Uzasadnienie
W dniu 1 lutego 2005r. skarżąca działająca przez pełnomocnika M. F. złożyła skargę, w której zawarty został wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarżąca wnioskiem dnia 1 września 2004r. zwróciła się do sądu o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 17 listopada 2004r. zobowiązana została do usunięcia braków formalnych wniosku przez wniesienie skargi i dostarczenie pełnomocnictwa M. F., z którego treści będzie wynikało, iż może być ona ustanowiona pełnomocnikiem skarżącej w postępowaniu sądowym i to w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Zarządzenie powyższe zostało skutecznie doręczone skarżącej w trybie awizowania w piątek 3 grudnia 2004r.
(pierwsze z dnia 19 listopada 2004r. powtórne z dnia 26 listopada 2004r. i dalszych 7 dniach). Wobec tego termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upływał z dniem 10 grudnia 2004r.
Skarżąca nie wykonała zarządzenia: nie złożyła w zakreślonym jej terminie skargi, nie wykazała, że M. F. podająca się za jej pełnomocnika, może być pełnomocnikiem skarżącej w postępowaniu sądowym. Z tych powodów wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie mógł otrzymać prawidłowego biegu i na podstawie art. 49 § 2 ustawy o p.s.a., przewodniczący zarządził w dniu 11 stycznia 2005r. jego pozostawienie bez rozpoznania.
Zarządzenie powyższe stało się prawomocne, ponieważ skarżąca, prawidłowo pouczona o terminie i sposobie jego zaskarżenia, nie wniosła na nie zażalenia. W rezultacie prawomocne zakończenie tej fazy postępowania oznaczało wyczerpanie drogi do ubiegania się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Wobec tego, ponieważ kwestionowana decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. została skarżącej doręczona w dniu 1 września 2004r., termin 30 dniowy do wniesienia skargi na tę decyzję upłynął już z dniem 1 października 2004r., a tymczasem złożona została dopiero w dniu 1 lutego 2005r.
Zatem skarga nie może być merytorycznie rozpatrzona, gdyż w rezultacie powyższego musi być traktowana, jako wniesiona po upływie terminu z 53 § 1 ustawy o p.s.a. Sąd jest zobligowany do odrzucenia skargi wniesionej po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 ustawy o p.s.a.).
Dlatego na podstawie powołanych przepisów orzekł sąd jak w sentencji postanowienia.
/-/Włodzimierz Zygmont