Uzasadnienie
E. A. jest właścicielem nieruchomości wraz z budynkiem położonej na terenie Ośrodka Wypoczynkowego w S. od której, Burmistrz Gminy i Miasta W. decyzją z dnia [...]2003 r. ustalił podatek za 2004 r. w wysokości [...]zł. W uzasadnieniu wysokości wymiaru podatku od nieruchomości Burmistrz wyraził pogląd, że zastosował stawki dla budynków rekreacyjnych zgodnie z uchwałą Nr [...] z dnia [...]2003 r. Rady Miejskiej w W. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Woj. Wlkp. Nr 214, poz. 4581).
W odwołaniu od powyższej decyzji E. A. domagała się uznania, że dom położony na terenie Ośrodka Wypoczynkowego w S. w którym zamieszkuje jest domem mieszkalnym, a nie letniskowym - rekreacyjnym, co ma wpływ na wysokość opodatkowania. Przekazując akta sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego Burmistrz Gminy i Miasta W. przyjął, że E. A. w S. nie posiada budynku mieszkalnego, a budynek murowany przeznaczony na cele letniskowe posadowiony na gruncie dzierżawionym. Grunty w Ośrodku Wypoczynkowym w S. zostały wydzierżawione użytkownikom w celach rekreacyjnych i dlatego nie ma podstaw aby budynki letniskowe opodatkować podatkiem od nieruchomości według stawek właściwych do budynków mieszkalnych.
Decyzją z dnia [...]2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję i w uzasadnieniu podkreśliło, że w umowie dzierżawy nieruchomości w § 1 widnieje zapis: " wydzierżawiający oddaje dzierżawcy do używania w celach rekreacyjnych grunt o powierzchni zabudowanej i niezabudowanej, a w § 3 pkt 3, że dzierżawca jest zobowiązany do używania przedmiotu dzierżawy zgodnie z przeznaczeniem określonym w planie zagospodarowania ośrodka i regulaminem [...] i w pkt 4 zmiana sposobu użytkowania działki wymaga zmiany umowy". Na terenie Ośrodka można było wybudować tylko domki letniskowe i budynek odwołującej został sklasyfikowany według stawki właściwej dla budynków letniskowych.
Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu E. A. skargą opartą na zarzucie naruszenia prawa materialnego i procesowego bez wskazania konkretnych przepisów podkreślając, że dom ma charakter mieszkalny, ponieważ zamieszkuje w nim przez cały rok. W konsekwencji domagała się uchylenia niekorzystnej dla niej decyzji i ustalenia podatku od nieruchomości dla budynków mieszkalnych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znajduje podstaw do uwzględnienia skargi i wnosi o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 134 – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które to związane są z materią zaskarżonej decyzji. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych w zaskarżonej sprawie, a z drugiej przez zakaz niepogarszania sytuacji prawnej skarżącego (zakaz reformationis in peius).
Skarga okazała się uzasadniona.
Z uchwały NSA z dnia 1 lipca 2002 r. wynika, że o zaliczeniu budynku letniskowego do kategorii budynków mieszkalnych w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) decyduje kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i jego bliskich.
Należy również wskazać na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i WSA który w licznych wyrokach między innymi z 19 maja 1999 r. SA/Sz 1884/98, z 14 grudnia 2004 r., SA/Po 1368/04, z 11 stycznia 2005 r. I SA/Po 2186/02 wskazywał, że dom letniskowy, który ma charakter mieszkalny i pełni rolę stałego w nim pobytu należy do kategorii budynków mieszkalnych.
Skoro zatem o mieszkaniowym charakterze budynku decyduje jego przeznaczenie na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych ludzi, a nie to w jakim otoczeniu budynek taki został usytuowany i jakie posiadał pozwolenie na budowę należało się przychylić do zarzutów zawartych w skardze, że postępowanie dowodowe nie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów I i II instancji (art. 121 Ordynacji podatkowej) oraz, że organy nie podjęły wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienie sprawy (art. 122 Ordynacji).
W ponownym postępowaniu organy podatkowe powinny w razie wątpliwości rozważyć kwestie faktycznego zamieszkania skarżącej i jej bliskich, oraz czy sporny budynek zaspokaja potrzeby mieszkaniowe właścicielki i osób jej bliskich, również przy uwzględnieniu wykonywanej pracy zawodowej.
Uznając, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego i procesowego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
O wykonalności orzeczono zgodnie z art. 152, natomiast o kosztach na podstawie art. 200 cytowanej ustawy.
/-/R. Wiatrowski /-/.S.Zapalska /-/J.Małecki
LF