Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w P. postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...]r., którym odmówiono umorzenia postępowania egzekucyjnego, uznając, że nie zachodzą przesłanki określone w art.59 §1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
W skardze na powyższe postanowienie W. K. działający przez pełnomocnika (radcę prawnego) wniósł m.in. o wstrzymanie jego wykonania. Skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie. Wskazał, że na dzień [...] r. komornik zaplanował licytację samochodu ciężarowego marki Mercedes 308, który jest narzędziem pracy skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, których dotyczy skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Wniosek jest niezasadny, ponieważ zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu.
Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu, który jest zgodny z treścią tego aktu. Nie każdy jednak akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. Tadeusza Wosia, Warszawa 2005, s. 295-296)
Niezależnie od odmownego charakteru zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazać trzeba, iż ze swojej istoty postanowienie w przedmiocie umorzenia postępowania w postępowaniu egzekucyjnym (to jest zarówno umarzające postępowanie, jak i odmawiające takiego umorzenia), jako orzeczenie o charakterze procesowym jest rodzajem aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności. Postanowienie takie jest wynikiem oceny, czy dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego jest niemożliwe bądź niecelowe (art. 59 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Zaskarżone orzeczenie w żaden sposób nie dotyka bezpośrednio należności pieniężnej tym postępowaniem objętej, a ewentualne konsekwencje dla zobowiązanego nie są bezpośrednim następstwem takiego postanowienia i wynikają z innych zdarzeń prawnych.
Z tych powodów na podstawie powołanego przepisu, orzeczono jak w sentencji.
/-/ Gabriela Gorzan
L.Sz.