Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zarządził pozostawienie wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych bez rozpoznania. Postanowienie to wydano na podstawie art. 257 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) i nie zostało ono zaskarżone zażaleniem. Pismem doręczonym skarżącym dnia [...] Sąd wezwał do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie [...] zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (k. [...] i [...] akt). Skarżący wpisu nie uiścili, natomiast wnieśli o zawieszenie postępowania z uwagi na złożenie wniosku o wznowienie postępowania w bliżej nieokreślonej sprawie oraz o odroczenie terminu zapłaty żądanego wpisu na podstawie art. 229 § 2 powołanej wyżej ustawy.
Zgodnie z art. 220 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga, od której, pomimo wezwania, nie został uiszczony wpis podlega odrzuceniu. Jednocześnie zgodnie z przepisem § 1 tego artykułu Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Oznacza to, że do czasu uzupełnienia tego braku sąd nie może rozpoznawać żadnych innych wniosków strony, co w sprawie niniejszej dotyczy wniosku skarżących o zawieszenie postępowania.
Natomiast wydane na podstawie powołanego przez skarżących przepisu art. 229 § 2 ustawy rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania i rozkładania na raty oraz cofania odroczenia lub rozłożenia na raty nieuiszczonych należności sądowych orzeczonych w postępowaniu przed sądem administracyjnym (Dz.U. Nr 221, poz. 2194) oraz art. 229 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie dotyczy należnej opłaty sądowej od skargi, pobieranej przy jej wniesieniu do sądu (art. 219 § 1 ustawy) oraz skutków prawnych niewniesienia tej opłaty. Dlatego wniosek skarżących o odroczenie terminu zapłaty wpisu od skargi nie spowodował uchylenia skutków prawnych, jakie nieuiszczenie opłaty od skargi, mimo wezwania, powoduje.
Z tych przyczyn skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 3 i art. 220 § 3 powołanej wyżej ustawy.
/-/ G. Gorzan