Uzasadnienie
Dnia 9 sierpnia [...] r. skarżąca zgodnie z doręczonym wraz z zaskarżonym postanowieniem pouczeniem wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział Inspektorat w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego.
Zgodnie z treścią art. 17 § 1 w zw. z art. 56 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) na postanowienie organu egzekucyjnego o zawieszeniu postępowania lub odmowie zawieszenia tego postępowania służy zażalenie, a następnie skarga do sądu administracyjnego. Przedmiotowe postanowienie doręczono natomiast skarżącej wraz z błędnym pouczeniem, o możliwości wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego. Na zaskarżone postanowienie służy zażalenie, do rozpoznania, którego zgodnie z treścią art. 83 "c" ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887 ze zm.) właściwy jest dyrektor izby skarbowej, a dopiero po wyczerpaniu toku instancji - skarga do sądu administracyjnego. Skarżąca zastosowawszy się do błędnego pouczenia, wniosła skargę bezpośrednio do sądu administracyjnego bez wyczerpania środków zaskarżenia jakie jej służyły w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, czym naruszono warunek formalny dopuszczalności wniesienia skargi.
Sąd nie może merytorycznie rozpoznać skargi wniesionej bez wyczerpania przysługujących stronie środków prawnych. Jednakże ponieważ błędne pouczenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie może rodzić dla strony negatywnych konsekwencji. Skarżąca powinna skorzystać z możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na przedmiotowe postanowienie. Wniosek taki powinien zostać złożony przez skarżącą w ciągu 7 dni, od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi.
Wobec powyższego na podstawie art.58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) na posiedzeniu niejawnym należało orzec, jak w sentencji postanowienia.
/-/ J. Małecki