Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Po 146/13, uwzględnił skargę K. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...], nr [...], a także poprzedzające ją postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...], nr [...]. Wskazane orzeczenie stało się prawomocne z dniem 13 września 2013 r.
Pismem z dnia 24 stycznia 2014 r. skarżąca wystąpiła do Sądu z wnioskiem o zwrot kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 210 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie: "P.p.s.a.") strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata lub radcy prawnego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie. Stosownie natomiast do treści art. 224 P.p.s.a., jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym wojewódzki sąd administracyjny.
Przenosząc powyższe na grunt badanej sprawy w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że przepis art. 210 § 1 P.p.s.a. zakreśla termin, w którym strona musi złożyć wniosek o zwrot kosztów postępowania sądowego, tj. do zamknięcia rozprawy. Podkreślenia wymaga, że wniosek w przedmiocie zwrotu kosztów może być zamieszczony w skardze, w piśmie procesowym skierowanym do sądu, jak również może zostać złożony ustnie do protokołu rozprawy, przed jej zamknięciem. Z akt sprawy wynika, że skarżąca przed zamknięciem rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku nie zgłosiła wniosku o zwrot kosztów w żaden z w/w sposobów. Brak przedmiotowego wniosku wywiera natomiast skutek w postaci utraty uprawnienia do żądania zwrotu kosztów.
Sąd wyjaśnia również, że dla strony działającej bez adwokata lub radcy prawnego skutek w postaci utraty uprawnień uzależniony został od uprzedniego pouczenia dokonanego przez sąd. Wynika to wprost ze zdania drugiego art. 210 § 1 P.p.s.a. Godzi się zauważyć, że przepis ten stanowi doprecyzowanie zawartej w art. 6 P.p.s.a. zasady ogólnej udzielania pomocy stronom i ma na celu zapewnienie stronie działającej bez fachowej pomocy prawnej realizację przysługujących jej uprawnień.
Z akt sprawy wynika, że stosowne pouczenie zawarte było w zawiadomieniu o rozprawie, które doręczono skarżącej w dniu 5 lipca 2013 r. (k. 35 akt sąd.). W tym miejscu należy wyjaśnić, że zawiadomienie o rozprawie ma formę urzędowego formularza, który wypełnia zgodnie z zarządzeniem przewodniczącego lub sędziego sprawozdawcy pracownik sekretariatu. Można w nim zawrzeć, oprócz wskazanych w art. 93 P.p.s.a. obowiązkowych informacji, także inne informacje, które będą miały znaczenie dla praw i obowiązków strony, np. poinformowanie strony skarżącej o utracie uprawnienia żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie jej należnych kosztów (por. postanowienie NSA z dnia 20 lipca 2006 r., sygn. akt I OZ 1002/06 niepubl.).
W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że pokwitowanie przez skarżącą doręczenia jej takiego zawiadomienia stanowi zarazem dowód o pouczeniu jej przez Sąd o skutkach niezgłoszenia najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia, wniosku o przyznanie należnych kosztów.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 224 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.