Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej Spółki, jakoby zawarte umowy użytkowania pieniędzy Spółki przez jej dyrektora zgodne były z przepisami kodeksu handlowego, normującego zakres działalności gospodarczej oraz wyróżniającego kapitał zakładowy oraz zysk, a także z `przepisami art. 244-245 Kc.
Rezygnowanie Spółki z w obrotu pieniędzmi, oddanymi w użytkowanie osobie fizycznej wpływa na obniżenie zysku Spółki i tym na wysokość podatku dochodowego z jednoczesnym wzbogaceniem biorącej pieniądze w bezpłatne użytkowanie osoby fizycznej, czego Spółka z o.o. "B. G." nie wzięła pod uwagę przy ustalaniu przedpłat na podatek dochodowy za cały rok 1996, a do czego jako płatnik była zobowiązana.
Powoływanie przez Spółkę art. 264 Kc jest o tyle nietrafne, że przepis ten dotyczy użytkowania nieprawidłowego, po wygaśnięciu którego pan W. obowiązany był do zwrotu pieniędzy według przepisów o pożyczce - art. 720 i następnych Kc.
Poza sporem powinno być, że pieniądze przekazane panu W. przyniosły zysk którego wysokość uzależniona jest od sposobu ich zadysponowania. Najprostszym ze sposobów jest niewątpliwie lokata kapitału w banku na okres jednego roku i po upływie tego okresu zainkasowanie odsetek. Na taki sposób wykorzystania użytkowania pieniędzy wskazują daty pobierania dalszych kwot - pierwsza 2.01.1994 r., druga 2.01.1995 r., trzecia 2.01.1996 r. bez jednoczesnego zwrotu poszczególnych rat z ubiegłych okresów o czym świadczy wzrost tzw. "Należności długoterminowych", na koniec 1996 r. do kwoty 1.774.081,79 PLN.
Przysparzanie korzyści dyrektorowi Spółki, jako jej jednoosobowego zarządu wymagało podjęcia uchwały walnego zgromadzenia wspólników bowiem w myśl art. 202 Kh w razie sprzeczności interesów Spółki z osobistymi interesami Dyrektora Spółki powinien on wstrzymać się od udziału w rozstrzyganiu takich spraw. W umowach między Dyrektorem i Spółką Spółkę może reprezentować rada nadzorcza jeśli w skarżącej Spółce istniała, względnie pełnomocnicy powołani uchwałą wspólników.
W niniejszej sprawie Dyrektor podpisał skargę co wskazuje na niezachowanie przepisów art. 202 i art. 203 kodeksu handlowego.
Słusznie przejmują organy podatkowe obu instancji iż nie było żadnego uzasadnionego powodu do przysparzania Dyrektorowi Spółki korzyści majątkowych kosztem Spółki.
Zaskarżona decyzja wydana na podstawie przepisów art. 10 ust. 1 pkt. 1, art. 12 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 31, art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ ich nie narusza i należy podkreślić, że organ podatkowy w sposób właściwy, stosując wykładnię gramatyczną przepisy te zinterpretował.
Z tych przyczyn i wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem na zasadzie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.