Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga H. A., działającego przez pełnomocnika, na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P., nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia 2006 r. do czerwca 2007 r.
W petitum powyższej skargi strona wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2011 r. do czasu wydania przez Sąd rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, z uwagi na oczywistą – zdaniem strony – obrazę przez organy podatkowe przepisów dotyczących postępowania podatkowego. W uzasadnieniu skargi skarżący przywołał treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz zwrócił uwagę na fakultatywny charakter wstrzymania przez sąd administracyjny wykonania decyzji.
W ocenie strony skarżącej istnieje duże prawdopodobieństwo, że zaskarżona decyzja organu drugiej instancji zostanie w wyniku rozpoznania skargi uchylona. W takiej sytuacji, jeżeli dojdzie do egzekucji zobowiązania podatkowego w łącznej kwocie [...] zł, to ze względu na jego ogromną wysokość powstanie dla niego ogromna szkoda oraz nieodwracalne skutki. Przede wszystkim, w razie konieczności zapłaty kwoty [..] zł oraz odsetek za zwłokę, skarżący nie będzie w stanie funkcjonować, co zagrozi w sposób niewątpliwy jego egzystencji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl zasady ukonstytuowanej przez art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie: P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tą możliwość.
W następstwie przyjętej przez ustawodawcę w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady dyspozytywności, decyzja strony skarżącej o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie jej ochrony tymczasowej pociąga za sobą obowiązek uzasadnienia przez nią wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia tej ochrony (vide: postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 339/07, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zaniechanie przez stronę wykazania zaistnienia po jej stronie okoliczności z art. 61 § 3 P.p.s.a. uniemożliwia uwzględnienie przedmiotowego wniosku przez Sąd, który w tym zakresie nie działa z urzędu, gdyż takie działanie na obecnym etapie postępowania oznaczałoby w pewnym stopniu konieczność rozpoznania meritum sprawy i dokonanie swoistego przedsądu. Tymczasem badanie legalności przedmiotowej decyzji może nastąpić dopiero we właściwym stadium postępowania sądowoadministracyjnego, kończącego się wydaniem przez Sąd wyroku po zamknięciu rozprawy (art. 133 § 1 in principio). Tym samym w postępowaniu wpadkowym o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie poszukuje okoliczności uzasadniających złożony przez stronę w tym zakresie wniosek (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że to skarżący był obowiązany do wykazania, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji, tj. iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest przy tym wystarczające samo gołosłowne wskazanie przez stronę, iż jeśli dojdzie do egzekucji zobowiązania podatkowego, to ze względu na jego ogromną wysokość powstanie dla skarżącego ogromna szkoda oraz nieodwracalne skutki. Nie jest też okolicznością uzasadniającą samoistnie wstrzymanie wykonania aktu wysokość należności pieniężnej, która może podlegać egzekucji. Uzasadnienie wniosku powinno bowiem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do strony skarżącej. Jej twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej, np. odpisami z zeznań podatkowych, deklaracji VAT-7, bilansu, rachunku zysku i strat lub sprawozdania finansowego. Skoro skarżący nie dołączył do wniosku wskazanych dokumentów, Sąd nie miał obowiązku wyręczania go w tej kwestii.
W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych norm oraz art. 61 § 5 P.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji postanowienia.