 czerwca 1997 r. 817.772,14,- zł /z odsetkami/, w tym należność główna z tytułu podatku od towarów i usług - 277.038,98,- zł, a odsetki z tego tytułu - 240.351,80,- zł.
Z akt sprawy wynika, że ostatnia wpłata podatku VAT dotyczyła miesiąca listopada 1993 r.
We wniosku z dnia 15 stycznia 1997 r. o rozłożenie spłaty zaległości podatkowych na raty skarżąca gwarantowała bieżące płacenie wszystkich podatków od stycznia 1997 r. oraz twierdziła, iż będzie w stanie w ciągu roku 1997 spłacić w ratach zaległości podatkowe co najmniej w kwocie 400.000,- zł - 500.000,- zł, powołując się na oferty współpracy nadesłane jej przez różne firmy. Mimo to w 1997 r. skarżąca nadal nie wpłaciła żadnej kwoty na poczet zaległości w podatku od towarów i usług, a przedłożone przez Spółkę zamówienia i oferty współpracy nie pokrywają wysokości zadłużenia. Świadczy to o tym, że skarżąca nie potrafi zorganizować swojej działalności w taki sposób, by przynosiła ona zyski gwarantujące zaspokojenie zaległych należności Skarbu Państwa i bieżącą spłatę podatków.
Słusznie organy podatkowe zwróciły uwagę na fakt, że podatek od towarów i usług jest podatkiem specyficznym, którego ciężar ponosi w ostatecznym rezultacie nabywca towaru czy usługi, a nie płacenie przez jednostkę gospodarczą tego podatku jest równoznaczne z kredytowaniem bieżącej działalności tej jednostki.
Spłata przez skarżącą znacznej części długów wobec innych wierzycieli Spółki nie może być uznana za przesłankę uzasadniającą udzielenie ulg w spłacie zaległości wobec Skarbu Państwa, które winny być zaspokojone w pierwszej kolejności.
Również podnoszone przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji względy społeczne polegające na znacznym zwiększeniu zatrudnienia i możliwości dalszego jego zwiększania nie mogą obligować organów podatkowych do udzielenia ulg w spłacie nie płaconego od 4 lat podatku, gdyż rozwój firmy i wzrost zatrudnienia nie mogą odbywać się kosztem należności Skarbu Państwa.
Wszelkie ulgi w spłacie należności podatkowych winny być traktowane jako wyjątek od zasady powszechności płacenia podatków w określonych ustawowo terminach i mogą być stosowane tylko w wyjątkowych okolicznościach, gdy zapłata należności na ogólnie obowiązujących zasadach nie jest możliwa z przyczyn niezależnych od podatnika.
Z tych przyczyn Sąd nie stwierdził naruszenia w zaskarżonej decyzji obowiązujących przepisów, w szczególności art. 22 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, wobec czego skargę należało oddalić na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.