Uzasadnienie
ISA/Po 1260/06
Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego, działając z urzędu w oparciu o treść art. 5 ust. 1 pkt. 3, art. 6 ust. 7, art. 11 c ust. 1 i 4, art. 15 ust. 4 i ust. 4 c, art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11,poz. 50 ze zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego w imporcie (Dz.U. Nr 155, poz. 1814 ze zm.), określił I. H. - Przedsiębiorstwo A. - podatek od towarów i usług od importu towaru wymienionego w zgłoszeniu celnym uzupełniającym z dnia [...].
W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzję uznającą zgłoszenie celne uzupełniające za nieprawidłowe w części dotyczącej stawki celnej i kwoty wynikającej z długu celnego, ustalając go w nowej wysokości.
W odwołaniu z dnia [...] podatnik zarzucił decyzji naruszenie art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej przez niedoręczenie rozstrzygnięcia ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi oraz art. 201 § 1 pkt 2 w/w ustawy przez niepodjęcie postanowienia o zawieszeniu z urzędu postępowania w sytuacji, gdy rozpatrzenie i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. W niniejszej sprawie takim zagadnieniem było ustalenie kwoty długu celnego, co miało znaczenie dla ustalenia podstawy opodatkowania. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że postępowanie podatkowe winno być zawieszone do czasu ostatecznego zakończenia postępowania prejudycjalnego.
Jednocześnie skarżący zarzucił decyzji niewskazanie podstawy prawnej zezwalającej na zastosowanie przepisów nie obowiązującej ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz rozporządzenia wykonawczego w sytuacji, gdy decyzja wydana jest pod rządami nowej ustawy.
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że w aktach sprawy znajduje się pismo z [...], które ma charakter pełnomocnictwa ogólnego i zostało przesłane przez podatnika, a nie jego pełnomocnika.
Pismo nie zostało przesłane w celu dołączenia do akt sprawy o nr [...], nie mogło więc znaleźć się w aktach tej sprawy.
Ponadto powyższe pełnomocnictwo sporządzone zostało przed wszczęciem postępowania przez organ I instancji, co miało miejsce w dniu [..].
Z kolei pełnomocnik, nie wypełniając obowiązku wynikającego z art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej, nie przystąpił faktycznie do działania w sprawie.
Organ odwoławczy uznał, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie występowało żadne zagadnienie wstępne, które musiałoby być rozstrzygnięte. Z treści art. 11 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2003 r., wynikało, że naczelnik urzędu celnego mógł określić kwotę podatków w decyzji dotyczącej należności celnych.
Jednocześnie organ wskazał, że choć ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług nie zawiera regulacji przejściowych, skutkujących koniecznością stosowania jej przepisów do zobowiązań powstałych przed dniem jej wejścia w życie, to zastosowanie mają przepisy ustawy podatkowej z 1993 r., obowiązującej w dacie powstania zobowiązania.
W skardze z dnia [...] podatnik zarzucił decyzji naruszenie art. 145 § 2, art. 201 § 1 pkt 2 i art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Ordynacji podatkowej oraz naruszenie przepisów prawa materialnego przez zastosowanie przepisów nie obowiązującej w chwili wydania decyzji ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddaleniu i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W przedmiotowej sprawie skarga okazała się bezzasadna.
Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej skład orzekający pragnie zauważyć, że w sprawie nie nastąpiło naruszenie art. 145 § 2 wspomnianej ustawy. Doręczenie pism ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, o czym stanowi wskazany wcześniej przepis, musi być poprzedzone doręczeniem organowi administracyjnemu stosownego pełnomocnictwa.
Z treści art. 137 § 3 wynika wprost, że to pełnomocnik doręcza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Przedłożenie pełnomocnictwa jest więc obowiązkiem pełnomocnika (por. "Ordynacja podatkowa. Komentarz" Wydawnictwo Prawnicze "LexisNexis", Warszawa 2006 r. Komentarz do art. 137 ustawy).
W aktach administracyjnych znajduje się pismo, na które powoływała się strona skarżąca w odwołaniu. Z pisma tego, oznaczonego datą [...] wynika, iż I. H. ustanawia pełnomocnika w osobie radcy B. F. do prowadzenia wszelkich spraw toczących się przed Naczelnikiem Urzędu Celnego, w których udzielający pełnomocnictwa występuje jako strona (k. [...]).
W tym miejscu należy zauważyć, że w trakcie postępowania odwoławczego organ II instancji wezwał B. F. do nadesłania upoważnienia do reprezentowania I. H. przed Dyrektorem Izby Celnej (k. [...])
Pismem z dnia [...] pełnomocnik nadesłał uwierzytelnioną kserokopię udzielonego pełnomocnictwa (k. [...]).
Przedłożone pełnomocnictwo również miało charakter ogólny-dotyczyło reprezentowania strony we wszelkich postępowaniach przed organami administracji, w tym celnych i podatkowych. Niemniej, ze względu na fakt, iż pismo, do którego pełnomocnictwo zostało dołączone, zawierało numer sprawy nadanej przez organ odwoławczy, można było je do niej przyporządkować. W tym stanie rzeczy od dnia [...] (data wpływu pisma z [...].) organ mógł uznać, że w sprawie zachowany został tryb przewidzianym w powołanym wcześniej art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji skład orzekający pragnie podzielić pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, że z mocy art. 11 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2003 r., naczelnik urzędu celnego uprawniony został do orzekania w drodze decyzji w sprawach podatkowych.
Powołany przepis w art. 11 ust. 2 zdanie drugie wskazywał, że naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatków w decyzji dotyczącej należności celnych. Warunkiem wydania takich rozstrzygnięć było stwierdzenie przez organ - w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego - iż kwoty podatków zostały wskazane nieprawidłowo.
W tych okolicznościach niezasadne było powołanie się w skardze na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2001 r. o sygn. akt II SA 3226/99, skoro dotyczył on stanu faktycznego i prawnego z lat 1997 -2000. Wobec powyższego w sprawie nie było podstaw do zwieszenia postępowania podatkowego.
Z kolei wskazane w skardze naruszenie art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Ordynacji łączy się z zarzutem naruszenia prawa materialnego, polegającego na niezamieszczeniu w decyzji i jej uzasadnieniu upoważnienia do wydania rozstrzygnięcia na podstawie aktu prawnego, który nie obowiązywał już w dniu orzekania przez organ I instancji. Odnosząc się do powyższego zarzutu skład orzekający zwraca uwagę, że w wielu orzeczeniach sądów administracyjnych i Sądu Najwyższego, a także Trybunału Konstytucyjnego powyższe zagadnienie zostało już rozstrzygnięte.
W wyroku NSA z dnia 7 lutego 2006 r. o sygn. akt IFSK 646/05 (publ. "Lex" nr 193114) wskazano, że w uzasadnieniu wyroku Trybunału z dnia 10 maja 2004 r. sygn. SK 39/03 (publ. "Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego. Zbiór Urzędowy" Nr 5/A z 2004 r. str. 561) Trybunał wyjaśnił, że fakt, iż w jakimiś zakresie ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii intertemporalnej (stosowania ustawy do sytuacji zapoczątkowanych przed wejściem w życie ustawy) - bynajmniej nie oznacza luki w prawie. Ustawodawca, nie regulując wyraźnie kwestii intertemporalnej, otwiera drogę do tego, aby w danej sytuacji stosować zasadę tempus regit actum (czas rządzi czynnością prawną). Tak więc wobec braku wyraźniej regulacji intertemporalnej kwestia międzyczasowa i tak będzie rozstrzygnięta, tyle, że na korzyść zasady bezpośredniego stosowania ustawy nowej od momentu wejścia w jej życie, do stosunków nowo powstających i tych, które trwając w momencie wejścia w życie ustawy - nawiązały się wcześniej.
Wobec powyższego należy uznać za prawidłowe rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji i zwartą w niej argumentację.
W tych okolicznościach Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/K. Pawlicki /-/ S. Małek /-/ G. Gorzan