Uzasadnienie
Urząd Skarbowy w Ż. decyzją z dnia 21 listopada 1997 r. (...) na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym określił Bogusławie J.-K. zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 1995 r. w kwocie 1.027 zł.
W wyniku kontroli przeprowadzonej w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług obejmującej lata 1995 i 1996 stwierdzono iż w złożonej za styczeń 1995 r. deklaracji podatnik nie wykazał zakupów ani sprzedaży. Natomiast w trakcie prowadzonego postępowania ujawniono, że w styczniu 1995 r. mąż podatniczki Krzysztof K. wydał towar należący do żony stanowiący równowartość przegranej w karty w wysokości 5.700 zł. Przy czym wyjaśnił, że potraktował to jako zakup w hurtowni żony, a jej przekazał za to pieniądze i wystawił dowód wewnętrzny na sprzedaż bezrachunkową.
W odwołaniu od powyższej decyzji Bogusława J.-K. zarzucając naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 i art. 8 oraz art. 77 par. 1, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Izba Skarbowa w Z.-G. decyzją z dnia 20 kwietnia 1998 r. (...) na podstawie art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 2, art. 13, art. 15 ust. 1, art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz art. 233 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, iż istotne w niniejszej sprawie jest to, że została wykonana czynność podlegająca opodatkowaniu i to między podatniczką a jej mężem. Mianowicie bezsporne jest, iż mąż podatniczki Krzysztof K. pobrał pod nieobecność żony z jej hurtowni towar i według jego zeznania po powrocie oddał pieniądze stanowiące równowartość wydanego towaru, gdyż traktował tę czynność jako sprzedaż towaru dla siebie. Zgodnie z tym oświadczeniem stosownie do art. 6 powyższej ustawy obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług powstał z chwilą wydania towaru tj. w styczniu 1995 r.
Na powyższą decyzję Bogusława J.-K. złożyła skargę do NSA i zarzucając naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 10 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w szczególności art. 7 i art. 8 oraz art. 77 par. 1 wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i o zasądzenie od Izby Skarbowej w Z.-G. na rzecz skarżącej kosztów postępowania (...).
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę domagał się jej oddalenia (...).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zaskarżonych decyzji jedynie pod względem ich zgodności z prawem zarówno materialnym jak i przepisami postępowania. Analiza wydanych w niniejszej sprawie decyzji organów obu instancji prowadzi do wniosku, że odpowiadają one prawu.
Sama zresztą skarżąca przyznaje, iż w przedmiotowej sprawie nie jest kwestią sporną fakt dokonania sprzedaży, lecz data transakcji.
Ma rację skarżąca, iż podstawą do wydania zaskarżonej decyzji jest zarzut wysunięty przez Urząd Skarbowy w Ż., iż w styczniu 1995 r. dokonała sprzedaży bezrachunkowej towaru, nie wykazując tej transakcji. Tym samym nie odprowadziła na rzecz Skarbu Państwa należnych z tego tytułu podatków.
Jednakże wbrew twierdzeniu skarżącej, nie jest tak, iż wyłączną podstawę do wysunięcia tego zarzutu stanowią zeznania Rafała Z. Jak trafnie wskazuje organ odwoławczy, przyjęcie zeznań świadka Rafała Z. za wiarygodne nastąpiło w sytuacji, gdy Krzysztof K. /mąż podatniczki/ nie zaprzeczał, że zdarzenie takie miało miejsce, a nadto potwierdził jego przebieg (...). Według zeznań świadków wykazany w rachunkach sprzedaży za marzec 1995 r. towar stanowił spłatę zadłużenia Krzysztofa K. wobec Rafała Z. z tytułu przegranej w karty w tym miesiącu. Jednakże nie było to pierwsze wydanie towaru w zamian za przegraną, wcześniej dotyczyło stycznia 1995 r. (...). Tak więc są to dwa różne zdarzenia, a nie, jak ocenia skarżąca, jednorazowy fakt wydania towaru w zamian za przegraną i to tylko w marcu 1995 r.
Zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają czynności określone w art.
- 2. Jedną z tych czynności jest sprzedaż towarów.
Zatem w świetle powyższego organ odwoławczy miał podstawy do uznania, iż skoro Krzysztof K. w styczniu 1995 r. pobrał towar z magazynu żony, a po powrocie uregulował należność za pobrany towar to nastąpiła sprzedaż towaru, która zgodnie z art. 2 cyt. wyżej ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Natomiast jak słusznie zauważa organ odwoławczy, to, iż w trakcie prowadzonego postępowania nie informowano skarżącej o zajętym stanowisku, było spowodowane tym, że rozstrzygnięcie nastąpiło po zgromadzeniu całego materiału w tym także po analizach dotyczących decyzji za kwiecień 1995 r., w której zawarto rozliczenie okresu od stycznia do marca 1995 r. z którego wynika, że skarżąca poniosła w tym okresie stratę na sprzedaży towarów /marża -0,81 procent/, co potwierdza, iż zdarzenie takie miało miejsce /wydano towar bez zaewidencjonowania/.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ nie uwzględnił skargi.