Uzasadnienie
ISA/Po 1422/07
Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego, działając z urzędu w oparciu o treść art. 5 ust. 1 pkt. 3, art. 6 ust. 7,art.11 ust. 2, art. 11 c ust. 4, art. 15 ust. 4 i ust. 4 c, art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11,poz. 50 ze zm.), określił I.H. - Przedsiębiorstwo A. - podatek od towarów i usług od importu towaru wymienionego w zgłoszeniu celnym uzupełniającym z dnia [...].
W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzję uznającą zgłoszenie celne uzupełniające za nieprawidłowe w części dotyczącej stawki celnej i kwoty wynikającej z długu celnego, ustalając go w nowej wysokości.
W odwołaniu z dnia [...] podatnik zarzucił decyzji naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez niepodjęcie postanowienia o zawieszeniu z urzędu postępowania w sytuacji, gdy rozpatrzenie i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. W niniejszej sprawie takim zagadnieniem było ustalenie kwoty długu celnego, co miało znaczenie dla ustalenia podstawy opodatkowania. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że postępowanie podatkowe winno być zawieszone do czasu ostatecznego zakończenia postępowania prejudycjalnego.
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Odnosząc się do zarzutu odwołania organ wskazał, że jakkolwiek wymiar podatku od towarów i usług następował na podstawie decyzji organów celnych, to jednak postępowanie prowadzone przez organy podatkowe było postępowaniem odrębnym. Powołane w decyzji organu I instancji przepisy ustawowe nakładały na organ podatkowy obowiązek ustalenia właściwej wysokości podatku w sytuacji, gdy wskutek weryfikacji zgłoszenia celnego organ celny określił wyższą niż pierwotnie zadeklarowaną przez stronę stawkę i kwotę cła.
W skardze z dnia [...] podatnik zarzucił decyzji naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 oraz art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Ordynacji podatkowej oraz naruszenie przepisów prawa materialnego przez zastosowanie przepisów nie obowiązującej w chwili wydania decyzji ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W przedmiotowej sprawie skarga okazała się bezzasadna.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji skład orzekający pragnie podzielić pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, że z mocy art. 11 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2003 r., naczelnik urzędu celnego uprawniony został do orzekania w drodze decyzji w sprawach podatkowych.
Powołany przepis w art. 11 ust. 2 zdanie drugie wskazywał, że naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatków w decyzji dotyczącej należności celnych. Warunkiem wydania takich rozstrzygnięć było stwierdzenie przez organ - w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego - iż kwoty podatków zostały wskazane nieprawidłowo.
W tych okolicznościach niezasadne było powołanie się w skardze na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] o sygn. akt [...], skoro dotyczył on stanu faktycznego i prawnego z lat 1997 -2000. Wobec powyższego w sprawie nie było podstaw do zawieszenia postępowania podatkowego.
Z kolei wskazane w skardze naruszenie art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Ordynacji łączy się z zarzutem naruszenia prawa materialnego, polegającego na niezamieszczeniu w decyzji i jej uzasadnieniu upoważnienia do wydania rozstrzygnięcia na podstawie aktu prawnego, który nie obowiązywał już w dniu orzekania przez organ I instancji. Odnosząc się do powyższego zarzutu skład orzekający zwraca uwagę, że w wielu orzeczeniach sądów administracyjnych i Sądu Najwyższego, a także Trybunału Konstytucyjnego powyższe zagadnienie zostało już rozstrzygnięte.
W wyroku NSA z dnia 7 lutego 2006 r. o sygn. akt I FSK 646/05 (publ. "Lex" nr 193114) wskazano, że w uzasadnieniu wyroku Trybunału z dnia 10 maja 2004 r. sygn. SK 39/03 (publ. "Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego. Zbiór Urzędowy" Nr 5/A z 2004 r. str. 561) Trybunał wyjaśnił, że fakt, iż w jakimiś zakresie ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii intertemporalnej (stosowania ustawy do sytuacji zapoczątkowanych przed wejściem w życie ustawy) - bynajmniej nie oznacza luki w prawie. Ustawodawca, nie regulując wyraźnie kwestii intertemporalnej, otwiera drogę do tego, aby w danej sytuacji stosować zasadę tempus regit actum (czas rządzi czynnością prawną). Tak więc wobec braku wyraźniej regulacji intertemporalnej kwestia międzyczasowa i tak będzie rozstrzygnięta, tyle, że na korzyść zasady bezpośredniego stosowania ustawy nowej od momentu wejścia w jej życie, do stosunków nowo powstających i tych, które trwając w momencie wejścia w życie ustawy - nawiązały się wcześniej.
Wobec powyższego należy uznać za prawidłowe rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji i zawartą w niej argumentację.
W tych okolicznościach Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/K. Pawlicki /-/ S. Małek /-/ G. Gorzan
M.R.-Ś.