Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] Wójt Gminy L., na podstawie art. 207 i art. 33 § 2 pkt 2 w związku z art. 33 § 1, 2 i 3, art. 165 § 5 pkt 4, art. 200 § 2 pkt 2, art. 239c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. - dalej: "O.p."), określił E. Spółce z o. o. z siedzibą we W. przybliżoną wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 rok w kwocie [...]zł oraz wysokość odsetek za zwłokę ustalonych na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu w kwocie [...]zł oraz orzekł o dokonaniu zabezpieczenia na majątku Spółki na poczet wykonania zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2015 w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę ustalonymi na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu w kwocie [...]zł.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że aktem notarialnym repertorium A nr [...] z dnia [...] września 2015 r. E. Spółka z o. o. nabyła od [...] Spółki z o.o. nieruchomości gruntowe, o łącznej powierzchni 32,4702 ha położone w miejscowości D.-W., Gmina L.. Podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie złożył deklaracji na podatek od nieruchomości i nie uiścił należnego podatku. Nie dokonał wpłaty żadnej raty podatku za październik, listopad i grudzień 2015 r.
Spółka nie złożyła również deklaracji podatkowej na podatek od nieruchomości za 2016 r., tym samym nie dokonała zapłaty jakiejkolwiek kwoty podatku (za styczeń, luty i marzec). Organ uznał, iż stan faktyczny sprawy wypełnia dyspozycję przepisu art. 33 § 2 pkt 2 oraz przesłanek wynikających z art. 33 § 1 O.p.
Powołując przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014, poz. 849 ze zm., dalej: "u.p.o.l.") organ wyjaśnił, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l. od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Skoro Spółka w dniu [...] września 2015 r. nabyła nieruchomości położone na terenie Gminy L., to miała obwiązek złożyć deklarację na podatek od nieruchomości w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku, tj. do [...] września 2015 r. Zobowiązanie podatkowe powstało bowiem z mocy prawa zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 O.p. Zdaniem organu niewywiązanie się przez Spółkę z obowiązku złożenia deklaracji na podatek od nieruchomości oraz niewpłacanie poszczególnych rat podatku uniemożliwia prawidłowe wykonanie zobowiązania podatkowego, a tym samym wypełnia przesłankę trwałego nieuiszczania zobowiązań o charakterze publicznoprawnym.
Spółka do chwili obecnej nie złożyła żadnej deklaracji podatkowej na podatek od nieruchomości za 2015 i 2016 r., mimo ciążącego na niej obowiązku. Dokonanie zabezpieczenia w niniejszym stanie faktycznym jest w pełni uzasadnione i niezbędne dla zapewnienia możliwości skutecznego wykonania należnego zobowiązania podatkowego. Istnieje bowiem uzasadniona obawa, że podatnik nie wykona zobowiązania, gdyż trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. W ocenie organu zachowanie czy raczej zaniechanie Spółki wypełnia pierwszą samoistną przesłankę, czyli trwałego nieuiszczania wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawny.
Odnośnie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego organ powołał się na materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniach wymiarowych w podatku od nieruchomości za lata 2011-2014 prowadzonych wobec poprzedniego właściciela nieruchomości - z uwagi na fakty znane organowi podatkowemu z urzędu.
Na podstawie posiadanych przez organ podatkowy danych dotyczących podstawy opodatkowania, w szczególności na podstawie ewidencji gruntów i budynków oraz informacji pozyskanych na podstawie aktu notarialnego rep. A nr [...], organ podatkowy określił poniżej przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 rok.
W związku z nabyciem przez Spółkę w dniu [...] września 2015 r. nieruchomości o łącznej powierzchni 32,4702 ha położone w [...], Gmina L. po stronie Spółki jako podatnika od października 2015 r. istniał obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Ponadto zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Spółka nabyła nieruchomości gruntowe, które częściowo są sklasyfikowane w ewidencji gruntów przykładowo jako "Lz", "R", "Ps". Jednocześnie Spółka jest przedsiębiorcą i w jej przypadku zastosowanie znajdą stawki maksymalne, czyli dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz pkt lit. b u.p.o.l.
Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości wobec poprzedniego właściciela, w szczególności pisma z dnia [...] października 2015 r. w sprawie udzielenia informacji o powierzchniach działek rolnych jakie były kwalifikowane do płatności w latach 2012-2015 wobec poprzedniego właściciela nieruchomości, z danych zawartych w bazie Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ustalono, że w analizowanym stanie faktycznym do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za lata 2012-2015 nie były ujęte żadne działki, które są obecnie w posiadaniu podatnika.
Na podstawie zgromadzonych dowodów, w szczególności wypisów z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w Z. ustalono powierzchnię gruntów należących do Spółki oraz ich klasyfikację. Organ podatkowy uwzględnił zmiany dokonane przez Starostwo Powiatowe w Z. w dniu [...] lutego 2012 r. w ewidencji gruntów i budynków dotyczące przekwalifikowania nieruchomości gruntowych należących do Spółki.
W odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2016 r. strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając naruszenie:
- - art. 122 O.p., tj. zasady prawdy obiektywnej, poprzez brak podjęcia niezbędnych działań, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,
- - art. 187 § 1 w zw. z art. 190 § 1 O.p., tj. zasady kompletności materiału dowodowego w administracyjnym postępowaniu podatkowym, poprzez niedostateczne zgromadzenie materiału dowodowego i jego nierzetelne rozpatrzenie. W odwołaniu strona przyznała, że nie uiściła podatku za miesiące X-XII 2015 r. i I - III 2016 r., wobec obiektywnie uzasadnionej niepewności, dotyczącej zarówno statusu prawnego, jak również kwalifikacji podatkowej poszczególnych działek wchodzących w skład nieruchomości gruntowej stanowiącej własność podatnika.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postpowania i wyjaśnił, że obowiązek podatkowy E. Sp. z o. o. w podatku od nieruchomości powstał od października 2015 r. Spółka pomimo skierowania do niej wezwania z dnia [...] listopada 2015 r. nie złożyła deklaracji na podatek od nieruchomości za 2015 r. i nie uiściła należnego podatku, tj. nie dokonała wpłaty żadnej raty podatku za 2015 r. tj. za październik, listopad i grudzień. Spółka nie złożyła także deklaracji podatkowej na podatek od nieruchomości za 2016 rok i nie dokonała zapłaty jakiejkolwiek kwoty tego podatku.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko Wójta Gminy L., który uznał, że stan faktyczny sprawy wypełnia dyspozycję przepisu art. 33 § 2 pkt 2 O.p. oraz przesłanek wynikających z przepisu art. 33 § 1 O.p.
W przedmiotowej sprawie postępowanie podatkowe w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości wszczęte zostało postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. doręczonym stronie w dniu [...] marca 2016 r., tym samym wydanie decyzji o zabezpieczeniu dopuszczalne było w oparciu o przepis art. 33 § 2 pkt 2 O.p. Organ zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka, że podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że status prawny działek jest oczywisty i bezsporny. E. Spółka z o. o. działając świadomie nabyła prawo własności zabudowanych nieruchomości gruntowych. Zdaniem organu obowiązkiem Spółki było złożenie deklaracji podatkowej w odniesieniu do gruntów i budynków nabytych w dniu [...] września 2015 r. oraz wskazanie w deklaracji kwoty podatku i wpłacenie go w ratach bez wezwania organu podatkowego na rachunek gminy. Dopiero w sytuacji zakwestionowania danych wskazanych w deklaracji organ przeprowadziłby postępowanie podatkowe i określił wysokość podatku. Z tych też powodów twierdzenie odwołującej o rzekomej niepewności odnośnie kwalifikacji podatkowej nieruchomości nie znajdują uzasadnienia.
Mając na uwadze fakt, że Spółka nie wypełniła ustawowych obowiązków wynikających z ustaw podatkowych dotyczących nabytych nieruchomości, nie zareagowała na wezwanie organu i nie wpłaciła żadnej raty podatku od nieruchomości za 2015 r., jak i za rok 2016 Kolegium stwierdziło, że nastąpiła sytuacja trwałego nieuiszczania wymagalnych zobowiązań w podatku od nieruchomości za 2015 r. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Wójta Gminy L., że niewywiązywanie się przez Spółkę z obowiązku płacenia podatku ma charakter trwały. Podatniczka trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym od października 2015 r., co wypełnia przesłankę uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2015 r. nie zostanie wykonane. Istnieje bowiem uzasadniona obawa, że podatnik nie wykona zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości, gdyż trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym.
Podatniczka od kilku miesięcy nie zapłaciła żadnej raty z tytułu podatku od nieruchomości za 2015. Zatem w chwili rozstrzygania o zabezpieczeniu bez wątpienia istniała uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego. Ponadto postawa Spółki wskazuje, że sytuacja niepłacenia zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2015 r. nie ulegnie zmianie, gdyż Spółka także po otrzymaniu zaskarżonej decyzji, nie złożyła deklaracji na podatek od nieruchomości i nie uiściła należnego podatku, tj. nie dokonała zapłaty jakiejkolwiek kwoty podatku.
Za niezasadny organ uznał zarzut jakoby w sprawie nie została spełniona druga z przesłanek pozwalających na zabezpieczenie wykonania zobowiązań podatkowych tj. dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Stanowisko strony jest błędne, gdyż w/w okoliczności nie stanowią "drugiej przesłanki" zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych. Organ wyjaśnił, że w decyzji zabezpieczającej wskazana ma zostać przybliżona wysokość zobowiązania podatkowego. Decyzja wydawana na podstawie przepisów art. 33 O.p. jest odrębną decyzją, nieprzesądzającą treści decyzji wymiarowej.
Organ nie zgodził się również z naruszeniem art. 122 O.p., art. 187 § 1 w zw. z art. 190 § 1 O.p. Określając przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. organ I instancji miał prawo oprzeć się na posiadanych dowodach zgromadzonych w postępowaniach podatkowych prowadzonych wobec tych samych nieruchomości, jednakże wobec innego podatnika. W ocenie Kolegium dane, którymi dysponował organ I instancji mogły posłużyć do określenia odwołującej przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. Do ustalenia w/w kwoty zobowiązania podatkowego organ wykorzystał m.in. aktualne dane z ewidencji gruntów i budynków dotyczące zakupionych przez Spółkę działek oraz informacje pozyskane z aktu notarialnego są to więc dokumenty znane stronie.
W skardze z dnia [...] sierpnia 2016 r. skarżąca Spółka, reprezentowana przez Prezesa Zarządu T. K., wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy L. oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
- - art. 122 O.p., tj. zasady prawdy obiektywnej poprzez brak podjęcia wymaganych i niezbędnych działań, w celu dokładnego ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,
- - art. 187 § 1 w zw. z art. 190 § 1 O.p. poprzez naruszenie zasady kompletności materiału dowodowego w administracyjnym postępowaniu podatkowym, której poprzez niedostateczne zgromadzenie materiału dowodowego i jego nieodpowiednie rozpatrzenie organ podatkowy uchybił.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zagadnienie zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego uregulowane zostało w art. 33 § 1 O.p. zgodnie, z którym zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio.
Na podstawie art. 33 § 2 O.p., zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji:
- 1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego;
- 2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego;
- 3) określającej wysokość zwrotu podatku.
W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu (art. 33 § 3 O.p.).
Stosownie do art. 33 § 4 O.p., w przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu:
- 1) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 1;
- 2) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2.
Główną przesłanką wydania decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego jest uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Ustawodawca nie wyjaśnił jednak, co należy rozumieć przez "uzasadnioną obawę, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane". Wskazał jedynie dwie szczegółowe przesłanki, które mogą taką obawę uzasadniać, a mianowicie gdy "podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym" lub "dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję". Obie wymienione w art. 33 § 1 O.p. przesłanki szczegółowe stanowią jedynie przykłady działania uzasadniającego obawę niewykonania zobowiązania podatkowego i nie stanowią katalogu zamkniętego. Nie ma zatem przeszkód, aby organ podatkowy mógł wskazać także na inne okoliczności uzasadniające istnienie obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane.
Postępowanie zabezpieczające nie prowadzi do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, stwarza jedynie pewne gwarancje, że w przyszłości dojdzie do jego wyegzekwowania (wykonania) - (por. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. 9, Lexis Nexis 2013 – komentarz do art. 33 O.p. s. 267).
Określenie kwoty w decyzji o zabezpieczeniu ma zatem charakter informacyjny w tym znaczeniu, że wskazuje jedynie kwotę podlegającą zabezpieczeniu na majątku podatnika, a nie kwotę rzeczywiście go obciążającą. Wystarczy zatem, że organ podatkowy przedstawi rzetelne wyliczenia, na podstawie których określi przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego.
Podstawą natomiast wydania decyzji o zabezpieczeniu nie jest ustawa podatkowa na podstawie której powstaje zobowiązanie które jest zabezpieczane, ale przepis art. 33 O.p. Istotą postępowania zabezpieczającego jest zabezpieczenie zobowiązania podatkowego, a decyzja wydania na podstawie art. 33 § 1 O.p. jest odrębną decyzją nie przesądzającą treści decyzji wymiarowej (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 lipca 2016 r. sygn. akt I SA/Kr 1956/15).
Wymienienie w art. 33 § 1 O.p. okoliczności uzasadniających obawę niewykonania zobowiązania podatkowego ma takie znaczenie, że sam ustawodawca uznał, że w każdym wypadku ich wystąpienia spełniona jest przesłanka dokonania zabezpieczenia. Sam już zatem fakt wystąpienia którejś z okoliczności wskazanych w tym przepisie świadczy o tym, że zachodzi obawa niewykonania zobowiązania. Jednakże przesłanki te mają charakter wyłącznie przykładowy. Przesłanką zabezpieczenia jest tylko i wyłącznie uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego. Zdarzenia w postaci trwałego nieuiszczania wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych lub zbywanie majątku są tylko przykładami zachowania sugerującego zaistnienie przesłanki ustawowej.
Zatem skoro wyliczenie zawarte w art. 33 § 1 O.p. stanowi jedynie egzemplifikację przykładowo wybranych okoliczności, które mogą uzasadniać stan "obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego, to organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami, wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości, uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia. Co więcej wymienienie w art. 33 § 1 O.p. okoliczności uzasadniających obawę niewykonania zobowiązania ma takie znaczenie, że sam ustawodawca uznał, że w każdym wypadku ich wystąpienia spełniona jest przesłanka dokonania zabezpieczenia. Sam już zatem fakt wystąpienia którejś z okoliczności wskazanych w tym przepisie świadczy o tym, że zachodzi obawa niewykonania zobowiązania. Organ podatkowy nie będzie musiał wykazywać związku między zaistnieniem powyższych zdarzeń, a wystąpieniem obawy niewykonania zobowiązania. Wystarczy, że wykaże, iż mają miejsce zdarzenia wskazane w tym przepisie.
W ocenie Sądu organy wykazały, że w sprawie zaistniała przesłanka w postaci obawy niewykonania przez skarżącą zobowiązania podatkowego, która wypełnia dyspozycję przepisu art. 33 § 2 pkt 2 O.p. oraz przesłanek wynikających z przepisu art. 33 § 1 O.p. W przedmiotowej sprawie skarżąca Spółka pomimo ciążącego na niej obowiązku i pomimo wyraźnego wezwania organu nie złożyła deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości i nie zapłaciła żadnej kwoty podatku. Spółka pomimo skierowania do niej wezwania z dnia [...] listopada 2015 r. nie złożyła deklaracji na podatek od nieruchomości za 2015 r. i nie uiściła należnego podatku, tj. nie dokonała wpłaty żadnej raty podatku za październik, listopad i grudzień 2015 r. Skarżąca już na etapie odwołania od decyzji przyznała, że nie uiściła podatku za wskazane miesiące 2015 r. wobec obiektywnie uzasadnionej niepewności dotyczącej zarówno statusu prawnego, jak również kwalifikacji podatkowej poszczególnych działek wchodzących w skład nieruchomości gruntowej stanowiącej własność podatnika.
W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo stwierdził w zaskarżonej decyzji, że status prawny działek jest bezsporny. E. Spółka z o. o. działając świadomie nabyła prawo własności zabudowanych nieruchomości gruntowych. W sprawie nie wystąpiła żadna niepewność co do kwalifikacji gruntów, gdyż kwalifikacja wynika z zapisów z ewidencji gruntów i budynków. Ponadto, na stronie 5 odwołania strona określa, według niej, prawidłowy sposób opodatkowania gruntów i budynków. W pozycjach od 1 do 5 na str. 5 odwołania Spółka szczegółowo wskazuje przedmiot podatku od nieruchomości - grunty i budynki podając sposób ich opodatkowania. Tym samym, strona nie ma wątpliwości co do sposobu opodatkowania gruntu i budynków, nie istnieje więc żadna niepewność dotycząca kwalifikacji podatkowej przedmiotu opodatkowania.
Mając na uwadze fakt, że skarżąca nie wypełniła ustawowych obowiązków wynikających z ustaw podatkowych dotyczących nabytych nieruchomości, nie zareagowała na wezwanie organu podatkowego i nie wpłaciła żadnej raty podatku od nieruchomości za 2015 r. zasadnie organy uznały, że istnieje sytuacja trwałego nieuiszczania wymagalnych zobowiązań w podatku od nieruchomości za 2015 r. Organy zgodnie stwierdziły, że niewywiązywanie się przez Spółkę z obowiązku płacenia podatku ma charakter trwały. Podatniczka trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym od października 2015 r., co wypełnia przesłankę uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2015 rok nie zostanie wykonane, w znaczeniu o jakim mowa w art. 33 § 1 O.p. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że trwałe niepłacenie zobowiązań publicznoprawnych ma miejsce wówczas, gdy podatnik nie płaci obciążających go zobowiązań przez dłuższy czas i dotyczy to jego wszystkich zobowiązań, a nie tylko jednego zobowiązania.
Uzasadniona obawa niezapłacenia podatku przez podatnika występuje w sytuacji, gdy podatnik od co najmniej kilku miesięcy nie płaci bezspornych zobowiązań publicznoprawnych i nic nie wskazuje na to, że ta sytuacja ulegnie zmianie, przy czym trwałość niepłacenia podatków organ podatkowy musi wykazać i uzasadnić (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 06 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 1399/15).
Prawidłowo organy wywiodły, że dokonanie zabezpieczenia w stanie faktycznym niniejszej sprawy jest w pełni uzasadnione i niezbędne dla zapewnienia możliwości skutecznego wykonania należnego zobowiązania podatkowego (przyszłej decyzji określającej). Istnieje bowiem uzasadniona obawa, że podatnik nie wykona zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości, gdyż trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. Podatniczka od kilku miesięcy nie zapłaciła żadnej raty z tytułu podatku od nieruchomości za 2015. Zatem w chwili rozstrzygania o zabezpieczeniu bez wątpienia istniała uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego.
W ocenie Sadu prawidłowo organy określiły przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego. Podkreślić należy, że decyzja wydawana na podstawie przepisów art. 33 O.p. jest odrębną decyzją, nieprzesądzającą treści decyzji wymiarowej. Istotą tej decyzji jest dokonanie zabezpieczenia, w sytuacji istnienia obawy niewykonania w przyszłości zobowiązania podatkowego, a nie rozstrzygnięcie co do wysokości tego zobowiązania. W przypadku zabezpieczenia dokonywanego na podstawie art. 33 § 2 O.p. w wydawanej decyzji o zabezpieczeniu organ powinien określić przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego. Określenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego ma charakter "szacunkowy". Na tym etapie nie musi być znana dokładna wielkość zobowiązania podatkowego. Jednak organ dokonujący zabezpieczenia nie może tej wielkości określać "z zapasem". Przybliżona kwota zobowiązania podatkowego powinna być wyliczona z uwzględnieniem wszystkich znanych elementów prawno-podatkowego stanu sprawy (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/Bk 386/15; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 września 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 791/15 - orzeczenia dostępne na stronie internetowej www. nsa.gov.pl).
Nie znajdują uzasadnienia zarzuty naruszenia przepisów procedury podatkowej, w tym art. 122 O.p. poprzez brak podjęcia przez organ niezbędnych działań, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz art. 187 § 1 w zw. z art. 190 § 1 O.p. poprzez niedostateczne zgromadzenie materiału dowodowego i jego nieodpowiednie rozpatrzenie. Zdaniem skarżącej ustalając wysokość zobowiązania podatkowego, organ nie mógł oprzeć się na posiadanych dowodach, które zgromadził w toku postępowania podatkowego prowadzonego wobec poprzedniego właściciela nieruchomości.
Podkreślić należy, że postępowanie zabezpieczające, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 2 O.p. przeprowadzone w toku postępowania podatkowego przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego jest postępowaniem szczególnym, mającym charakter pomocniczy względem postępowania egzekucyjnego. Na etapie postępowania zabezpieczającego, kiedy liczy się szybkość tego postępowania ze względu na zagrożenie interesu fiskalnego państwa brakiem realizacji zobowiązania, którego wysokość ma zostać określona dopiero w przyszłości, organ nie musi prowadzić postępowania dowodowego, które wykazać ma wysokość zobowiązania.
W świetle art. 33 § 4 pkt 1 O.p. w decyzji zabezpieczającej wskazana ma zostać przybliżona wysokość zobowiązania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3024/14, LEX nr 1972128). W postępowaniu zabezpieczającym organ nie jest zobowiązany do przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego w celu wykazania istnienia obowiązku podatkowego oraz jego rzeczywistych rozmiarów. Obowiązany jest jedynie do uprawdopodobnienia, że zaległość w określonej w przybliżony sposób wysokości istnieje (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 16 września 2015 r., sygn. I SA/Go 296/15 LEX nr 1821504). W postępowaniu zabezpieczającym organ nie jest zobowiązany do prowadzenia postępowania dowodowego w celu wykazania istnienia lub nieistnienia zobowiązania podatkowego i jego rozmiarów. Ponadto w przepisie art. 33 § 4 O.p. wyraźnie wskazano, że organ podatkowy przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego określa na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania.
W rozpatrywanej sprawie określając przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. organy miały prawo oprzeć się na posiadanych dowodach zgromadzonych w postępowaniach podatkowych prowadzonych wobec tych samych nieruchomości, jednakże wobec innego podatnika. Fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi podatkowemu z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane organowi podatkowemu z urzędu należy zakomunikować stronie (art. 187 § 3 O.p.). Organy z urzędu dysponowały wiedzą o obszernym materiale dowodowym dotyczącym sposobu wykorzystywania gruntów oraz powierzchni i stanu technicznego budynków nabytych w dniu [...] września 2015 r. przez skarżąca. Postępowania dotyczące określenia poprzedniemu właścicielowi nieruchomości (R. Spółka z o. o.) wysokości zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości toczyły się również przed tymi samymi organami. Dane, którymi dysponował organ I instancji mogły posłużyć do określenia odwołującej przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. Do ustalenia w/w kwoty zobowiązania podatkowego organ wykorzystał m.in. aktualne dane z ewidencji gruntów i budynków dotyczące zakupionych przez Spółkę działek oraz informacje pozyskane z aktu notarialnego rep.
A nr [...] - są to więc dokumenty znane stronie. Ponadto organ wykorzystał protokoły z oględzin budynków oraz posiadane informacje dotyczące przyznania płatności bezpośrednich dla działek nr [...], [...], [...], [...] i [...]. Skarżąca mogła zapoznać się z w/w dokumentami, o czym została pouczona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zawiadomieniem z dnia [...] maja 2016 r. (k. 47 akt adm.) Strona z tego uprawnienia nie skorzystała. Powołanie się przez organy na w/w dokumenty zgromadzone w postępowaniach wymiarowych w podatku od nieruchomości za lata 2011-2014 prowadzonych wobec poprzedniego właściciela nieruchomości, jest uzasadnione również postawą Spółki. Organ I instancji powołał się także na stanowisko zawarte w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 16 lipca 2014 r. o sygn. III SA/Po 1318/12, dotyczącym zobowiązania podatkowego R. Spółka z o. o., poprzedniego właściciela nieruchomości za 2011 r., będącej spółką sprzedającą przedmiotowe nieruchomości.
Ponadto skarżąca nie współpracowała w żaden sposób z organem podatkowym w celu ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz nie przedłożyła dokumentów, do których została wezwana pismem z dnia [...] marca 2016 r.
W ocenie Sądu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO przedstawiło stan faktyczny sprawy oraz wskazało podstawę prawną wydania decyzji. W sprawie zaistniały przesłanki do wydania decyzji w przedmiocie zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. W sposób prawidłowy, w oparciu o posiadane przez organ informacje, określona została przybliżona wysokość zobowiązania podatkowego E. Spółki z o. o. z tytułu podatku od nieruchomości za 2015 r.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji.