Uzasadnienie
Skarżąca w skardze z dnia 26 listopada 2014 r. złożonej na wymienioną w rubrum niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo doznania przez nią znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Stosownie do regulacji zawartej w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a.") - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Trzeba w tym miejscu zaznaczyć, że stosownie do poglądów doktryny wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania a tym samym takich, które wywołują skutki prawne. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu (patrz: T. Woś "Postępowanie sądowoadministracyjne" Wyd. Prawn. Warszawa 2000 r. str. 154). Jak wskazuje się ponadto w orzecznictwie - Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na postawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony [tak: postanowienie NSA z dnia 10 maja 2012 r. sygn. akt II FZ 358/12, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl].
Poprzez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2004, str. 122).
Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy należy wskazać, że decyzją będącą przedmiotem skargi odmówiono skarżącej udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w postaci umorzenia zaległości podatkowej. Decyzja wydana w tym przedmiocie nie jest aktem administracyjnym zobowiązującym, oznacza to, że wydanie w stosunku do skarżącej takiego rodzaju rozstrzygnięcia nie zmienia w żaden sposób jej sytuacji prawnej w stosunku do momentu sprzed wydania tego aktu. Warto również zauważyć, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż decyzja dotycząca umorzenia zaległości podatkowej nie nakłada żadnych obowiązków materialnoprawnych [tak: postanowienie NSA z dnia 24 marca 2014 r. sygn. akt II FZ 1578/13, dostępny pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl].
Reasumując decyzja będąca przedmiotem skargi jest aktem prawnym nie mającym znamion wykonalności w związku z czym nie jest możliwym wstrzymanie jej wykonania w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji