Uzasadnienie
Skarżący P.B. wniósł, za pośrednictwem organu podatkowego, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę z dnia [...] sierpnia 2004 r., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r.
Pismem z dnia 10 września 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty od skargi w kwocie 500 zł na wskazany rachunek bankowy lub w kasie Sądu w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, wobec czego Sąd, postanowieniem z dnia 6 grudnia 2004 r., przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym, przez zwolnienie go od opłaty sądowej od skargi ponad kwotę 200 zł i oddalił wniosek w pozostałej części. Następnie Sąd pismem z dnia 16 maja 2005 r. wezwał skarżącego ponownie do uiszczenia opłaty od skargi kwocie 200 zł na wskazany rachunek bankowy lub w kasie Sądu w terminie 7 dni. Pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie zostało przesłane na adres wskazany przez skarżącego, lecz adresata nie zastano, wobec czego przesyłka była dwukrotnie awizowana.
Pomimo pozostawienia wezwania w placówce pocztowej skarżący nie podjął go w terminie zatem na podstawie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) doręczenie należało uważać za dokonane prawidłowo. Pomimo skutecznego doręczenia wezwania skarżący nie uiścił należnej opłaty od skargi, co zgodnie z art. 220§3 powołanej powyżej ustawy stanowi podstawę odrzucenia skargi przez Sąd.
W tych okolicznościach Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, podstawie art. 220§3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.).
/-/G. Gorzan