Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 czerwca 2016 r. Z. T. i A. N., reprezentowani przez radcę prawnego, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza O. z dnia [...] r., nr [...], ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie [...]zł. W dniach 21 czerwca 2016 r. i 11 sierpnia 2016 r. skarżący uiścili wpis od skargi w kwocie [...]zł.
W odpowiedzi na skargę z dnia 21 lipca 2016 r. SKO wniosło o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu pisma SKO wskazało, że uwzględniło w całości powyższą skargę, uznając za uzasadniony zarzut niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. W konsekwencji powyższego, zgodnie z wnioskiem skarżących, organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na wezwanie Przewodniczącego Wydziału I, skarżący, reprezentowani przez radcę prawnego, w piśmie procesowym z dnia 1 września 2016 r. oświadczyli, że cofają skargę w niniejszej sprawie. Jednocześnie podtrzymali sformułowane w skardze żądanie zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Stosownie do art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie: "P.p.s.a.") organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powołanego wyżej przepisu należy m.in. sytuacja, gdy wskutek autokontroli organu doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego, a to oznacza, że postępowanie sądowe wywołane wniesieniem skargi stało się bezprzedmiotowe.
W niniejszej sprawie taka sytuacja nastąpiła, a zatem postępowanie sądowe, wszczęte na skutek skargi złożonej przez skarżących, reprezentowanych przez radcę prawnego, na wskazaną w sentencji decyzję SKO, stało się bezprzedmiotowe.
Uwzględniając powyższe, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 i art. 16 § 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia.
Wskazać ponadto należy, że zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przesłanką umorzenia postępowania jest cofnięcie skargi, które jest dla sądu wiążące. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (art. 60 P.p.s.a.). Zdaniem Sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zachodzą przeszkody, o których mowa w powołanym przepisie, stąd uznać należy, że skarżący dokonali skutecznego cofnięcia skargi.
Uwzględnienie skargi przez organ w trybie autokontroli czyniło zasadnym pozytywne rozpatrzenie wniosku skarżących w przedmiocie zasądzenia kosztów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 201 § 1 P.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a., skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania, przy czym przez koszty podlegające zwrotowi należy rozumieć koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw (art. 200 P.p.s.a.). W badanej sprawie na sumę kosztów postępowania w kwocie [...]zł złożyły się: uiszczony wpis od skargi w kwocie [...]zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie [...]zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).
W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 209, art. 201 § 1 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 ww. rozporządzenia, Sąd orzekł jak w pkt II sentencji postanowienia.