Uzasadnienie
A. G., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. wniosła skargę na powołaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...], którą na podstawie art. 17 § 1, art. 21 § 1 pkt 2 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1 i 3, art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - organ I instancji ustalił A. G. dochód z nieujawnionych źródeł przychodów za 2008 r. oraz ustalił wysokość zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. Pełnomocnik skarżącej wniosła jednocześnie o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego przedstawionego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
W odpowiedzi na powyższą skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie, jednocześnie wnosząc o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Postępowanie sądowoadministracyjne należało zawiesić.
Zgodnie z art. 126 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. Z powołanego przepisu wynika, że podstawową przesłanką do zawieszenia postępowania jest zgodny wniosek wszystkich stron zmierzający do uzyskania orzeczenia sądu o zawieszeniu postępowania. Ponadto określenie "sąd może zawiesić postępowanie" oznacza, że postanowienie o zawieszeniu postępowania sąd wydaje w przypadkach, gdy uzna to za celowe i stwierdzi, że czynność stron polegająca na złożeniu wniosku nie zmierza do obejścia prawa.
Sądowi z urzędu wiadomym jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 3 października 2013 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Go 336/13, działając na podstawie art. 193 Konstytucji RP przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "czy art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1588 z późn. zm.), jest zgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji?".
Następnie postanowieniem z dnia 22 października 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II FSK 1835/13, działając w tym samym trybie, przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "czy art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 361), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1588 ze zm.), jest zgodny z art. 2 w zw. z art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?".
W tym miejscu należy zauważyć, że jako podstawę prawną rozstrzygnięcia będącego przedmiotem skargi organ podatkowy wskazał m. in. art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dlatego też zakres przedstawionych Trybunałowi Konstytucyjnemu wskazanych powyżej pytań ma bezpośredni związek z problematyką prawną niniejszej sprawy.
W ocenie Sądu, zawieszenie postępowania na zgodny wniosek stron jest w analizowanej sprawie dopuszczalne i nie prowadzi do obejścia prawa.
Mając na uwadze zgodny wniosek stron w przedmiocie zawieszenia postępowania orzeczono jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 126 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.