Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Problem sporny pomiędzy stronami w niniejszej sprawie sprowadza się w istocie do oceny, czy zmiana formy opodatkowania skarżącego w podatku dochodowym z karty podatkowej na podatek dochodowy zryczałtowany powoduje /bądź nie powoduje, jak to utrzymuje skarżący/ utratę zwolnienia z podatku od towarów i usług. W niespornych okolicznościach sprawy wynika, że skarżący do dnia 31 maja 1995 r. korzystał z ustawowego zwolnienia od podatku VAT w oparciu o art. 14 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy. W dniu 16 maja 1995 r. skarżący powiadomił Urząd Skarbowy w G. o rezygnacji z opłacania podatku dochodowego w formie karty podatkowej, w związku z czym zasadnie należy uznać, że w oparciu o treść art. 14 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, począwszy od dnia 1 czerwca 1995 r. Lech P. stał się podatnikiem podatku od towarów i usług z wszystkimi konsekwencjami tego stanu rzeczy. Chybiony jest argument podatnika, że skoro w poprzednim roku podatkowym wartość sprzedaży u niego nie przekroczyła łącznie 80.000 zł, to nie stał się on podatnikiem VAT, będąc poprzednio opodatkowany w formie karty podatkowej nie był on obowiązany do ewidencjonowania faktycznych obrotów, wobec czego nie można ustalić, jaki rzeczywiście osiagnął obrót w roku poprzednim.
Organy podatkowe miały zatem uzasadnione podstawy do przyjęcia, że podatnik utracił prawo do zwolnienia, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy.
Zasadne są również ustalenia i wnioski prawne odnoszące się do nieprawidłowego odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT w okresie od 1 sierpnia do 31 października 1995 r. wystawionych przez Telekomunikację Polską za usługi telefoniczne z prywatnego aparatu telefonicznego. Skarżący przyznał, że wydatki za telefon w części dotyczącej działalności gospodarczej stanowią 80 procent ogólnych kosztów rozmów telefonicznych.
W tej sytuacji prawidłowe są ustalenia i wnioski prawne odnoszące się do braku możliwości obciążenia podatku należnego z tego tytułu /art. 25 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 cyt. ustawy/.
Z tych względów zasadna jest ocena organów podatkowych I i II instancji, że skarżący wskazanymi działaniami naruszył obowiązek wynikający z art. 27 ust. 4 cyt. ustawy, co skutkuje wymierzeniem sankcji z art. 27 ust. 5 pkt 2 tej ustawy.