Uzasadnienie
Skarżąca [...], reprezentowana przez adwokata, pismem z dnia 15 listopada 2017 r., wniosła do WSA w Poznaniu skargę na wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...]. W petitum skargi wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia o numerze [...].
Postanowieniem z dnia 9 marca 2018 r. WSA w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, wpisując błędny numer orzeczenia: [...]. W sentencji tego samego orzeczenia, jako przedmiot wniosku, omyłkowo wskazano zaskarżoną decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Zgodnie z art. 156 § 2 zd. 1 P.p.s.a, sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym.
Przedmiotem sprostowania może być każde orzeczenie. Sprostowaniu mogą podlegać zarówno wadliwości sentencji, jak i uzasadnienia orzeczenia. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład, oznaczenia stron, czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, numeru) zaskarżonego aktu lub czynności. Sprostowanie wyroku może nastąpić w każdym czasie i to zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony. W przedmiocie sprostowania sąd rozstrzyga w składzie jednoosobowym, wydając postanowienie, na które służy zażalenie (zob. B. Dauter, Komentarz do art. 156 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX).
Sąd, rozstrzygając w przedmiocie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wydał powołane powyżej orzeczenie z dnia 9 marca 2018 r., w sentencji którego popełnił omyłkę w określeniu przedmiotu wniosku strony, błędnie wskazując, że dotyczy on wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zamiast zaskarżonego postanowienia. Ponadto błędnie wskazano numer postanowienia [...] zamiast prawidłowego numeru: [...]
Ujawnione omyłki mają charakter oczywistych, albowiem jednoznacznie z akt sprawy wynika, że przedmiotem zaskarżenia w sprawie o sygn. akt I SA/Po 1182/17, jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], a nie decyzja tego organu, a prawidłowy numer tego postanowienia to: [...]. W tym stanie rzeczy oczywistym jest, że zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia dotyczył postanowienia o prawidłowym numerze: [...], a nie decyzji. Okoliczność ta jednoznacznie potwierdza treść zawartego w skardze wniosku. Sprostowanie dotyczy zatem oczywistych omyłek pisarskich i jest w pełni uzasadnione.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 zd. 1 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.