Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Celnego w [...] decyzją nr z dnia [...] marca 2011 r. [...] orzekł o wymierzeniu A.X. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "X" A.X. z siedzibą w [...], kary pieniężnej w wysokości [...] zł za urządzanie gier na automacie o nazwie "[...]" poza kasynem gry, w barze piwnym "[...]" w [...].
A.X. złożył odwołanie z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 223 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Nr 749 ze zm.) dalej: "O.p.". Dyrektor Izby Celnej w [...] stwierdził, że podatnik nie dochował terminu do wniesienia odwołania, wobec czego postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r., stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Tym samym decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] marca 2011 r. stała się ostateczna.
Następnie A.X. na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 oraz art. 241 § 2 pkt 2 O.p. wystąpił do Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] marca 2011 r. wskazując jako podstawę żądania wznowienia wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11 (Fortuna i inni), który to w jego ocenie ma wpływ na treść wydanej decyzji ostatecznej.
Naczelnik Urzędu Celnego w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2011 r. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie dotyczy wprost przepisów stanowiących podstawę do nałożenia kary pieniężnej, lecz przepisów dotyczących wydawania, zmiany i przedłużania zezwoleń w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W ocenie organu I instancji rozstrzygnięcie, że przepis art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) – dalej: "u.g.h." jest przepisem technicznym, należy odczytywać w odniesieniu do zakazu urządzania gier na automatach w salonach gier i punktach gier na automatach o niskich wygranych.
A.X. złożył odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., zarzucając jej naruszenie. art. 1 pkt 11 oraz w zw. z art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedury udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE L 98.204.37 ze zm.) - dalej: "Dyrektywa 98/34/WE", poprzez błędne zastosowanie art. 14 ust. 1 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., nieobowiązującego w związku z brakiem notyfikacji tego przepisu, co potwierdzają uwagi Komisji Europejskiej z dnia 05 września 2011 r. i wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C- 213/11, C-214/11, C-217/11. Powołując treść przepisów Dyrektywy 98/34 wywodził, że skoro orzeczenia TSUE są prawnie wiążące dla sądu krajowego, który z pytaniem prawnym wystąpił, to sądy państw członkowskich nie powinny przyjmować innej interpretacji prawa wspólnotowego, niż wskazana w orzeczeniu TSUE zawierającym wykładnię stosowania przepisów prawa.
Chociaż orzeczenie Trybunału nie dotyczy przepisów art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 i ust. 2 u.g.h., które znalazły zastosowanie w zaskarżonej decyzji, to przy rozpatrywaniu sprawy należało uwzględnić uwagi TSUE zawarte zwłaszcza zawarte w pkt 24 oraz 25. Skoro decyzja oparta została m.in. na regulacji wynikającej z treści art. 14 ust. 1 u.g.h., to z uwagi na brak zachowania wymogu notyfikacji przez ustawodawcę polskiego, przepis ten nie może wywoływać skutków wobec odwołującego.
Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją [...] października 2013 r. nr [...] z dnia, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] marca 2011 r.
W skardze A.X. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją, wydanej w I instancji, decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Zarzucił decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] października 2013r. naruszenie:
- - art. 89 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 pkt.
- 2. w zw. z art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt. 4 i 11 oraz 8 Dyrektywy 98/34 i wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r., C-213/11, C-214/11, C-217/11, przez bezpodstawne wydanie decyzji na podstawie art. 89 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 pkt, 2 u.g.h. pomimo, że jest to norma funkcjonalnie powiązana z art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h., które są nienotyfikowanymi przepisami technicznymi w rozumieniu art. 1 pkt. 4 i 11 ww. Dyrektywy, i wobec tego nie mogą być stosowane, a w konsekwencji nie może być stosowana sankcja za ich naruszenie przewidziana w art. 89 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 pkt. 2 u.g.h.
- - art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h. przez błędną jego wykładnię, polegającą na wadliwym przyjęciu, że wymierzenie kary pieniężnej na tej podstawie nie jest stosowaniem nienotyfikowanego przepisu technicznego w rozumieniu Dyrektywy 98/34, podczas gdy art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h. jest jedynie normą sankcjonującą naruszenie normy art. 14 ust. 1 u.g.h., stanowiącej że urządzanie gier na automatach jest dopuszczalne jedynie w kasynie gry, a zatem stosowanie art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h. jest równoznaczne z jednoczesnym stosowaniem art. 14 ust. 1 u.g.h., który bez wątpienia jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt. 4 i 11 Dyrektywy 98/34.
- 3. Naruszenie art. 245 § 1 pkt. 2 O.p. przez bezpodstawne jego zastosowanie pomimo wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt. 11 O.p., tzn. pomimo, że wyrok TSUE z dn. 19 lipca 2012 r., C-213/11, C-214/11, C-217/11 miał wpływ na treść ostatecznej decyzji dotychczasowej, tj. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] marca 2011 r., nr [...].
Dyrektor Izby Celnej w [...] odpowiedzi na skargę stwierdził, że podtrzymuje w całości swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie, jako nieuzasadnionej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie sądowoadmininistracyjne należy zawiesić.
Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt II GSK 686/13, działając na podstawie art. 193 Konstytucji RP, przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne: czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) są zgodne z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, oraz z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu pytania prawnego podniósł kwestię skutków braku notyfikacji w aspekcie legalności procesu ustawodawczego, jak również konstytucyjności ograniczeń wprowadzonych przez zaskarżone przepisy.
Pytanie prawne zostało zarejestrowane w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. akt P 4/14.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie Sądu, okoliczności faktyczne niniejszej sprawy oraz zastosowane przez organy przepisy prawa materialnego czynią zasadnym uznanie, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła przesłanka, o której mowa w przytoczonym powyżej przepisie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., albowiem ocena zgodności z Konstytucją RP ustawowej podstawy do wydania zaskarżonej decyzji dokonana przez Trybunał Konstytucyjny niewątpliwie będzie miała wpływ na wyrok treść rozstrzygnięcia sądu.
Dlatego sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.