Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego określającą Spółce A zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2004 w kwocie (...) zł.
W toku prowadzonych postępowań kontrolnego i podatkowego, ustalono, iż podatniczka udzieliła Spółce B z siedzibą w O. w dniach (...), (...), (...), (...) i (...) nieoprocentowanych pożyczek odpowiednio w kwotach: (...), (...), (...), (...) i (...). Następnie aneksami z dnia (...) wprowadzono oprocentowanie udzielonych pożyczek w wysokości (...) %. Ponadto ustalone zostało, iż Spółka A z siedzibą w P. posiada 100 % udziałów w Spółce – pożyczkobiorcy.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. 2000, Nr 54, poz. 654, z późn. zm.) jeżeli podatnik wykorzystuje powiązania z innymi podmiotami dla wykazania dochodów odbiegających (niższych) od tych, jakie należałoby oczekiwać, gdyby tego rodzaju powiązania nie miały miejsca, opodatkowaniu może podlegać dochód potencjalny, tj. taki, jaki podatnik mógłby osiągnąć, gdyby nie wystąpiły przewidziane w ustawie powiązania.
Zdaniem organów podatkowych udzielenie pożyczek czeskiej spółce, na preferencyjnych warunkach (bez oprocentowania), spowodowało naruszenie powołanego przepisu ustawy, gdyż istnienie powiązań pomiędzy spółkami wpłynęło na wysokość osiąganych przez podatniczkę przychodów. Wysokość dochodu Spółki A w 2004r. należało zatem określić uwzględniając odsetki, jakie przypadłyby do zapłaty przez pożyczkobiorcę, gdyby podatniczka ustaliła ich wielkość na poziomie najniższych odsetek stosowanych wówczas na rynku (§ 15 ust. 1 – 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 października 1997r. w sprawie sposobu i trybu określenia dochodów podatników w drodze oszacowania cen w transakcjach dokonywanych przez tych podatników – Dz. U. Nr 128, poz. 833, z późn. zm.).
W skardze podatniczka zarzuciła naruszenie art. 122, 187 § 1, 197 § 1, 199 oraz art. 235 Ordynacji podatkowej, a także art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i § 15 ust. 1 - 3 rozporządzenia.
Podniosła, iż dokonanie przez organy podatkowe ustaleń w sprawie wymagało wiedzy specjalistycznej. Nie powołanie biegłego spowodowało, iż organ podatkowy nie ustalił w sposób właściwy i wyczerpujący okoliczności w sprawie.
Określając wysokość oprocentowania nie zwrócił się organ podatkowy do innych banków w kraju. Pominął jednocześnie banki z siedzibą w Czechach. Nie uwzględnił również warunków, na jakich proponowane są pożyczki w innych instytucjach finansowych niż banki. Ponadto zapytanie skierowane do określonych banków odnosiło się jedynie do oprocentowania kredytów, podczas gdy spółki zawarły umowę pożyczki. Nie wzięto pod uwagę okoliczności wskazanych w § 15 ust. 3 rozporządzenia (kwoty pożyczki, okresu, na jaki została udzielona, charakteru i celu pożyczki, ryzyka i zabezpieczenia, waluty oraz ryzyka zmiany jej kursu, wysokości prowizji).
Skarżąca podkreśliła, iż na mocy zawartych aneksów, pożyczki nabrały charakteru odpłatnego. W tym kontekście zasadne było zatem umorzenie postępowania podatkowego albo co najmniej dokonanie nowych symulacji, w celu określenia wpływu istniejącego powiązania z umowną stopą oprocentowania.
W identycznym stanie faktycznym Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę A na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie określenia podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2003 (wyrok z dnia (...) sygn. akt (...)).
W uzasadnieniu stwierdził, iż informacji o oprocentowaniu kredytów uzyskanej od banków nie można traktować jako informacji specjalnej. Nie było zatem konieczności powoływania biegłego. Nie było również potrzeby sięgania po informacje z czeskiego rynku kredytów bankowych, skoro skarżąca nie posiadała rachunku bankowego poza terytorium kraju. Organ podatkowy, zwracając się do banku, w którym skarżąca miała rachunek oraz dodatkowo innych banków, w sposób prawidłowy ustalił wartość rynkową odsetek.
Zdaniem Sądu niezasadne było twierdzenie skarżącej dotyczące rozróżnienia instytucji kredytu i pożyczki. Nie było bowiem istotą sporu to czy udzielono pożyczki czy kredytu, ale czy przy zawieraniu umowy pożyczki pomiędzy podmiotami powiązanymi zrezygnowano z oprocentowania.
Wobec nie wykazania przez Spółkę, iż odsetki od pożyczek były naliczone i zapłacone w 2003r., należało uznać, że w tym roku miały one charakter nieodpłatny, a więc nie udzielono pożyczek na warunkach, jakich należałoby oczekiwać od podmiotów nie powiązanych.
Od wyroku A wniosła skargę kasacyjną.
W związku z powyższym w piśmie z dnia (...) Spółka wniosła o zawieszenie niniejszego postępowania na zgodny wniosek.
Dyrektor Izby Skarbowej przychylił się do wniosku skarżącej o zawieszenie do czasu zakończenia postępowania w sprawie o sygn. (...).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) sąd może również zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron.
W rozpoznawanej sprawie wnioski stron w przedmiocie zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy (...) zawarte zostały w pismach z dnia (...) i (...) (k. 63, 61).
Z uwagi na powyższe, postanowiono, na podstawie art. 126 powołanej ustawy, jak w sentencji.
/-/Włodzimierz Zygmont /-/Stanisław Małek /-/Katarzyna Nikodem