Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 października 2016 r. skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego wniósł skargę na wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie. W skardze, jak również w złożonych uprzednio zarzutach w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej podnosi się m.in., że w sprawie doszło do wygaśnięcia egzekwowanego obowiązku na skutek przedawnienia. W kontekście omawianego twierdzenia podnosi się zarzuty naruszenia 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.) oraz art. 70 § 6 pkt 1, art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.). Odniesienie się do tego rodzaju zarzutów wymaga ustalenia, czy nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego wysokość została określona decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 marca 2016 r., nr [...] Tutejszemu sądowi jest przy tym z urzędu wiadomym, że skarga na tą decyzję została zarejestrowana pod sygn. I SA/Po 1024/16.
W skardze na wymienioną powyżej decyzję również podniesiono zarzuty związane z wygaśnięciem dochodzonego zobowiązania podatkowego na skutek upływu terminu przedawnienia. Wskazana ostatnio sprawa ma przy tym zostać rozpoznana na rozprawie w dniu 09 sierpnia 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Sprawę należało przekazać do rozpoznania na rozprawie.
Zgodnie z art. 122 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), sąd rozpoznający sprawę w trybie uproszczonym może przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie. W ocenie sądu celowym jest skierowane niniejszej sprawy – mającej za przedmiot postanowienie w przedmiocie uznania za niezasadne zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej – na rozprawę wyznaczoną już po rozpoznaniu skargi na decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego. W przeciwnym bowiem wypadku sąd, rozpoznając skargę na postanowienie wydane w toku postępowania egzekucyjnego mógłby przesądzić kwestię warunkującą w ogóle dopuszczalność samego orzekania o wysokości zobowiązania podatkowego.
W tym stanie rzeczy, sąd na podstawie art. 122 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.