Wyrok NSA oz. w Poznaniuz 11 grudnia 1997 r., sygn. akt I SA/Po 1624/96

Teza

1. 1. Na podstawie wyników dochodzenia przeprowadzonego przez celne służby śledcze w Holandii, organ celny miał podstawy do ustalenia, że na wyraźne życzenie strony polskiej eksporter wystawiał dwie faktury dla każdej z przesyłek:
2. - "proforma" - bez kolejnego numeru i
3. - "ostateczną" - określającą cenę żywej trzody chlewnej i kosztów nierozerwalnie związanych z jej zakupem.

Pierwsza z nich stanowiła załącznik do zgłoszenia celnego importowanego towaru, druga pozostawała w księgowości importera i tam została ujawniona podczas kontroli w firmie M.

2. Ujawnienie drugiej, ostatecznej faktury u eksportera uzasadnia zatem twierdzenie, że zaistniała nowa faktura ostateczna określająca wartość transakcyjną towaru, co czyni zbędnym ustalenie tej wartości w trybie art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /t.j. Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./, odsyłającego do art. 27 - 30 Prawa celnego /tzw. metody zastępcze ustalania wartości celnej/.

3. Postanowienie o wznowieniu postępowania zostało skarżącej doręczone w celu ewentualnego wskazania nowych dowodów mogących podważyć ustalenia organów celnych lecz z takiej możliwości obrony swych interesów nie skorzystała, nie złożyła także stosownych wyjaśnień. W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego należy uznać za niezasadny i gołosłowny.

4. Należy podzielić stanowisko Prezesa Głównego Urzędu Ceł wyrażone w odpowiedzi na skargę, że dyspozycja art. 151 par. 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego pozwala na uchylenie dotychczasowej decyzji, rozstrzygającej o istocie sprawy, gdy dowody, na których oparte zostało rozstrzygnięcie istotnych okoliczności faktycznych okazały się fałszywe. Istotą sprawy był w niniejszej sprawie wymiar cła za importowany towar i w tej części decyzja organu celnego zawarta w dokumencie SAD została uchylona. Drugi człon ww. decyzji traktujący o dopuszczeniu towaru do obrotu na polskim obszarze celnym nie stanowił istoty sprawy, gdyż został skonsumowany przez jego faktyczne wykonanie.

Wprawdzie art. 151 par. 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie zawiera expressis verbis możliwości uchylenia dotychczasowej decyzji w części, jednakże wynika to pośrednio ze sformułowania przytoczonego przepisu upoważniającego do wydania nowej decyzji dotyczącej istoty sprawy. Istotą sprawy było wymierzenie cła za importowany towar i to rozstrzygnięcie musiało ulec zmianie.

1. 5. Niezasadny jest zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 83 Prawa celnego.

Zgodnie z brzmieniem tego przepisu termin dwuletni do wydania decyzji liczy się od dnia wymiaru należności celnych, powodującego powstanie obowiązku uiszczenia należności, tj. od dnia dokonania odprawy celnej.

Sentencja

1. oddala skargę w przedmiocie wymiaru cła.