Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 14a § 1,3 i 4 O.p., w związku z art. 9a ust. 2 i 3 oraz art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm.), stwierdził, że przedstawione we wniosku o interpretację stanowisko podatnika jest prawidłowe.
Podatnik zapytał, czy może zastosować sposób opodatkowania określony w art. 30c ustawy podatkowej, w następującym stanie faktycznym: od dnia [...] roku pozostawał w stosunku pracy na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony z kancelarią prawniczą jako pracodawcą. Obowiązki pracownicze obejmowały wykonywanie czynności powierzonych przez pracodawcę w szczególności kontakty z urzędami, przygotowywanie projektów pism i umów. Po uzyskaniu w [...] tytułu zawodowego radcy prawnego, prowadząc własną kancelarię prawną, rozpoczął współpracę z dotychczasowym pracodawcą, polegającą na świadczeniu usług na jego rzecz na podstawie umowy o współpracę. Podatnik stwierdził, że wykonywane przez niego w ramach umowy o współpracę z dotychczasowym pracodawcą usługi nie mogą być traktowane, jako odpowiadające czynnościom, jakie wykonywał y w ramach stosunku pracy, albowiem do dnia uzyskania tytułu zawodowego radcy prawnego nie miał uprawnień do świadczenia pomocy prawnej.
Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 14b § 5 pkt 2 O.p. zmienił z urzędu powyższe postanowienie stwierdził, że stanowisko tego organu nie jest prawidłowe. Uzasadniając rozstrzygnięcie stwierdził, że zakres czynności w czasie stosunku pracy i w przyszłości, w ramach działalności gospodarczej na rzecz tego samego podmiotu, jest co najmniej zbieżny, a więc podatnik niema możliwości wyboru (w pierwszym roku prowadzenia działalności), opodatkowania uzyskanego dochodu według liniowej, 19%.
W odwołaniu podatnik domagał się uchylenia powyższej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie.
Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p., utrzymał w mocy wydaną przez siebie w I instancji decyzję.
W skardze podatnik domagał się uchylenia powyższej decyzji i zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
Dyrektor Izby Skarbowej: wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarżący pismem procesowym z dnia [...] cofnął skargę z uzasadnieniem, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie przestało mieć dla niego znaczenie.
Organ odwoławczy pozostawił rozstrzygnięcie wniosku do uznania sądu.
W tej sytuacji sąd stwierdził, że podatnik cofnął skargę ze skutkiem prawnym i że wydanie orzeczenia co do istoty sprawy stało się zbędne. Sąd nie dopatrzył się, by cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności (art. 60 ppsa). Dlatego sąd umorzył postępowanie w sprawie (art. 161 § 1 pkt 1 ppsa).
Umarzając postępowanie sąd z urzędu orzekł o zwrocie skarżącemu połowy wpisu, to jest kwoty 100 zł, ponieważ cofnięcie skargi nastąpiło przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana (art. 232 § 1 pkt 2 ppsa). Skarżący uiścił wpis w kwocie 500 zł, z którego sąd zwrócił skarżącemu nadpłatę w kwocie 300 zł, a więc wpis został sprowadzony do kwoty 200 zł (§ 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 221, poz. 2193).
Z tych powodów na podstawie powołanych wyżej przepisów orzekł sąd jak w sentencji postanowienia.
/-/ K. Pawlicki /-/ W. Zygmont /-/ M. Skwierzyńska