Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. skierowanym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący wniósł o uchylenie w całości wymienionej w rubrum niniejszego orzeczenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P., którą to odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego P. – N. z dnia [...] września 2012 r. nr [...]. Do pisma tego dołączono kserokopię skargi z dnia [...] maja 2015 r. złożonej tego samego dnia w Izbie Skarbowej w P. Następnie pismem z dnia [...] lipca 2015 r. w związku z omyłkowym wniesieniem skargi bezpośrednio do Sądu przekazano skargę do Dyrektora Izby Skarbowej w P. Skargę wraz z aktami postępowania podatkowego oraz odpowiedzią na skargę przekazano do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu [...] sierpnia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a.") - skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z kolei z art. 52 § 2 p.p.s.a. – przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Właściwość Dyrektora Izby Skarbowej w P. do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego P. – N. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] wynikała z postanowień art. 248 § 2 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 – dalej w skrócie "O.p.") zgodnie z którym to – właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest: organ wyższego stopnia. Zgodnie z kolei z postanowieniami art. 13 § 3 O.p. – organami podatkowymi wyższego stopnia są organy odwoławcze. Stosownie natomiast do postanowień art. 13 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. – organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest: dyrektor izby skarbowej, dyrektor izby celnej - jako: organ odwoławczy odpowiednio od decyzji naczelnika urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celnego.
Odnosząc wynikający z wyżej przytoczonego przepisu p.p.s.a. wymóg wyczerpania środków zaskarżenia do realiów poddanej sądowej kontroli sprawy wskazać należy, że wymóg ten nie został spełniony. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczy bowiem decyzji wydanej w I instancji, a więc decyzji nieostatecznej od której to stronie przysługiwało prawo wniesienia odwołania. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z postanowieniami art. 221 O.p. – w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. W doktrynie wskazuje się, że decyzja wydana w pierwszej instancji przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze to rozstrzygnięcie, które zapadło w związku ze wznowieniem postępowania (art. 244 O.p.) lub uruchomieniem trybu stwierdzenia nieważności (art. 248 O.p.) [tak: J. Brolik, R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Sławomir, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa.
Komentarz, LEX 2013, dokument LEX nr 145316]. Także w orzecznictwie wskazuje się, że decyzja organu nadzoru w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji organu I instancji – jest decyzją wydaną w I instancji i na ogólnych zasadach służy od niej odwołanie [tak: postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1998 r. sygn. akt I SA/Gd 2422/98, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl].
Skoro zatem od będącej przedmiotem skargi decyzji przysługiwało stronie prawo wniesienia odwołania, to wniesienie skargi należało poprzedzić wyczerpaniem trybu odwoławczego. W tym kontekście należy zauważyć, że skarżący został prawidłowo pouczony przez organ o prawie do odwołania od objętej skargą decyzji, zauważyć ponadto należy, że skarżący z tego prawa skorzystał, na skutek dokonanego w interesie skarżącego uznania przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. wniesionej przez podatnika skargi za odwołanie. W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez skarżącego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy wskazaną w rubrum niniejszego postanowienia decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] odmawiającej skarżącemu zwrotu oprocentowania od zwróconych nadpłat w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2007 – 2008. Ponadto Sądowi jest z urzędu wiadomym, że pod sygnaturą I SA/Po 1568/15 zarejestrowana została sprawa skarżącego ze skargi na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. utrzymującą w mocy wymienioną w rubrum niniejszego postanowienia decyzję.
W świetle powyższych rozważań skargę jako przedwczesną należało odrzucić. Stosownie bowiem do postanowień art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. - Sąd odrzuca skargę: jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jak wskazuje się w doktrynie niedopuszczalność skargi z innych przyczyn wystąpi w szczególności, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia [tak: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., LEX 2013, dokument LEX nr 148336].
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.