Uzasadnienie
Burmistrz G. decyzją z dnia [...]lipca 2008r. na podstawie przepisów art. 2, art. 3, art. 3, art. 5 i art. 6 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, uchwały Rady Miejskiej z 25 października 2007r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości /Dz.Urz. Wojew. Wielkopolskiego nr 180 poz.3989/ oraz przepisu art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 ustawy Ordynacja podatkowa ustalił W.O. zobowiązanie pieniężne w kwocie [...]zł z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2008.
Ustalono, iż W.O. jest właścicielem gruntu o powierzchni 1023m2 i przy uwzględnieniu stawki 0,16 za 1 m2 jest obowiązany do uiszczenia w określonych ratach należnego podatku w wysokości ustalonej w sentencji decyzji.
W.O. wniósł odwołanie, domagając się jak wynika z jego treści, uchylenia decyzji Burmistrza. Wyjaśnił, iż sporny grunt stanowiący działki Nr 273 i 137/2 jest od 1959r. drogą publiczną używaną przez mieszkańców gminy. Zainteresowany uważa, iż nie powinien być obciążany podatkiem a gmina jest obowiązana przyznać mu stosowną rekompensatę za grunt, z którego nie uzyskuje żadnych korzyści.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]października 2008r. na podstawie art. 233 § pkt 1 ordynacji podatkowej utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż podstawą wymiaru podatków lokalnych są zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. z 2005 r. Nr 240 poz. 2027 z zm./ dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez właściwego starostę, w szczególności dane dotyczące prawa własności, powierzchni gruntów i ich klasyfikacji gleboznawczej. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem stanowią dowód tego co zostało w nich stwierdzone. Organ podatkowy nie posiada kompetencji do wprowadzenia ewentualnych zmian w ewidencji. Podatnik kwestionując prawidłowość zapisów ewidencji winien zwrócić się do organu prowadzącego / starosty / z żądaniem wprowadzenia stosownych zmian.
Organ odwoławczy wyjaśnił także, iż przedmiotowe działki w ewidencji gruntów oznaczone są jako "dr" czyli droga. Nie jest to jednak droga publiczna, w rozumieniu ustawy o drogach publicznych.
W.O. wniósł skargę, domagając się uchylenia zaskarżonych decyzji i nie obciążenie go podatkiem od nieruchomości.
Skarżący podtrzymał twierdzenie, iż od 1959 roku grunt używany jest jako droga publiczna, z której korzystają mieszkańcy gminy.
Pełnomocnik skarżącego na rozprawie sądowej podkreślił, iż skarżący "nie czuje się właścicielem gruntu", gdyż nim nie włada i nie uzyskuje z niego żadnych korzyści.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji.
Sąd administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Stosowanie do przepisu art. 3 § 1ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co wynika z przepisu art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. z 2002r.Nr 153 poz. 1269/.
Zgodnie z przepisem art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, uwzględniając skargę uchyla zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, to jest przepisami ustawy o podatkach opłatach lokalnych /Dz.U. z 2006r. Nr 121 poz. 844/.
Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stosowanie do art. 2 ust. 1 pkt 1 podlegają grunty, z tym że podatkowi temu nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle- z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych.
Drogi publiczne, zgodnie z ustawą o drogach publicznych z 21 marca 1985 r. /Dz.U. z 2007r. nr 19 poz. 115/, ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie;
- 1) drogi krajowe,
- 2) drogi wojewódzki,
- 3) drogi powiatowe,
- 4) drogi gminne.
Do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu rady powiatu /art. 7 ustawy o drogach/.
W świetle wskazanych przepisów należy uznać, iż przedmiotowy grunt oznaczony w ewidencji gruntów i budynków /k-9/ jako "dr" nie jest drogą publiczną w rozumieniu ustawy o drogach publicznych.
W szczególności nie jest to droga gminna w rozumieniu powołanego przepisu art. 7 Zasadnie zatem organ podatkowy określił skarżącemu, który jest właścicielem gruntu, należny podatek od nieruchomości. Należy podkreślić, iż w świetle art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. z 2005r. Nr 240 poz. 2027/ organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów /NSA II 1507/08 i II FSK 842/05.
Podstawą odmiennej oceny zaskarżonej decyzji nie może więc być podnoszony przez skarżącego problem przejęcia tego gruntu przez gminę, czy też brak możliwości uzyskiwania korzyści. Istotne jest, iż w kontekście przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych grunt nie jest droga publiczną i jako tzw. grunt pozostały podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki określonej w uchwale Rady Miejskiej 25 października 2007r. /pkt.1c/ Podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel i to niezależnie czy i jakie korzyści z niej uzyskuje /art.3 ust.1/.
Uznając, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie na podstawie art. 151 i art. 200 w zakresie zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, orzeczono jak w sentencji wyroku.
/-/M. Jaśniewicz /-/S. Małek /-/K.Wolna-Kubicka
M. R-Ś.