Uzasadnienie
Na podstawie umowy zawartej w dniu [...] sierpnia 2001 r. z miastem P. – A.K. jest najemcą lokalu użytkowego położonego w P. przy ul. [...] o łącznej powierzchni [...], w którym prowadzi działalność gospodarczą.
Decyzją z dnia [...] Prezydent m. P. ustalił A.K. zobowiązanie pieniężne w podatku od nieruchomości za 2003 r. w kwocie [...] zł.
W odwołaniu z dnia 21 października 2003 r. od w/w decyzji A.K. kwestionuje zasadność naliczonego podatku od nieruchomości za 2003 r. oraz podkreśla, że nie jest właścicielem lokalu przy ul.[...], a jedynie jego najemcą i dlatego nie jest zobowiązana do uiszczenia podatku. W piśmie z dnia [...] października 2003 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego pełnomocnik A.K. podnosi, że "zaskarżona decyzja byłaby właściwa i zgodna z prawem wówczas gdyby spełnione były łącznie następujące warunki:
- • wynajmowany lokal stanowiłby odrębny przedmiot własności i
- • gmina P. byłaby jego właścicielem. Przytaczając pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 25 czerwca 2001 r., że posiadacz lokalu (najemca) nie wyodrębnionego prawnie, a będącego jedynie częścią nieruchomości gminy nie płaci za ten lokal podatku od nieruchomości, a byłby podatnikiem jedynie wówczas, gdyby wynajmował od gminy lokal stanowiący odrębną nieruchomość" domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji ustalając co następuje. Lokal użytkowy, w którym odwołująca prowadzi działalność gospodarczą stanowi część nieruchomości komunalnej, a wysokość stawki podatku ustalono w oparciu o deklarację podatniczki zgodnie z regułą wyrażoną w art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej. Natomiast zakres podmiotowy podatku od nieruchomości reguluje art. 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych zgodnie z ust. 1 tego przepisu w brzmieniu nadanym ustawą znowelizowaną w dniu 30 października 2002 r. - (Dz.U. Nr 200, poz. 1683) ustalona w decyzji organu I instancji kwota podatku od nieruchomości jest zgodna z przewidzianą w uchwale Rady Miasta P. nr V /25/IV/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. obowiązującą w roku 2003 stawkę dla budynków lub ich części, związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Powyższą decyzję zaskarżył pełnomocnik A.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargą, w której zarzucił naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez przyjęcie, że najemca lokalu użytkowego nie stanowiącego odrębnej nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego jest podatnikiem podatku od tej nieruchomości oraz naruszenie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez błędne ustalenie, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i w konsekwencji domagał się uchylenia obu decyzji organu I i II-ej instancji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znajduje podstaw do zmiany swego stanowiska i wnosi o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) – prawo o ustroju sądów administracyjnych, Sąd w zakresie swej właściwości sprawuje kontrole zaskarżonych decyzji wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym, przepisami postępowania i to nie tylko samej decyzji, ale także procesowania organu przed jej wydaniem.
W ocenie Sądu prowadzone przez organy podatkowe postępowanie było wnikliwe i zgodne z przepisami zawartymi w Ordynacji podatkowej ustawie z 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Zgodnie z art. 122 Ordynacji organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Przepis ten nakłada na organ obowiązek zebrania wszelkich dowodów i informacji. W aktach sprawy znajduje się deklaracja podatniczki, umowa najmu lokalu użytkowego z 8 sierpnia 2001 r. i Wypis z Rejestru Gruntów z dnia 2 września 2004 r. (k. 1 akt pod.).
Z wypisu tego wynika, że właścicielem nieruchomości przy ul. [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...] i Nr [...] jest miasto P. oraz, że nieruchomość oznaczona jest w Kw o nr [...].
Powyższy wypis jest dokumentem urzędowym podpisanym z up. Prezydenta Miasta P. Oceniając ten dokument należy wskazać art. 194 Ordynacji podatkowej, który nadaje szczególną wagę dokumentom urzędowym i przypisuje im większą moc dowodową niż dokumentom prywatnym, jeżeli wydał je kompetentny organ w przewidzianej formie. Nie może budzić żadnych zastrzeżeń forma jak i kompetencja wydanego Wypisu z Rejestru Gruntów i dlatego zgodnie z tym dokumentem organy przyjęły, że właścicielem nieruchomości przy ul. [...] w P. jest Miasto P. Pełnomocnik skarżącej w odwołaniu do II-ej instancji i w skardze podnosi, że "nie jest to nieruchomość wyodrębniona prawnie, lecz część nieruchomości należącej do Miasta P".
W stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania decyzji problem ten nie ma już znaczenia. Istniał on na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych do czasu wprowadzenia zmiany w art. 3 ust. 1 pkt 4a ustawą z 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2002 r. Nr 200 poz. 2683).
Zgodnie z nowym brzmieniem art. 3 ust. 1 pkt 4a podatnikami podatku od nieruchomości są między innymi osoby fizyczne będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych nie stanowiących odrębnych nieruchomości.........
W świetle tego przepisu podatnikami są również podmioty, które są posiadaczami nieruchomości lub ich części. Zatem zgodnie z tym przepisem organy podatkowe I i II-ej instancji ustaliły, że skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2000 roku.
Należy również podkreślić, że powołana przez pełnomocnika uchwała NSA z 25 czerwca 2001 r. Nr FPK 4/00 (ONSA 2001/4/164) została podjęta na podstawie innego stanu prawnego nie obowiązującego już w sprawie. Nowelizacją z 30 października 2002 r. ustawodawca wyeliminował dotychczas występujące wątpliwości, które się nasuwały w praktyce przy powołaniu się na art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Uwzględniając wszystkie przytoczone wyżej argumenty i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
/-/K.Nikodem /-/Wł. Zygmont /-/S.Zapalska