Uzasadnienie
Przedmiotem skargi była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] ustalającą K. Sz. podatek od nieruchomości za rok 2004.
Podstawą wydania zaskarżonej decyzji było ustalenie, że K.Sz. na podstawie umowy zawartej z Miastem P. tytułem najmu posiada lokal użytkowy w budynku komunalnym w P. przy ul. [...].
Według organu odwoławczego te okoliczności skutkują zastosowaniem art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. "a" ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie.
Skarżąca przyznała, że jest najemcą przedmiotowego lokalu użytkowego. Jej zdaniem byłaby zobowiązana do zapłaty podatku, gdyby nieruchomość, w którym wynajmuje sporny lokal stanowiła własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Dowodem wskazującym prawo własności jest wypis z księgi wieczystej, a takiego dowodu nie przeprowadzono.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 4a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w roku 2004 podatnikiem podatku od nieruchomości są posiadacze nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządowej, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych nie stanowiących odrębnych nieruchomości.
W niniejszej sprawie niesporne jest to, że skarżąca posiada na podstawie umowy najmu zawartej z Miastem P. część obiektu budowlanego w postaci lokalu użytkowego. By być podatnikiem podatku od nieruchomości oprócz wyżej wymienionej przesłanki konieczne jest by wynajmowana przez skarżącą część obiektu budowlanego stanowiła własność m.in. jednostki samorządowej i by umowa była zawarta z tym właścicielem.
Z ewidencji gruntów dołączonej do akt podatkowych wynika, że właścicielem nieruchomości przy ul. [...] w P. jest Miasto P. Jako władających wskazano użytkowników wieczystych. Nie zmienia to jednak tego, że prawo własności przysługuje Miastu P. Skarżąca zawarła umowę najmu lokalu z Miastem P, które jest właścicielem nieruchomości w tym części obiektu budowlanego.
Przy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wymiar podatku odbywa się na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Wynika to z treści art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne /tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 100 poz. 1086 ze zm./.
Zarówno dane składające się na zakres przedmiotowy jak i podmiotowy ewidencji powinny być podstawą wymierzenia podatku od nieruchomości.
Dane wynikające z ewidencji nie korzystają z domniemania prawdziwości tak jak wpisy do księgi wieczystej. Jeżeli istnieją niezgodności pomiędzy treścią ewidencji, a rzeczywistym stanem faktycznym lub prawnym powinny być podjęte albo z urzędu albo na wniosek czynności organu prowadzącego ewidencję /a nie organu podatkowego/ działania zmierzające do wprowadzenia stosownych zmian.
Organa podatkowe nie są zobowiązane do podejmowania z urzędu działań mających na celu ustalenie, czy zapis w ewidencji gruntów odpowiada stanowi rzeczywistemu. Podatnik kwestionując co do zasady obowiązek podatkowy winien udokumentować ten stan rzeczy w postępowaniu podatkowym.
W niniejszej sprawie skarżąca nie udokumentowała, że Miasto P. nie jest właścicielem przedmiotu opodatkowania. W odwołaniu skarżąca wskazywała zarzuty, które nie mogły być uwzględnione, gdyż opierały się na stanie prawnym, który nie obowiązywał już w 2004 roku. Do poprzedniego stanu prawnego /przed 1 stycznia 2003r./ miała zastosowanie uchwała NSA z 25 czerwca 2001 r. na którą powoływała się skarżąca.
Mając na uwadze powyższe argumenty skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.
/-/ R.Wiatrowski /-/ J.Małecki /-/ J.Ruszyński uk