Uzasadnienie
Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia [...] listopada 2013 r. wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 września 2006 r. o sygn. akt I SA/Po 1180/05.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia [...] listopada 2013 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi - w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie wraz z pouczeniem skutecznie doręczono na adres Kancelarii Doradztwa Podatkowego podany w skardze w dniu [...] grudnia 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 13 akt sąd.). Termin na uzupełnienie braku skargi upływał zatem z dniem [...] grudnia 2013 r.
Pismem, które wpłynęło do Sądu w dniu [...] grudnia 2013 r., skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, cofnęła skargę w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie strona skarżąca zaznaczyła, że pełnomocnictwo znajduje się w aktach.
Do dnia rozpatrywania niniejszej sprawy brak skargi nie został uzupełniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 276 zdanie 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.
Badanie merytorycznej strony skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Sąd zobligowany jest do kontroli, czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6. Jedną z przesłanek jest nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3).
Na podstawie art. 37 § 1 P.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy. Zgodnie z art. 46 § 3 P.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Brak pełnomocnictwa stanowi brak formalny podlegający usunięciu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a.
W rozpatrywanej sprawie skarga w imieniu skarżącej została złożona przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, który przy dokonaniu pierwszej czynności był obowiązany dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo. Pomimo prawidłowo skierowanego wezwania oraz pouczenia o negatywnych skutkach procesowych jego niewykonania, pełnomocnik nie przedłożył w wyznaczonym terminie wymaganego dokumentu. Sąd nie mógł zatem zweryfikować, czy osoba, która podpisała skargę była uprawniona do działania w imieniu skarżącego. Sąd zauważa również, że w aktach sądowy rozpatrywanej sprawy brak jest jakiegokolwiek pełnomocnictwa dla radcy prawnego sporządzającego pisma procesowe w niniejsze sprawie. Powołanie się natomiast profesjonalnego pełnomocnika na pełnomocnictwo znajdujące się w innych aktach nie wypełnia obowiązku przedłożenia pełnomocnictwa do akt niniejszej sprawy.
Ponadto wyjaśnić należy, iż wobec nieuzupełnienia braku formalnego w wyznaczonym terminie, zaistnienie przesłanki do odrzucenia skargi wykluczało w niniejszej sprawie badanie dopuszczalności cofnięcia skargi w trybie art. 60 P.p.s.a. Podkreślenia wymaga kwestia, że merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Innymi słowy, strona może cofnąć skargę, jeżeli wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne.
W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w p. I sentencji. O zwrocie z urzędu kwoty uiszczonej tytułem wpisu orzeczono jak w p. II na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.