Uzasadnienie
ISA/Po 1601/07
Uzasadnienie
W. B. w dniu [...] 2002 r. wniosła skargę na decyzję Izby Skarbowej w P., [...]z dnia [...]2002 r. którą utrzymano w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w R. w przedmiocie określenia podatniczce zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r.
W dniu [...]2002 r. skarżąca zmarła (odpis skrócony aktu zgonu - k. 19).
Decyzją z dnia [...] 2002 r. Izba Skarbowa w P. na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) uchyliła zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego i umorzyła postępowanie administracyjne.
Postanowieniem z dnia [...] 2002 r. zawieszono postępowanie w sprawie sądowo-administracyjnej z uwagi na śmierć strony. W uzasadnieniu wskazano, iż zaskarżona decyzja została, co prawda uchylona, jednak nastąpiło to po śmierci strony, stąd w sprawie nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania.
Postanowieniem z dnia [...] 2007 r. Sąd Rejonowy w R. na wniosek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu ustanowił adwokata J. P. kuratorem spadku po zmarłej W. B. (k. 38).
W związku z tym 12 listopada 2007 r. postępowanie sądowoadministracyjne podjęto.
W dniu 8 stycznia 2007 r., po uprzednim zapoznaniu się z aktami sprawy (oraz decyzją z dnia [...]2002 r. kurator spadku wniósł o umorzenie postępowania "z uwagi na to, że na skutek uchylenia zaskarżonej decyzji stało się ono bezprzedmiotowe".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 i §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd umarza postępowanie na posiedzeniu niejawnym, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. W związku z zaistnieniem faktu, iż ostateczna stała się decyzja z dnia [...] r. Dyrektora Izby Skarbowej w P. [...], którą w drodze autokontroli uchylono decyzję, zaskarżoną skargą i kurator spadku W. B. pismem z dnia 7.01.2008r. wniósł o umorzenie postępowania, uznając jego bezprzedmiotowość w zaistniałej sytuacji procesowej, na podstawie powołanych na wstępie przepisów należało orzec, jak w sentencji.
/-/ G.Gorzan
L.Sz.