Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368/. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Bezsporne było, że skarżąca Spółka w 1993 r. była producentem napojów chłodzących.
Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku obrotowym /Dz.U. 1983 nr 43 poz. 191 ze zm./ opodatkowaniu podatkiem obrotowym podlegała działalność wytwórcza wykonywana przez jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej. Obowiązek podatkowy /art. 2/ powstawał z chwilą rozpoczęcia wykonywania działalności, a kończył się z upływem miesiąca, w którym zaprzestano wykonywania działalności lub ukończono rozrachunek z tej działalności. Podstawę obliczenia podatku stanowił obrót /art. 4/. Stawki podatku obrotowego wynosiły w 1993 r. od obrotów z działalności wytwórczej 24 procent /art. 10 ustawy i poz. 56 załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 kwietnia 1991 r. w sprawie stawek podatku obrotowego - Dz.U. nr 38 poz. 165/.
Minister Finansów zarządzeniem Nr 19 z dnia 16 marca 1983 r. w sprawie częściowego zaniechania ustalania i poboru podatku obrotowego od sprzedaży soków i napojów owocowych pitnych, tkanin oraz masła, na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./ zarządził częściowe zaniechanie ustalania i poboru podatku obrotowego od obrotów osiąganych przez producentów - soków i napojów owocowych pitnych /SWW 2462-7/ - w części przewyższającej kwotę podatku wynikającą z zastosowania do tych obrotów stawki podatku obrotowego w wysokości 18 procent.
Sporne między stronami było, czy produkowane przez skarżącą napoje mogły być zaliczone do SWW 2462-7, a w konsekwencji, czy skarżąca mogła korzystać z uprawnień wynikających z powołanego zarządzenia Nr 19 Ministra Finansów.
Wbrew poglądowi skargi należy uznać, iż organy podatkowe słusznie stwierdziły, iż brak było podstaw do zaliczenia produkowanych napojów do grupy SWW 2462-7 określonej jako soki owocowe pitne.
Skarżąca w toku postępowania nie przedstawiła wiarygodnych dowodów pozwalających na zaliczenie produkowanych napojów do wymienionej grupy SWW.
Należy podkreślić, iż pismo Centralnego Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Przemysłu Gastronomicznego i Artykułów Spożywczych z 12.10.1994 r. stwierdza, iż przedłożone przez skarżącą świadectwo analizy z 30.12.1993 r. nie daje podstaw do zaliczenia napojów do spornej grupy. Napoje nie zostały bowiem poddane badaniom fizykochemicznych, a tylko takie badanie pozwalało na kwalifikację do określonej normy.
Uprawnienie wynikające z zarządzenia Nr 19 Ministra Finansów dotyczyło tylko wyrobów zaliczonych do SWW 2462-7. Organ odwoławczy słusznie stwierdził w odpowiedzi na skargę, iż Centralny Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Przemysłu Gastronomicznego i Artykułów Spożywczych jest jednostką autorską zajmującą się klasyfikacją wyrobów według SWW. Skoro skarżąca nie przedstawiła stosownych dowodów pozwalających na zaliczenie produkowanych napojów do spornej grupy SWW to w tej sytuacji uznać należało, iż decyzja organu podatkowego określająca wysokość podatku obrotowego jest zasadna.
Zauważyć należy, że Spółka w składanych deklaracjach podatku obrotowego /za miesiące czerwiec i lipiec 1993 r./, znajdujących się w aktach sprawy, nie podała w stosownej rubryce właściwego symbolu SWW lub klasyfikacji usług.
W świetle powyższych okoliczności uznać należy, iż zarzut naruszenia przepisu art. 7 Kpa jest bezpodstawny.
Wbrew bowiem poglądowi strony skarżącej organy podatkowe dokładnie wyjaśniły stan faktyczny. To właśnie z inicjatywy organu odwoławczego Centralny Ośrodek Badawczo-Rozwojowy ustosunkował się do przedłożonego świadectwa analizy i wyjaśnił podstawy klasyfikacji do określonych symboli.
Zarzut dotyczący odmowy przesłuchania świadków "którzy uczestniczyli w procesie produkcyjnym przedmiotowych napojów" nie jest słuszny. Jak wynika bowiem z powołanego pisma Centralnego Ośrodka Badawczo-Rozwojowego klasyfikacja do odpowiedniej grupy SWW napojów wymaga wiedzy specjalistycznej a w szczególności przeprowadzenia badań laboratoryjnych. Stąd też klasyfikacja napojów nie mogła być oparta na zeznaniach świadków.
Nie ma oczywiście przepisu, któryby nakazywał podatnikowi dokonywanie badań laboratoryjnych produkowanego wyrobu.
Jednakże w sytuacji zastosowania niewłaściwej stawki podatku obrotowego jej prawidłowość może być oceniona po przeprowadzeniu stosownych badań w oparciu o materiały dotyczące produkowanego towaru, znajdujące się w dyspozycji podatnika /art. 7 i art. 77 par. 1 Kpa/.
Organ odwoławczy słusznie wskazał, iż uprawnienie wynikające z zarządzenia Nr 19 Ministra Finansów nie podlegało wykładni rozszerzającej i dotyczyło wskazanych wyrobów określonych odpowiednim symbolem SWW.
Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie przepisu art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA orzeczono jak w sentencji wyroku.