Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2018 r. starszy referendarz sądowy WSA w Poznaniu, na podstawie art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2018, poz. 1302 - w skrócie: "P.p.s.a."), umorzył postępowanie z wniosku Z. M. w przedmiocie prawa pomocy, w sprawie z jego skargi na decyzję SKO w P. z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
W wyniku rozpoznania sprzeciwu Z. M., WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 12 września 2018 r. utrzymał powyższe rozstrzygnięcie w mocy. Odpis tego postanowienia doręczono pełnomocnikowi Z. M. - adwokatowi M. T. w dniu 19 września 2018 r. (druk zpo, k. 33 akt prawa pomocy stanowiących załącznik do akt sąd.)
Pismem z dnia 25 września 2018 r., nadanym w dniu 26 września 2018 r. (data stempla pocztowego, koperta, k. 37 akt prawa pomocy stanowiących załącznik do akt sąd.) adwokat M. T. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W myśl art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Drugi ze wskazanych wyżej przepisów stosowany odpowiednio w odniesieniu do postępowania wywołanego zażaleniem z dnia 25 września 2018 r. na postanowienie Sądu z dnia 12 września 2018 r. - obliguje Sąd rozpoznający niniejszą sprawę do odrzucenia tego pisma.
W myśl art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wskazane w pkt 1 - 10 tego przepisu. Jeżeli zatem P.p.s.a. przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II FZ 196/11, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że rolą WSA jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem sprzeciwu (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2015 - komentarz do art. 260 P.p.s.a, publ. Legalis).
W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że Z. M. nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 12 września 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego WSA w Poznaniu z dnia 20 sierpnia 2018 r. o umorzeniu postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy. Tym samym zażalenie z dnia 25 września 2018 r., jako niedopuszczalne, należy odrzucić.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 oraz art. 16 § 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.