Uzasadnienie
W związku z przyznaniem skarżącej MZ prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczyła do jej reprezentowania radcę prawnego DU.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...] oddalił skargę MZ na wskazane w sentencji postanowienie oraz przyznał pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu wynagrodzenie w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji.
Radca prawny DU sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku wraz z wnioskiem o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Równocześnie oświadczyła, że koszty te nie zostały opłacone nawet w części. Pełnomocnik przedłożyła dowód doręczenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej skarżącej (por. potwierdzenie nadania przesyłki poleconej dołączone do opinii – karta nr [...] akt sądowych).
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu reguluje Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805, dalej jako: "rozporządzenie").
Na podstawie § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:
- 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz
- 2) niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2) lit. b) rozporządzenia opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji: za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł.
Na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1) lit. c) rozporządzenia opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie – 480 zł.
Przepis § 4 ust. 3 rozporządzenia stanowi, że opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.
Działaniem podjętym przez pełnomocnika w imieniu skarżącej, za które przysługuje wynagrodzenie, było sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Równocześnie pełnomocnik oświadczył, że koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zostały opłacone nawet w części.
W tych okolicznościach należało przyznać radcy prawnemu DU tytułem nieopłaconej pomocy prawnej wynagrodzenie powiększone o stawkę podatku od towarów i usług w wysokości [...] (wynagrodzenie [...] + podatek VAT [...]).
Wobec powyższego, na podstawie art. 250 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 2) lit. b i § 4 ust. 3 rozporządzenia należało postanowić, jak w sentencji.