Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] KK, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...], nr [...], mocą której Burmistrz odmówił umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za rok [...] w kwocie [...]. W motywach wniosku podała, że w uzasadnieniu w/w decyzji brak jest informacji o istniejącej wówczas okoliczności nieznanej organowi, t.j. o tym, że budynek gospodarczo - garażowy jest samowolą budowlaną, a zatem nie może być opodatkowany.
Burmistrz pismem z dnia [...] na podstawie art. 170 § 1 w zw. z art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej przekazał wniosek o wznowienie postępowania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], nr [...] odmówiło wznowienia postępowania zakończonego decyzją Burmistrza z dnia [...], znak [...], odmawiającej umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za [...]. Jednocześnie pouczyło stronę, że decyzja jest ostateczna i że przysługuje od niej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, pismem z dnia [...] wniosła skargę od tej decyzji. Zarzuciła naruszenie:
- 1. art. 127 w zw. z art. 221, art. 200 poprzez ich niezastosowanie,
- 2. art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej przez jego niezastosowanie,
- 3. art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej przez jego zastosowanie.
Wobec powyższego skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi w całości przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. (w trybie autokontroli) poprzez uchylenie własnej decyzji, w przypadku nieuwzględnienia skargi w trybie autokontroli o uchylenie zaskarżonej decyzji przez Sąd.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] odmawiająca wznowienia postępowania zakończonego decyzją Burmistrza z dnia [...] znak: [...], którą odmówiono umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za [...].
Sąd zauważa, że postępowanie wznowieniowe jest odrębnym procesowo postępowaniem. Postępowanie, uregulowane w art. 240 - 246 Ordynacji podatkowej, jest postępowaniem dwuinstancyjnym. Oznacza to, że zaskarżona decyzja została wydana w ramach pierwszej instancji w procedurze związanej z postępowaniem wznowieniowym. Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej jako "Ordynacja podatkowa") od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie. Natomiast w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze, odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym (por. art. 221 Ordynacji podatkowej). Odwołanie to stanowi przysługujący stronie środek zaskarżenia.
Ta zasada miała również zastosowanie w niniejszej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] działało jako organ pierwszej instancji i powinno było pouczyć stronę o prawie wniesienia odwołania od tej decyzji, a nie pouczać o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Na prawo skarżącej do wniesienia skargi do Sądu na zaskarżoną decyzję nie mogło mieć jednak wpływu zawarte w tej decyzji błędne pouczenie o możliwości wniesienia skargi, gdyż błędne pouczenie nie może modyfikować obowiązku wyczerpania toku instancji, ustanowionego przez przepisy art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. Błędne pouczenie nie może zatem stanowić podstawy do uznania wyczerpania przez stronę toku instancji. Sąd niezależnie bowiem od tego, kto zawinił w zakresie wyczerpania trybu postępowania przed wniesieniem skargi, ma obowiązek tę okoliczność zbadać i przy uznaniu, że zaskarżono decyzję organu, który w danej sprawie pełnił funkcję organu pierwszej instancji – skargę odrzucić.
W ocenie Sądu okoliczność błędnego pouczenia strony przez organ podatkowy o prawie do wniesienia skargi na decyzję, strona może podnosić w postępowaniu w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania na zaskarżoną decyzję, jako okoliczność świadczącą o braku winy skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli jest ona niedopuszczalna. Niedopuszczalność skargi w tej sprawie wynika z zaskarżenia decyzji pierwszoinstancyjnej, a nie decyzji organu drugiej instancji.
Odrzucenie skargi ma ten skutek, że Sądowi nie wolno odnieść się do innych zarzutów zawartych w skardze.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 52 § 2 i § 3 P.p.s.a. uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie przez skarżącą jest niedopuszczalna i wobec tego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.