Uzasadnienie
Dnia 07 maja 2003 roku pełnomocnik T. F. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uznania głoszenia celnego Sad za prawidłowe.
Na wezwanie Sądu skarżący przesłał pełnomocnictwo dla swojego pracownika K. D. do reprezentowania skarżącego przed wszystkimi sądami Rzeczypospolitej Polskiej. Wraz z pełnomocnictwem skarżący złożył kserokopie umowy o pracę K. D., który jest zatrudniony w Przedsiębiorstwie "A" w K., które należy do skarżącego.
Zarządzeniem z dnia 11 stycznia 2006 roku pełnomocnik skarżącego został wezwany do wyjaśnienia czy towar objęty zaskarżoną decyzją należy do środków trwałych przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżącego czy też został wprowadzony na polski obszar celny z innym przeznaczeniem. Dnia 16 stycznia 2006 roku K. D. odebrał pismo z wezwaniem Sądu (k. 25), ale w zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącego nie udzielił stosownego wyjaśnienia. Ze względu na niewyjaśnione wątpliwości dotyczące towaru będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji, zarządzeniem Sądu z dnia 15 marca 2006 roku skarżący został wezwany w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie pod rygorem odrzucenia skargi, gdyż nie wykazał, że ustanowiony pełnomocnik spełnia wymogi art. 35 § 1 i §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarżący odebrał pismo z wezwaniem sądu w dniu 17 marca 2006 roku (k. 28), ale w zakreślonym terminie nie uzupełnił wskazanych braków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 35.§ 1 - §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Dotyczy to również państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej.
Taka konstrukcja cytowanego przepisu sprawia, że wyliczenie osób mogących pełnić funkcje pełnomocnika ma charakter wyczerpujący, co z kolei oznacza, że niewymienione w tym przepisie osoby nie mogą reprezentować strony przed sądami administracyjnymi. Wskazane przepisy w cytowanym zakresie wskazują dwie grupy pełnomocników, uprawnionych do reprezentowania skarżących i ich organów lub przedstawicieli ustawowych, organów, których działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi Pierwszą grupę stanowią pełnomocnicy profesjonalni, do których należy zaliczyć adwokatów i radców prawnych, a drugą grupę tworzą pełnomocnicy nieprofesjonalni, to znaczy inni skarżący lub uczestnicy postępowania, rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także pracownicy jednostek wymienionych w § 2 art. 35 p.p.s.a. lub ich jednostek nadrzędnych.
W niniejszej sprawie skarżący T. F. złożył skargę na decyzję organu celnego drugiej instancji korzystając z pomocy swojego pełnomocnika K. D.. Ponieważ wraz ze skarga nie zostało złożone stosowne pełnomocnictwo K. D. został wezwany do jego przesłania, co uczynił w zakreślonym terminie. Z przesłanych dokumentów wynikało, że pełnomocnik skarżącego jest jego pracownikiem, który uzyskał upoważnienie do prowadzenia spraw skarżącego. W tej sytuacji pełnomocnik skarżącego został wezwany do wyjaśnienia czy skarżący sprowadził przedmiotowy towar na polski obszar celny w ramach prowadzonego przedsiębiorstwa, czy też jako osoba fizyczna. Ponieważ pełnomocnik nie udzielił odpowiedzi na wskazane wezwanie, brak było podstaw do uznania, że skarżący sprowadził przedmiotowy towar w związku prowadzonym przedsiębiorstwem, a tym samym nie było też podstaw do uznania, że pracownik skarżącego jest uprawniony do reprezentowania skarżącego w przedmiotowej sprawie, tym bardziej, że K. D. nie przedstawił dokumentów potwierdzających, że jest profesjonalnym pełnomocnikiem, bądź z innych powodów pozostaje w związku ze sprawą lub jest spokrewniony lub przysposobiony przez skarżącego.
Na tej podstawie Sąd wezwał T. F. do podpisania skargi pod rygorem jej odrzucenia, aby skarżący mógł dalej osobiście prowadzić sprawę, bądź ustanowić profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący odebrał pismo z wezwaniem sądu w dniu 17 marca 2006 roku (k.28), ale w zakreślonym terminie nie uzupełnił wskazanych braków formalnych.
Zgodnie art.
58. § 1 pkt. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Ponieważ skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi polegających na jej podpisaniu, na podstawie powyższych przepisów orzeczono jak w sentencji.
/-/ M. Lorych-Olszanowska
T.M.d