Uzasadnienie
Pismem z dnia 06 czerwca 2007r. W.T. za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2007r. nr [...] w zaskarżonej części utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] marca 2007r. nr [...], [...] w sprawie rozłożenia na raty zapłaty w zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz umorzenia odsetek za zwłokę.
Pismem z dnia 20.07.2007r. kierowanym do Sądu skarżący W.T. wniósł "o uznanie sprawy za nieaktualną". W odpowiedzi na zapytanie Sądu, pismem z dnia 01 sierpnia 2007r. skarżący wyjaśnił, iż jego pismo z dnia 20 lipca 2007r. należy traktować jako cofnięcie skargi.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej powoływanej jako P.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Natomiast w przedmiotowej sprawie cofnięcie skargi należy uznać za dopuszczalne.
Z tych względów i na podstawie art. 60 w zw. z art. 161§1 pkt1 i §2 oraz art. 232 §1 pkt1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
/-/ R. Wiatrowski