Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 listopada 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniesiono skargę, oznaczając w niej jako skarżącego S. W., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...], nr [...], odmawiającą S. W. stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych wraz z odsetkami w kwocie [...] zł wraz z odsetkami.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Poznaniu z dnia 16 grudnia 2014 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi przez jej podpisanie, ewentualnie nadesłanie odpisu skargi z dnia 19 listopada 2014 r. opatrzonego oryginalnym podpisem, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Kolejnym zarządzeniem z dnia 15 stycznia 2015 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...] zł, w kasie Sądu albo na rachunek bankowy Sądu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpisy powyższych zarządzeń zostały skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 2 lutego 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 15 akt sąd.). W zakreślonych przez Sąd terminach skarżący usunął zarówno brak fiskalny skargi poprzez opłacenie w dniu 9 lutego 2015 r. wpisu od skargi, jak i brak formalny skargi poprzez przedłożenie podpisanego odpisu skargi z dnia 19 listopada 2014 r.
Pismem z dnia 24 lutego 2015 r. skarżący oświadczył, że cofa skargę z dnia 19 listopada 2014 r. i jednocześnie wnosi o zwrot uiszczonego wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wskazana regulacja stanowi, że cofnięcie skargi sprowadza się w istocie do rezygnacji przez skarżącego z dochodzenia na drodze sądowej ochrony sfery jego praw i interesów, a tym samym do rezygnacji z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego i realizacji uprawnień wynikających z zasady prawa do sądu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 września 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 2058/03, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Na podstawie art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast w myśl art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis m.in. od pisma cofniętego.
Uwzględniając powyższe wskazać należy, że pismem z dnia 24 lutego 2015 r. skarżący cofnął skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. Sąd rozpoznając złożone przez skarżącego oświadczenie nie stwierdził, aby w sprawie zachodziły wskazane wyżej przesłanki ograniczające dopuszczalność cofnięcia skargi, wobec czego cofnięcie skargi należało uznać za skuteczne. W tym stanie rzeczy postępowanie sądowoadministracyjne stało się więc bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu.
Mając na względzie powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 i art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu, Sąd orzekł, jak w pkt II sentencji, w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a.