Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Celnego w P. decyzją z dnia [...], nr [...], wymierzył "X." Sp. z o.o. z siedzibą w X. (dalej jako: "Spółka") karę pieniężną w wysokości [...] zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...]. Z uwagi na brak zapłaty należności do Spółki zostało skierowane upomnienie z dnia [...], nr [...] (doręczone Spółce w dniu [...]), a następnie tytuł wykonawczy z dnia [...], nr [...]. Organem egzekucyjnym w sprawie był Dyrektor Izby Celnej w X. Pismem z dnia [...] Spółka wniosła zarzuty, wskazując jako ich podstawę naruszenie przepisów zawartych w art. 33 pkt 1, 4, 7, 8 (powinien być pkt 9) i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. z 2012 r., poz. 1015 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.e.a."). Strona zakwestionowała zasadność egzekucji z uwagi na nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym, błąd co do osoby zobowiązanego, brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny oraz niespełnienie przez tytuł egzekucyjny wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.
W uzasadnieniu zarzutów Spółka podniosła, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...]. nie kreuje jakiegokolwiek obowiązku, ponieważ jej sentencja nie wskazuje podmiotu, na który została nałożona kara pieniężna. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest nieprawidłowe określenie zobowiązanego w treści tytułu wykonawczego z dnia [...] i nieistnienie obowiązku określonego w tym tytule wykonawczym. Ponadto Spółka stwierdziła, że Dyrektor Izby Celnej w P. nie miał uprawnień do wystawienia tytułu wykonawczego, gdyż brak jest w tym zakresie stosownej delegacji ustawowej.
Mając na względzie powyższe nieprawidłowości wnosząca zarzuty uznała, że tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. z uwagi na błędne oznaczenie wierzyciela, wadliwe złożenie podpisu oraz odcisku pieczęci urzędowej wierzyciela. Podniesiono przy tym, że upomnienie w ogóle nie zostało zobowiązanej doręczone. W opinii Spółki w sprawie doszło do naruszenia właściwości rzeczowej przez organ egzekucyjny, gdyż w myśl art. 19 § 5 u.p.e.a. dyrektor izby celnej nie jest uprawniony do prowadzenia egzekucji kary pieniężnej wymierzonej decyzją naczelnika urzędu celnego, na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm. – dalej w skrócie: "u.g.h.").
Dyrektor Izby Celnej w P., zajmując jako wierzyciel, stanowisko w sprawie zarzutów, postanowieniem z dnia [...], nr [...], wniósł o uznanie zarzutów Spółki za nieuzasadnione.
W motywach rozstrzygnięcia organ stwierdził prawidłowość określenia zobowiązanego - "X." Sp. z o.o. w X. - w tytule wykonawczym z dnia [...], nr [...], jako adresata decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej i w konsekwencji jako stronę tego postępowania. Wierzyciel zaznaczył, że powyższa decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w P. jest ostateczna w administracyjnym toku instancji i stąd organ uznał, że zarzuty dotyczące naruszenia art. 33 pkt 1 i 4 u.p.e.a., czyli nieistnienia obowiązku i błędu co do osoby zobowiązanego, są bezpodstawne. W kwestii braku doręczenia upomnienia organ wskazał, że zostało ono skierowane do strony prawidłowo i doręczone w dniu [...]. W kwestii uprawnień wierzycielskich Dyrektora Izby Celnej w P. zaznaczono, iż wynikają one z art. 5 § 1 pkt 4 w zw. z art. 2 § 1 pkt 2 u.p.e.a.
Tym samym zarówno podpis widniejący na tytule wykonawczym, jak i odcisk pieczęci urzędowej należą do uprawnionego wierzyciela. Odnosząc się natomiast do podniesionego przez stronę naruszenia art. 33 pkt 9 u.p.e.a. organ podniósł, iż właściwość rzeczowa Dyrektora Izby Celnej w X. do prowadzenia egzekucji w zakresie kary pieniężnej wymierzonej na podstawie art. 90 ust. 1 u.g.h., wynika z art. 19 § 5 u.p.e.a. w zw. z art. 91 u.g.h. i w zw. z art. 13 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p.").
Kwestionując powyższe postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P. w zażaleniu Spółka wniosła o jego zmianę poprzez uwzględnienie wszystkich zarzutów oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu zażalenia Spółka powtórzyła argumentację zawartą w podniesionych zarzutach.
Dyrektor Izby Celnej w P. postanowieniem z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji.
W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy uznał za trafne stanowisko wierzyciela i dokonaną przez organ I instancji ocenę braku zasadności złożonych zarzutów. Podkreślono, że przesłanką wniesienia zarzutu z art. 33 pkt 4 u.p.e.a. może być jedynie sytuacja, w której egzekucja administracyjna kierowana jest do podmiotu nie będącego faktycznie zobowiązanym do zrealizowania danego obowiązku. Tymczasem dane podmiotu, wobec którego wystawiono tytuł wykonawczy, jak i określony w nim obowiązek są w pełni zgodne z danymi podmiotu (czyli Spółki "X.") oraz z treścią obowiązku, określonymi w akcie stanowiącym podstawę do jego wydania. Dokonując analizy przepisów dotyczących właściwości rzeczowej i miejscowej organów celnych organ uznał trafność argumentacji zawartej w treści zaskarżonego postanowienia, wskazując jako uprawnionego do prowadzenia postępowania egzekucyjnego - Dyrektora Izby Celnej w X., z uwagi na siedzibę Spółki w X. oraz jako wierzyciela - Dyrektora Izby Celnej w P., na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 w zw. z art. 2 § 1 pkt 2 u.p.e.a.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności, ewentualnie o uchylenie w całości powyższego postanowienia Dyrektora Izby Celnej w P. oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji z dnia [...] z powodu rażącego naruszenia prawa, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono rażące naruszenie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej w skrócie: "K.p.a.") oraz przepisów: art. 33 pkt 4, art. 33 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 1 i 7 oraz § 3 w zw. z art. 26 § 1, art. 33 pkt 8, art. 33 pkt 1, art. 33 pkt 7 u.p.e.a., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], oddalającego zarzuty skarżącej w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...], podczas gdy w sprawie prowadzenia niniejszej egzekucji administracyjnej doszło do następujących rażących uchybień:
- - brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o jakim mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. (art. 33 pkt 7 u.p.e.a.), które to upomnienie nie dotyczy należności, wskazanej w tytule wykonawczy;
- - błąd co do osoby zobowiązanego (art. 33 pkt 4 u.p.e.a.);
- - niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 1, 7 oraz § 3 w zw. z art. 26 § 1 u.p.e.a.);
- - prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art. 33 pkt 8 u.p.e.a.).
Argumentując skargę w pierwszej kolejności zaakcentowano, że upomnienie z dnia [...] nie dotyczy należności objętej tytułem wykonawczym, gdyż nie wskazano w nim ani numeru, ani daty orzeczenia. Dalej skarżąca podniosła m.in., że żaden powszechnie obowiązujący przepis prawa nie stanowi o prawie poboru organów celnych kar pieniężnych, wymierzanych na zasadzie przepisu art. 90 ust. 1 u.g.h. Autor skargi stwierdził, że ustawa o Służbie Celnej wyraźnie rozróżnia wymiar od poboru, na co wskazuje przyznanie naczelnikom urzędów celnych kompetencji w zakresie:
- 1. wymiaru oraz odrębnie poboru podatku akcyzowego i opłaty paliwowej,
- 2. wymiaru oraz odrębnie poboru podatku od gier oraz dopłat, o których mowa w u.g.h.
Skarżąca wyraziła pogląd, że dyspozycja art. 19 § 5 u.p.e.a. nawiązuje nie do kwestii podmiotu będącego wierzycielem na gruncie u.p.e.a., lecz podmiotu uprawnionego do poboru danych należności na podstawie przepisów prawa materialnego administracyjnego. Podkreślono, że zgodnie z tym przepisem dyrektor izby celnej jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych, z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, do których poboru zobowiązane są organy celne na podstawie odrębnych przepisów.
W ocenie skarżącej art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a. nie stanowi odrębnego przepisu, o którym mowa w art. 19 § 5 u.p.e.a., lecz stanowi tylko i wyłącznie doprecyzowanie kwestii, kto jest wierzycielem w rozumieniu procesowym, albowiem instytucja wierzyciela w u.p.e.a. ma charakter właśnie procesowy, sprowadzający się do pełnienia jedynie procesowej funkcji wierzyciela - a nie do rozporządzania przedmiotem postępowania.
Spółka zaznaczyła, że brak jest analogicznych przepisów, odnośnie poboru kar pieniężnych, o których mowa w art. 90 u.g.h. Konieczne jest zatem rozróżnienie, jakiego nie dostrzega organ: Dyrektor Izby Celnej w P. może być na gruncie u.p.e.a. wierzycielem, ale Dyrektor Izby Celnej w X. nie jest już podmiotem egzekucyjnym, albowiem żaden przepis nie stanowi o prawie poboru organów celnych kar pieniężnych, wymierzanych na zasadzie przepisu art. 90 ust. 1 u.g.h.
Ponadto Skarżąca zarzuciła, że sentencja decyzji nie wskazuje, aby Spółce wymierzono karę pieniężną. Podstawą wydania tytułu wykonawczego wystawionego przez Dyrektora Izby Celnej w P. była decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...]. W sentencji tej decyzji nie wskazano jednak, jakiemu podmiotowi wymierzono karę pieniężną. Tym samym, zdaniem strony skarżącej, wskazanego aktu nie sposób uznać za decyzję podatkową kreującą jakikolwiek obowiązek, a to z kolei powoduje, że obowiązek wskazany w tytule wykonawczym nie istnieje. Z powyższego Spółka wywiodła, że wskazanie jej w tytule wykonawczym, jako zobowiązanej, było bezpodstawne. Doszło zatem do błędnego określenia w tytule wykonawczym podmiotu zobowiązanego.
Dyrektor Izby Celnej w P. w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.
W piśmie procesowym z dnia [...] Spółka ponownie zwróciła uwagę, że upomnienie z dnia [...] nie zostało jej doręczone, a dodatkowo nie dotyczy ono należności objętej tytułem wykonawczym, gdyż organ zaniechał wskazania w nim numeru i daty orzeczenia. Wobec powyższego sporne upomnienie nie spełnia wymogów z art. 15 § 1 u.p.e.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Badając zaskarżony akt według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a.") Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Podstawową funkcją postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena z punktu widzenia zgodności z prawem procesu konkretyzacji norm prawa administracyjnego materialnego w określonym stanie faktycznym. Kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie, jest ocena zasadności stanowiska organów podatkowych w kwestii uznania za nieuzasadnione zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącej Spółki.
Na wstępie należy zaznaczyć, że w przypadku postępowania egzekucyjnego chodzi w istocie o wyegzekwowanie obowiązków wynikających z decyzji podlegających wykonaniu. W postępowaniu tym, przy pewnej ochronie praw zobowiązanego, dominuje jednak interes wierzyciela.
Dokonując oceny legalności zaskarżonego aktu Sąd uznał, że Dyrektor Izby Celnej w P. prawidłowo rozstrzygnął kwestię zgłoszonych przez Spółkę zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...], a sporne postanowienie wydane zostało zgodnie prawem i zawiera rozstrzygnięcie wszystkich zgłoszonych przez zobowiązaną Spółkę zarzutów.
Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów w pierwszej kolejności wskazać należy, że Naczelnik Urzędu Celnego w P. decyzją z dnia [...] wymierzył Spółce karę pieniężną w wysokości [...] zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...]. W ocenie Sądu, nie budzi zatem wątpliwości fakt, że obowiązek nałożony na skarżącą istniał, a decyzja jako ostateczna i podlegająca wykonaniu, mogła stanowić podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, w oparciu o który skutecznie wszczęto egzekucję administracyjną.
Mając na względzie powyższe, Sąd za bezpodstawne uznał twierdzenie skarżącej o nieprawidłowym oznaczeniu strony w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P., albowiem nie ulega wątpliwości kto jest jej adresatem. Decyzja, co wynika wprost z jej treści, została skierowana do "X." Sp. z o. o. z siedzibą w X. i Spółka ta jest adresatem tego aktu. Sentencja decyzji i jej uzasadnienie stanowią jedną nierozerwalną całość. Z uzasadnienia decyzji wynika zaś jednoznacznie wobec jakiego podmiotu została wymierzona kara pieniężna. Nie wprowadza w błąd oznaczenie osoby zobowiązanej w tytule wykonawczym z dnia [...], gdyż jest tożsame z oznaczeniem strony w decyzji. W części "A" tytułu wykonawczego zawierającej dane identyfikacyjne i adres zobowiązanego, jako zobowiązaną będącą podmiotem, u którego powstało zobowiązanie wskazano: "X." Sp. z o. o. w X. oraz podano dane identyfikujące zobowiązaną Spółkę, tj. NIP, REGON, a także siedzibę prowadzonej działalności gospodarczej.
Dane te są tożsame z danymi podmiotu, do którego skierowano decyzję stanowiącą podstawę wystawienia przedmiotowego tytułu wykonawczego. W świetle powyższego za pozbawiony podstaw należy uznać zarzut naruszenia art. 33 pkt 4 u.p.e.a.
Sąd uznał za chybione twierdzenia strony skarżącej o niedoręczeniu jej w niniejszej sprawie upomnienia i o ewentualnych brakach w jego treści, powodujących, że nie dotyczy ono należności wskazanej w tytule wykonawczym. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że upomnienie nr [...] z dnia [...] zostało doręczone zobowiązanej Spółce w dniu [...], co zostało podane w tytule wykonawczym w rubryce 49. Uwierzytelniona kserokopia dowodu doręczenia powyższego upomnienia znajduje się w aktach administracyjnych na k. 25 i 25v. Odbiór dokumentu potwierdziła osoba uprawniona do odbioru pism w Spółce, co nie było w sprawie kwestionowane. Wbrew opinii strony skarżącej treść upomnienia, znajdującego się w aktach sprawy, pozwala na jednoznaczną identyfikację należności. Chodzi bowiem o uregulowanie należności w postaci kary pieniężnej za miesiąc kwiecień 2012 r. w wysokości [...] zł + koszty upomnienia [...] zł. Fakt nie umieszczenia w treści upomnienia numeru i daty orzeczenia wymierzającego karę pieniężną, choć wydaje się pożądane w punktu widzenia staranności i rzetelności działania organów, zdaniem Sądu nie stanowi uchybienia mającego istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia przepisu art. 33 pkt 7 u.p.e.a. okazał się bezzasadny.
Odnosząc się do zgłoszonego przez skarżącą na podstawie art. 33 pkt 10 u.p.e.a. zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 1 i 7 oraz § 3 u.p.e.a., tj. nieprawidłowego oznaczenia wierzyciela, rażąco wadliwego złożenia podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci urzędowej wierzyciela, Sąd stwierdził, że Dyrektor Izby Celnej w P. prawidłowo uznał ten zarzut za bezzasadny. Podnieść bowiem należy, że sporny tytuł wykonawczy zawiera prawidłowe oznaczenie wierzyciela, gdyż wskazuje pełną jego nazwę, numer NIP i jego adres, a także zawiera jego pieczęć nagłówkową.
Ponadto, w pozycji 45 tytułu użyto pieczęci urzędowej Dyrektora Izby Celnej w P., natomiast w pozycji 52 tytuł ten zawiera podpis osoby upoważnionej do jego podpisania z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego, co powoduje, że wbrew zarzutom skargi, spełnia on wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 1 i 7 u.p.e.a.
Za chybiony należy także uznać zarzut naruszenia przepisu art. 33 pkt 8 u.p.e.a., a więc prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny.
Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9, 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. W badanej sprawie organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska wobec zgłoszonych przez stronę skarżącą zarzutów. Z kolei w myśl art. 1a pkt 13 u.p.e.a. wierzycielem jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Natomiast podmioty uprawnione do inicjowania postępowania egzekucyjnego zostały wskazane w art. 5 u.p.e.a. Przepis ten w § 1 pkt 1 wprowadził w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego zasadę, że uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej jest zawsze właściwy do orzekania organ I instancji.
Wyjątek od tej zasady przewidziano w art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a., z którego wynika, że w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji, podmiotem inicjującym postępowanie egzekucyjne jest zawsze właściwy dla tego naczelnika dyrektor izby celnej. Natomiast z art. 90 ust. 1 u.g.h. wynika, że kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa.
Z powołanych wyżej regulacji prawnych wynika, że podmiotem uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku w analizowanej sprawie jest dyrektor izby celnej. Stosownie zaś do postanowień ustawy o Służbie Celnej, statutu nadanego izbom celnym i urzędom celnym przez Ministra Finansów zarządzeniem Nr 30 z dnia 29 października 2009 r. (Dz. Urz. MF Nr 13, poz. 72 ze zm.) i regulaminu organizacyjnego Służby Celnej, jest nim Dyrektor Izby Celnej w P., jako organ właściwy dla Naczelnika Urzędu Celnego w P., który wydał decyzję w sprawie kary pieniężnej.
Stosownie do treści art. 1a pkt 7 u.p.e.a., za organ egzekucyjny uważa się organ uprawniony do stosowania w całości lub w części określonych w ustawie środków służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub obowiązków o charakterze niepieniężnym oraz zabezpieczania wykonania tych obowiązków. O tym, które organy pełnią funkcje organów egzekucyjnych przesądzają przepisy u.p.e.a. oraz przepisy szczególne. I tak, z art. 19 § 1 u.p.e.a. wynika, że organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, jest naczelnik urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem § 2-8. Przepis art. 19 § 5 u.p.e.a. stanowi, że dyrektor izby celnej jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych, z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, do których poboru zobowiązane są organy celne na podstawie odrębnych przepisów.
Zgodnie zaś z u.g.h., do poboru należności z tytułu przedmiotowych kar pieniężnych właściwe są organy celne. W świetle powyższych przepisów nie ulega wątpliwości, że organem egzekucyjnym jest dyrektor izby celnej.
Zgodnie z art. 22 § 2 u.p.e.a., właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 3, który stanowi, że jeżeli znany przed wszczęciem egzekucji majątek zobowiązanego lub większa jego część nie znajduje się na terenie działania organu egzekucyjnego ustalonego zgodnie z § 2, właściwość miejscową ustala się według miejsca położenia składników tego majątku. Jak wynika z akt sprawy, strona skarżąca ma siedzibę w X. Oczywistym jest fakt, że X.a znajduje się w zasięgu terytorialnym działania Dyrektora Izby Celnej w X. Organ ten więc, jako organ egzekucyjny, był zatem w pełni uprawniony do wszczęcia i prowadzenia egzekucji w badanej sprawie.
Mając na uwadze całokształt podniesionych okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej.