Wyrok NSA oz. w Poznaniuz 20 lutego 1997 r., sygn. akt I SA/Po 1143/96

Tezy

1. W par. 1 zarządzenia Ministra Finansów z dnia 16 czerwca 1993 r. w sprawie zaniechania poboru podatku od towarów i usług od zakładów pracy chronionej /M.P. nr 32 poz. 330/ ustanowiono generalny przywilej podatkowy polegający na zaniechaniu poboru przypadającego od zakładów pracy chronionej podatku od towarów i usług w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy podatkiem należnym a naliczonym w rozumieniu art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Chodzi tutaj o zaniechanie poboru prawidłowo ustalonej różnicy.

2. Każdy przywilej podatkowy stanowiący odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania nie może być interpretowany w sposób rozszerzający, przy uwzględnieniu wykładni celowościowej. Ustawodawca również prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony nie uczynił prawem nieograniczonym.