Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Przepis art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ stanowi, że stratę ze źródła przychodu poniesioną w roku podatkowym pokrywa się w równych częściach z dochodu uzyskanego z tego źródła w najbliższych, kolejno po sobie następujących latach podatkowych.
Dokonaną przez organy podatkowe interpretację użytego w tym przepisie zwrotu "w najbliższych kolejno po sobie następujących latach" uznać należy za prawidłową. Posiłkując się "Małym słownikiem języka polskiego" /PWN 1969/ słowo "bliski" można rozumieć jako "znajdujący się w niewielkiej odległości, przyległy, sąsiedni", zaś przedrostek "naj" tworzący stopień najwyższy tego przymiotnika, w słowie "najbliższy" maksymalnie potęguje stopień tej bliskości. Wobec tego przez najbliższe lata podatkowe, w których podatnik może pokryć poniesioną stratę należy rozumieć trzy kolejno po sobie następujące lata, poczynając od roku następnego po tym roku, w którym wspomniana strata miała miejsce. Skoro Marek F. poniósł stratę w 1993 r., najbliższym temu rokowi był rok 1994 i kolejno po nim następujące lata 1995 i 1996, w których strata ta mogłaby być odliczona, gdyby prowadził on działalność gospodarczą i uzyskiwał z tego tytułu dochody.
Nie można więc podzielić wyrażonego w skardze stanowiska, że skoro ustawodawca w omawianym przepisie nie użył słowa "następne", a jedynie słowo "najbliższe" w odniesieniu do lat podatkowych, w których możliwe jest odliczenie straty, to określenie "najbliższy rok" dotyczy pierwszego roku, w którym podatnik osiągnął dochód z tego samego, co poprzednio, źródła przychodu, z którego wcześniej wykazał stratę.
Wykładnia językowa omawianego przepisu art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. prowadzi więc do wniosku, że przywilej podatkowy jakim jest prawo do odliczenia straty, nie może być wykorzystany przez podatnika w dowolnym okresie w przyszłości, lecz od najbliższego roku podatkowego, po roku, w którym strata ta wystąpiła. W rozpatrywanej sprawie tylko bowiem rok 1994 jest rokiem "przyległym" i "sąsiednim" do roku 1993, w związku z czym brak podstaw do uznania, że - wbrew treści tegoż przepisu - skarżący mógł po trzyletniej przerwie w prowadzeniu działalności gospodarczej, rozpocząć odliczanie wcześniej poniesionej straty w czwartym roku od roku, w którym ją wykazał. Ustawodawca nie rozszerzył bowiem wspomnianego przywileju w czasie /ponad trzy najbliższe lata/, ani też nie odniósł początkowego roku, w którym podatnik może go zastosować do roku, w którym po raz pierwszy od roku poniesienia straty uzyskał on dochód.
Odmienna interpretacja przepisu tj. taka, jaką zastosował skarżący, miałaby charakter wykładni rozszerzającej, która nie może być stosowana w przypadku przywileju podatkowego, bowiem spowodowałaby stosowanie tego przywileju w granicach szerszych niż przewidział to ustawodawca.
Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ orzeczono jak w sentencji.