Uzasadnienie
W wyniku przeprowadzonej kontroli oraz postępowania wyjaśniającego ustalono, że Ewa K. z dniem 30 maja 1994 r. nawiązała współpracę z firmą "A" Spółka z o.o. w W., podpisując stosowną umowę oraz stała się tym samym konsultantką - reprezentantką tej firmy.
W dniu 24.10.1996 r. Urząd Skarbowy w P. przeprowadził kontrolę podatkową mającą na celu sprawdzenie, czy podatniczka rzetelnie rozliczała zobowiązania względem Skarbu Państwa z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 1995 i 1996.
Po zakończeniu czynności kontrolnych sporządzono protokół w którym Ewa K. oświadczyła, że w 1995 i 1996 nie prowadziła działalności gospodarczej, tylko dokonywała zakupów w firmie "A" na jej potrzeby i na zamówienia poszczególnych klientów. Jednocześnie podatniczka podała nazwiska osób /klientów/ będących jej częstymi odbiorcami kosmetyków.
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w czasie którego organ podatkowy przesłuchał między innymi osoby, które były klientami podatniczki ustalono, że podatniczka w 1995 r. dokonała 8 transakcji zakupu kosmetyków w firmie "A". Biorąc zaś pod uwagę liczbę pozycji zakupionych towarów, wysokość kwot zakupów wynikającą z rachunków, złożone do protokołu oświadczenie podatniczki, że dokonywała zakupów na zamówienie klientów i wreszcie zeznania tych osób, Urząd Skarbowy w P. uznał za udowodniony fakt, iż podatniczka dokonywała zakupu kosmetyków nie tylko na własne potrzeby, ale również prowadziła ich dalszą odsprzedaż.
Stwierdzono zatem, że Ewa K. uzyskiwała przychody, które zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./, stanowiły przychody z działalności gospodarczej. Działalność podatniczki w roku 1995 wykazywała znamiona. jakie zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej /Dz.U. nr 41 poz. 324 ze zm./ charakteryzują działalność gospodarcza. Była to działalność gospodarcza w zakresie handlu, która powinna być zarejestrowana, a także zgłoszona w urzędzie skarbowym, oraz powinny być prowadzone urządzenia księgowe odpowiadające formie opodatkowania.
Ze względu na niezgłoszenie przez podatniczkę faktu prowadzenia działalności handlowej i nieprowadzenia ewidencji podatkowej, podstawę opodatkowania za 1995 r. ustalono w drodze szacunkowej na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /t.j. Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./.
Jako formę opodatkowania przyjęto zryczałtowany podatek dochodowy, przy czym, przychody z prowadzenia działalności handlowej w przypadku gdyby była rzetelna ewidencja przychodów w roku 1995 podlegałaby opodatkowaniu stawką 3 proc.. Zaś przy braku ewidencji podatek według stawki 20 proc..
Decyzją z dnia 12 czerwca 1997 r. (...) Urząd Skarbowy w P. na podstawie art. 5 ust. 3, art. 11 ust. 1, art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /t.j. Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, art. 30 ust. 1 pkt 6 lit. "b" i ust. 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./, par. 1 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 lit. "a", par. 13 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 1993 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów osób fizycznych /Dz.U. nr 132 poz. 635 ze zm./ i par. 7 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1 stycznia 1995 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 7 poz. 33/ określił Ewie K. zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995 rok w wysokości 730,80 zł.
Organ podatkowy uznał, iż działalność handlowa wykonywana przez podatnika wykazuje znamiona działalności gospodarczej. Świadczy o tym zwłaszcza liczba klientów wskazana na zamówieniu oraz ilości dokonywanych rodzajowych zakupów. Z tego też powodu, z przychodu uzyskanego z tej działalności jest zobowiązana uiścić podatek.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Ewa K. i wnosząc o umorzenie postępowania podatkowego twierdziła, iż nie prowadziła działalności gospodarczej, a zakupywane kosmetyki zużywała na potrzeby własne i najbliższej rodziny, część zakupionych towarów przeznaczała na okolicznościowe prezenty, a sporadycznie odstępowała za odpłatnością rodzinie i bliskim znajomym.
Izba Skarbowa w P. decyzja z dnia 22 września 1997 r. (...) na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa i par. 1 ust. 1, par. 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 1993 r. utrzymała sporna decyzję w mocy.
Organ odwoławczy stwierdził, iż w świetle par. 5 ust. 3 powyższego rozporządzenia, za działalność handlową podlegającą opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym uważa się sprzedaż w stanie nieprzetworzonym nabytych uprzednio produktów /wyrobów/ i towarów, w tym również takich, które zostały przez sprzedawcę zapakowane lub rozważone w mniejsze opakowania albo rozlane w butelki, puszki lub mniejsze pojemniki.
Taką też działalność prowadziła odwołująca się.
Skargę na powyższą decyzję złożyła Ewa K. i podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji /k.3-7/.
Izba Skarbowa w P. w odpowiedzi na skargę, wniosła o jej oddalenie /k.13-16/.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga Ewy K. nie może być uwzględniona.
Zgodnie z treścią przepisu art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę jedynie pod względem zgodności z prawem.
Wbrew twierdzeniom skarżącej, organy podatkowe miały uzasadnione podstawy, aby uznać działania podejmowane przez nią za działalność usługową w zakresie handlu.
Okoliczności bowiem tej sprawy są takie, iż Ewa K., która zawarła umowę z firmą "A" jako tzw. konsultantka sprowadzała na zamówienie z tej firmy kosmetyki, zaznaczając każdorazowo liczbę klientów dla których sprowadzała towar. Jak wynika z pisma spółki "A" z dnia 25.10.1996 r. Ewa K. z nimi już nie współpracuje od czerwca 1996 r., chociaż nie doszło do wypowiedzenia umowy.
Natomiast rubryka "ile klientów złożyło zamówienie" służyło jedynie dla celów statystycznych i to globalnie w skali kraju, do wyliczenia średniej ilości obsłużonych klientów na jednego reprezentanta.
Z kolei z rachunków wynika, iż skarżąca zajmowała się dystrybucją przy czym miała swój stały numer personalny, oraz działała w okręgu. Nadto biorąc pod uwagę częstotliwość zamówień jak i ilości kosmetyków nie sposób przyjąć, iż skarżąca korzystała z wysyłkowej sprzedaży towarów i to dla własnych potrzeb.
Nie można się także zgodzić z twierdzeniem skarżącej, iż jedynie ustawa o działalności gospodarczej określa pojęcie takiej działalności. Przepisy prawa podatkowego także zawierają sprecyzowanie takich pojęć. Jednym z nich był przepis par. 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 1993 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych powołanego przez organ odwoławczy. Kolejnym był odpowiedni przepis rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 1994 r. /Dz.U. nr 140 poz. 786 ze zm./. Obecnie zaś, jest to przepis par. 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych oraz od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne /Dz.U. nr 148 poz. 719 ze zm./. Zgodnie z tym przepisem za działalność usługowa w zakresie handlu uważa się sprzedaż w stanie nie przetworzonym nabytych uprzednio produktów /wyrobów/ i towarów w tym również takich, które zostały przez sprzedawcę zapakowane lub rozważone w mniejsze opakowania albo rozlane w butelki, puszki lub mniejsze pojemniki.
Trafnie także zwraca organ odwoławczy, iż słowo "klient" oznacza między innymi kupującego w jakimś sklepie.
Dlatego też, organy podatkowe miały pełne prawo do przyjęcia, iż Ewa K. prowadziła działalność handlowa polegającą na zakupie i dalszej odsprzedaży kosmetyków firmy "A" i uzyskiwała przy tym określone przychody z ich sprzedaży.
Nadto słusznie organy podatkowe ustaliły podstawę opodatkowania w drodze szacowania, stosownie do treści art. 30 ust. 7 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /t.j. Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, gdyż podatnik objęty zryczałtowanym podatkiem dochodowym nie prowadził ewidencji przychodów i brakowało niezbędnych danych do ustalenia tej kwoty.
Wreszcie, należy stwierdzić iż decyzja o umorzeniu wobec skarżącej postępowania dotyczącego podatku za 1994 r. nie ma bezpośredniego wpływu na rozstrzygnięcie tej sprawy, gdyż jak podnosi organ podatkowy, w przeciwieństwie do niniejszej sprawy, nie dysponował wiarygodnymi dowodami na to, iż zakupywane przez skarżąca kosmetyki, zostały następnie komukolwiek sprzedane w 1994 r.
Zatem, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zarzuty skargi są nieuzasadnione, sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalił.