Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 sierpnia 2016 r. R. T., reprezentowany przez doradcę podatkowego, wniósł za pośrednictwem Ministra Finansów, działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w P., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
Minister Finansów, działający przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w P., przekazał powyższą skargę wraz z odpowiedzią Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a.") do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Stosowanie do art. 13 § 3 P.p.s.a. Prezydent RP, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości.
Prezydent RP na podstawie powyższego upoważnienia ustawowego w dniu 28 sierpnia 2008 r. wydał rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016). W myśl § 1 pkt 1 tego rozporządzenia rozpoznawanie spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych dotyczących wydawania interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego zostało przekazane wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.
W myśl art. 59 § 1 P.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
W świetle powołanych powyżej regulacji prawnych nie budzi wątpliwości, że właściwym miejscowo sądem administracyjnym dla rozpoznania przedmiotowej sprawy będzie ten sąd, na obszarze którego zamieszkuje skarżący. Z akt administracyjnych, jak i z treści skargi jednoznacznie wynika bowiem, że adresem zamieszkania skarżącego R. T. jest: B., ul. [...], [...]. Podkreślenia wymaga, że B. jest to wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie [...], w gminie S..
Siedziby oraz obszar właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych określają m.in. przepisy rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652 ze. zm.). Z § 1 pkt 14 powołanego rozporządzenia wynika wprost, że WSA we Wrocławiu jest właściwy dla obszaru województwa dolnośląskiego.
Sąd zauważa, że wprawdzie w pouczeniu zawartym w odpowiedzi na usunięcie naruszenia prawa organ wadliwie wskazał WSA w Poznaniu (powołując błędnie przepis art. 14r § 1 Ordynacji podatkowej), jednak w zaskarżonej interpretacji, organ prawidłowo pouczył stronę o prawie do wniesienia skargi na powyższą interpretację do WSA we Wrocławiu. Co istotne w petitum skargi skarżący również wskazał, że wnosi skargę do WSA we Wrocławiu. W tym kontekście należy uznać, że doszło do omyłkowego przekazania przez organ do WSA w Poznaniu przedmiotowej skargi wraz z aktami.
Uwzględniając powyższe Sąd stwierdza, że właściwym miejscowo w sprawie zainicjowanej skargą R. T. z dnia [...] r. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, jest WSA we Wrocławiu.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 59 § 1 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.