Uzasadnienie
Na podstawie decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w R., zawartej w zgłoszeniu celnym z dnia 13 sierpnia 1991 r. dopuszczono do obrotu na polskim obszarze celnym wino importowane z Węgier przez firmę C. w ilości 14.000 butelek oraz dokonano wymiaru cła.
Wnioskiem z dnia 13.12.1991 r. firma zwróciła się do organu celnego o umorzenie należności celnych i podatkowych w odniesieniu do 4.500 butelek wina z uwagi na to, iż było ono złej jakości i dostawca uznał reklamację.
Po wznowieniu postępowania Dyrektor Urzędu Celnego w R. decyzją z dnia 14 stycznia 1997 r., wydaną na podstawie art. 151 par. 1 pkt 2, art. 149 par. 1 i 2 i art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa oraz art. 23 ust. 1
Prawa celnego, odmówił uchylenia decyzji zawartej w ww. zgłoszeniu celnym.
Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Prezesa GUC w wyniku wniesionego odwołania.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, organ I instancji odniósł się w sposób szczegółowy do przedstawionych przez stronę dowodów, wykazując ich niespójność i niekompletność, a w rezultacie brak mocy dowodowej w dowodzeniu złej jakości towaru w dniu odprawy celnej. Natomiast organ II instancji, akceptując dokonaną ocenę dowodów, wskazał na ciążące na importerze obowiązki związane ze zgłoszeniem celnym, podkreślając, że korekta wartości celnej i należnego cła może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy braki jakościowe w towarze zostały stwierdzone w czasie odprawy celnej w obecności funkcjonariusza celnego.
Oddalając skargę złożoną na decyzję Prezesa GUC, Naczelny Sąd Administracyjny zważył m.in. co następuje:
Przede wszystkim, Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, który wskazał, że w świetle art. 50 Prawa celnego za prawidłowe złożenie wniosku o wszczęcie postępowania celnego odpowiedzialna jest strona. Ona też powinna, zgodnie z treścią ust. 3 tego artykułu, złożyć odpowiednie dokumenty służące do ustalenia prawidłowej wartości celnej.
W czasie odprawy celnej strona nie zgłaszała żadnych zastrzeżeń, co do jakości sprowadzonego wina, jak również nie wnioskowała o kontrolę towaru przed odprawą celną, do czego upoważniał ją art. 60 Prawa celnego. Przepis ten daje podstawę do zbadania towaru i pobrania próbek /w tym także zbadania jakości towaru/ przed zgłoszeniem towaru do odprawy celnej, w obecności funkcjonariusza celnego, po uzyskaniu zgody Dyrektora Urzędu Celnego.
Strona nie skorzystała z tych uprawnień i zgłosiła zastrzeżenia co do stanu towaru dopiero po dokonaniu odprawy celnej ostatecznej, na etapie postępowania nadzwyczajnego. Dlatego uznać należy, że bezkrytyczne przyjęcie przez stronę przesyłki i nie sprawdzenie jej jakości przed odprawą celną obciąża wyłącznie stronę.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela także pogląd organu odwoławczego, iż po dokonaniu odprawy celnej ostatecznej i dopuszczeniu do obrotu na polskim obszarze celnym towar przestaje być towarem celnym w rozumieniu art. 2 pkt 2 Prawa celnego. Rodzi to określone konsekwencje, ponieważ towar taki nie znajduje się pod dozorem celnym i organy celne nie mają możliwości dokonania kontroli bądź weryfikacji danych zawartych w zgłoszeniu celnym. W związku z tym Sąd zgadza się również z konkluzją organu odwoławczego, że korekta wartości celnej i należnego cła może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy braki jakościowe w towarze zostały stwierdzone w czasie odprawy celnej w obecności funkcjonariusza celnego.
Sąd stwierdza także, że organy celne dokonały prawidłowej oceny dowodów przedstawionych przez stronę i podzielił pogląd obu organów, co do nie udowodnienia przez skarżącą swoich roszczeń.