Uzasadnienie
ISA/Po 1245/07
Decyzją z dnia [...] Burmistrz ustalił wymiar podatku od nieruchomości za [...] rok w kwocie [...] na rzecz I. N. i Z. N. Przedmiot opodatkowania stanowiły budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. [...], grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. [...] oraz pozostałe grunty o pow. [...]. W rozstrzygnięciu znalazł się również zapis – "saldo – zaległość na kwotę [...]". Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 3 ust. 1, art. 4 oraz art. 6 ust. 1 i 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) oraz uchwałę nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości za [...] rok.
W odwołaniu z dnia [...] podatniczka wskazała, że wyrokiem Sądu Rejonowego z dniem [...] została zniesiona w jej małżeństwie wspólność ustawowa. Ponadto skarżąca sama nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej – zajmuje się tym mąż, który nie łoży na utrzymanie domu i rodziny, a ponadto posiada zaległości alimentacyjne wobec [...] dzieci. W ocenie podatniczki spełnienie przez nią świadczeń podatkowych, do których zobowiązany jest jej mąż jest niezgodne z prawem i zasadami współżycia społecznego. Jednocześnie skarżąca podnosiła, że odnośnie uwidocznionej w decyzji zaległości w wysokości [...] toczyła się sprawa administracyjna, a organ gminy nie wydał decyzji w tym przedmiocie.
Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach.
W przedmiotowej sprawie organ podatkowy prawidłowo określił zarówno podmiot, jak i przedmiot opodatkowania, co wynika z dołączonej do akt informacji w sprawie podatku od nieruchomości oraz uproszczonej informacji dokumentującej dane z ewidencji gruntów.
W skardze z dnia [...] I. N. zarzuciła decyzji organu odwoławczego naruszenie art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz niezastosowanie art. 92 § 3 Ordynacji podatkowej, który stanowi o zakresie stosowania odpowiedzialności solidarnej wobec skarżącej.
Jednocześnie podatniczka wyjaśniła, że nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów Prawa o działalności gospodarczej i w związku z tym nie powinna być zobowiązana do płacenia całego podatku od nieruchomości, ale co najwyżej tylko jego połowy i to obliczonego wobec niej według niższych stawek.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje.
Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W przedmiotowej sprawie skarga okazał się zasadna, choć nie z przyczyn w niej powołanych.
W decyzji organu podatkowego z dnia [...] po wyliczeniu podatku, który wniósł [...], wpisano sformułowanie; "saldo - zaległość na kwotę: [...]" (k. [...] akt administracyjnych).
W odwołaniu skarżąca zwróciła uwagę na ten zapis i podała, że odnośnie uwidocznionej zaległości toczyła się sprawa administracyjna, ale organ nie wydał w tej sprawie decyzji.
Wobec powyższego, Sąd, badając w pierwszej kolejności prawidłowość procedowania organów w niniejszej sprawie, pragnie zwrócić uwagę na następujące okoliczności:
- - po pierwsze, przedmiotem decyzji jest wymiar podatku od nieruchomości za rok [...].
Powołane w decyzji organu I instancji przepisy prawa materialnego wskazują, kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości (art. 3 ust. 1 ustawy o podatku i opłatach lokalnych), co stanowi podstawę opodatkowania (art.
- 4) oraz kiedy powstaje obowiązek podatkowy i jaki organ jest uprawniony do wydania decyzji (art. 6 ust. 1 i ust. 7). Przepisy ustawy nie przewidują, aby organ orzekał w przedmiocie istnienia zaległości podatkowej – o tym, czym jest zaległość stanowi art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej.
- - po drugie, zgodnie z art. 210 § 1 pkt 5 i 6 w związku z § 4 Ordynacji podatkowej, decyzja zawiera m.in. rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktycznie i prawne. Uzasadnienie faktyczne zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, a uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji.
Mając powyższe na uwadze należy zauważyć, że treść decyzji organu I instancji nie spełnia wymogów w/w przepisów.
Skoro w powołanej decyzji zawarto szczegółowe wyliczenie podatku w oparciu o wskazane w niej przepisy ustawy podatkowej oraz prawa miejscowego, to zamieszczenie w rozstrzygnięciu zwrotu, z którego wynikałoby istnienie zaległości w tym podatku, jest całkowicie niezrozumiałe i poddaje w wątpliwość samą istotę analizowanego aktu.
Z treści decyzji wynika bowiem, że istnieje jednocześnie zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok [...] w wysokości [...] i zaległość w kwocie [...].
Organ w ogóle nie wyjaśnił, dlaczego takie rozstrzygnięcie zawarł w swojej decyzji, a ponadto nie powołał żadnego przepisu prawa, który by go do tego uprawniał.
Powyższe uchybienie organu I instancji zostało zauważone w odwołaniu, ale organ odwoławczy go nie dostrzegł i utrzymał w mocy decyzję Burmistrza.
W dalszym postępowaniu organ podatkowy jeszcze raz w sposób przejrzysty powinien rozstrzygnąć wyłącznie w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok [...] zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz wskazanymi wyżej przepisami Ordynacji podatkowej.
Opisane uchybienia nie pozwalają Sądowi na ocenę zgodności wydanych decyzji z prawem materialnym tj. ustawą o podatkach i opłatach lokalnych.
Uznając, iż naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach i wykonalności uchylonych decyzji orzeczono na podstawie art. 152 i 200 w/w ustawy.
/-/ K. Pawlicki /-/M. Skwierzyńska /-/E. Brychcy
M.R.-Ś.