Uzasadnienie
Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] nr [...] określił A. i M. J. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003 w wysokości [...]zł.
Ustalono, że A.J. był wspólnikiem spółki jawnej A, a jego udział w przychodzie Spółki wynosił [...].
Spółka w dniu [...] 11.2002r. zawarła z Raiffeisen Bank S.A. umowę kredytową [...], która dotyczyła kredytu krótko terminowego odnawialnego dewizowego. Wg § 1 umowy Bank udzielił Spółce [...] CHF ([...] franków szwajcarskich) z przeznaczeniem na finansowanie zakupu środków obrotowych. Termin ostatecznej spłaty wszelkich zobowiązań z tytułu umowy upływał w dniu [...] grudnia 2003r.
Również w dniu [...]11.2002r. pomiędzy kontrolowaną Spółką, a Raiffeisen Bank S.A. zawarto umowę rachunku bankowego "bieżącego pomocniczego oraz umowę ramową otwierania i prowadzenia rachunków lokat terminowych - w złotych i w walutach wymienialnych".
W § 1 w/w umowy zawarto zapis, iż Bank prowadzi dla klienta rachunek bieżący, waluta PLN oraz wskazano numer rachunku.
W dniu [...] 11.2002r. na podstawie awizo kredytowego (nr zlecenia [...]) Bank postawił kredytobiorcy do dyspozycji na w/w rachunku bankowym prowadzonym w PLN kwotę kredytu w wysokości [...] zł. Kredyt w całości spłacono w 2003 roku, a spłat dokonano w siedmiu ratach w miesiącu grudniu 2003 roku.
Na dzień udzielenia kredytu [...].11.2002r. kurs CHF wynosił 2,63 zł. W wyniku zmiany kursów walut powstała różnica pomiędzy wartością zaciągniętego kredytu w wysokości [...] CHF przeliczonego na PLN w dniu jego uruchomienia, a rzeczywistą wartością spłaty kredytu.
W dniu uruchomienia kredytu wartość jego wynosiła [...] zł. Faktycznie spłacono kwotę [...] zł (należność główna). Różnicę w wysokości [...] zł kontrolowana Spółka zaliczyła do kosztów uzyskania przychodu jako różnice kursowe i zaewidencjonowała na koncie 761 "pozostałe koszty operacyjne".
Organ I instancji na podstawie analizy materiału dowodowego stwierdził, iż Spółka otrzymała i spłacała kredyt w walucie polskiej, a jego wartość była przeliczana w odniesieniu do kursu CHF z dnia otrzymania kredytu i odpowiednio z dnia jego spłaty. Zatem różnica jaka powstała pomiędzy wartością kredytu obliczoną wg kursu z dnia otrzymania, a wartością w momencie spłaty nie stanowi kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r. nr 14, po. 176 ze zm.) zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursów średnich ogłaszanych przez Narodowy Bank Polski z dnia poniesienia kosztu. Jeżeli koszty wyrażone są w walutach obcych, a między dniem ich zarachowania i dniem zapłaty występują różne kursy walut, koszty te odpowiednio podwyższa się lub obniża o różnice wynikające z zastosowania kursu sprzedaży walut z dnia zapłaty, ustalonego przez bank, z którego usług korzystał ponoszący koszt, oraz zastosowania kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia zarachowania kosztów.
Natomiast zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 8 lit. "a" w/w ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na spłatę pożyczek (kredytów) z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów). Jednocześnie w sprawie nie mogą mieć zastosowania przepisy dotyczące kosztów z tytułu różnic kursowych określone w art. 22 ust. la ustawy bowiem kredyt został udzielony w walucie krajowej i jego spłata następowała również w tej walucie. Zatem zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kwoty [...] zł stanowi naruszenie przepisów art. 23 ust. 1 pkt 8 lit. "a" ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 24 ust. 1 tej ustawy.
Ponadto organ I instancji stwierdził, iż zawarte w księgach rachunkowych zapisy obrazują całokształt zdarzeń gospodarczych. Nieprawidłowe uznanie wydatku za koszt uzyskania przychodu stanowi o wadliwości księgi pod względem formalnym. Zgodnie z art. 193 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Stosownie do art. 193 § 5 cytowanej ustawy organ podatkowy uznaje jednak za dowód księgi podatkowe, które prowadzone są w sposób wadliwy, jeżeli wady nie mają istotnego znaczenia dla sprawy.
Organ podatkowy nie stwierdził nierzetelności prowadzonych ksiąg rachunkowych.
Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2006 r. A. i M. J. wnieśli o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji.
Skarżący zarzucili:
- - błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie przez organy podatkowe, iż kredyt został udzielony w walucie krajowej i jego spłata następowała również w walucie krajowej,
- - naruszenie art. 22 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 pkt 8 lit. "a" ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez błędne zastosowanie.
W uzasadnieniu skargi stwierdzili, iż przedmiotowy kredyt został wykorzystany w celu osiągnięcia przychodu. Udzielony został w walucie CHF i jego spłata następowała również w tej walucie.
Kredyt ten na podstawie odrębnej dyspozycji Kredytobiorcy został udostępniony w PLN na rachunek kredytobiorcy w kwocie [...] zł. Na dowód powyższego skarżący załączyli pismo Banku B S.A. z dnia [...] września 2006 r. Służył on bieżącej działalności na terytorium RP w której środkami płatniczymi są PLN, a nie CHF.
Ponadto skarżący stwierdzają, iż nieprawidłowo zastosowano art. 23 ust. 1 pkt 8 lit. "a" ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z uwagi na to, iż w artykule tym nie ma mowy o różnicach kursowych, które wystąpiły w związku ze spłatą kredytu walutowego na bieżącą działalność firmy.
Skarżący zarzucają, iż organy podatkowe nie wskazały, gdzie powstałą różnicę należy zakwalifikować.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Okoliczności faktyczne sprawy są niesporne.
Na podstawie umowy nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r. skarżącym został udzielony kredyt.
Kredyt ten został uruchomiony w złotówkach o czym świadczy awizo kredytowe z [...] listopada 2002 r. Jak słusznie podkreśla to organ odwoławczy sami skarżący stwierdzili, że kredyt został im udzielony w złotówkach. Skarżący spłacali kredyt również w złotówkach.
Wartość udzielonego kredytu była przeliczana w odniesieniu do kursu franków szwajcarskich z dnia otrzymania kredytu i z dnia jego spłaty.
Artykuł 22 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ustala zasadę, iż różnice kursowe mogą wystąpić wyłącznie w przypadku, gdy koszty są wyrażone w walutach obcych. W niniejszej sprawie kredyt został udzielony w złotych polskich i w złotych został spłacony.
Fakt zamieszczenia walutowej klauzuli waloryzacyjnej w umowie kredytowej jest wewnętrzną sprawą umawiających się stron i nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Nie powstały w niej różnice kursowe, gdyż koszty ponoszone są w złotówkach. Różnice kursowe mogą dotyczyć tylko kosztów, które są wyrażone w walutach obcych.
Z powyższych przyczyn skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
/-/ H.Jaśniewicz /-/ J.Ruszyński /-/ J.Małecki uk