Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 17 lipca 2017 r., o sygn. akt I SA/Po 1454/16, starszy referendarz sądowy WSA w Poznaniu, na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2016, poz. 718 - w skrócie: "P.p.s.a."), pozostawił bez rozpoznania wniosek M. P. w przedmiocie prawa pomocy, w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia starszy referendarz sądowy wskazał, że skarżący nie uzupełnił, na wezwanie, wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu "PPF".
W ustawowym terminie skarżący, reprezentowany przez brata R. P., złożył sprzeciw od powyższego postanowienia podnosząc, że jest ono niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym oraz budzi niezadowolenie u strony skarżącej. W sprzeciwie pełnomocnik skarżącego złożył również kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W myśl § 2 powołanej jednostki redakcyjnej, w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Stosownie do art. 258 § 2 pkt 6 P.p.s.a., do czynności referendarza sądowego w zakresie przyznania prawa pomocy należy wydawanie zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania.
Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 252 § 1 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Z kolei w myśl art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W realiach rozpoznawanej sprawy pełnomocnik skarżącego został wezwany mocą zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 9 czerwca 2017 r. do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu "PPF", w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 16 czerwca 2017 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 56 akt sąd.), a zatem termin do wykonania tego wezwania upływał z dniem 23 czerwca 2017 r. W zakreślonym przez referendarza sądowego terminie skarżący nie uzupełnił braku wniosku o przyznanie prawa pomocy, albowiem za takowy nie można uznać złożonego w dniu 23 czerwca 2017 r. wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdyż wniosek ten nie zawierał żadnych danych skarżącego M. P., lecz dane jego pełnomocnika, został złożony przez R. P. w imieniu własnym, a także zawierał dane odnośnie sytuacji finansowo-majątkowej pełnomocnika.
Uwzględniając powyższe Sąd stwierdza, że słusznie starszy referendarz sądowy zastosował w sprawie przepisy art. 257 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 P.p.s.a. i wniosek skarżącego o przyznania prawa pomocy pozostawił bez rozpoznania, albowiem, wbrew wezwaniu, wniosek ten nie został uzupełniony, a zatem brak było podstaw do jego rozpatrzenia. W związku z tym należy uznać, że zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu.
Jedynie na marginesie Sąd wskazuje, że postępowanie w przedmiocie prawa pomocy zainicjowane przez pełnomocnika skarżącego opisanym powyżej wnioskiem z dnia 23 czerwca 2017 r. zostało umorzone postanowieniem starszego referendarza sądowego WSA w Poznaniu z dnia 17 lipca 2017 r., które w wyniku nieuwzględnienia sprzeciwu pełnomocnika skarżącego przez WSA w Poznaniu, jest prawomocne od dnia 22 sierpnia 2017 r.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 260 § 1 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.